Ποιος πραγματικά είναι ο στόχος; Να ρυθμίσουμε τα ληξιπρόθεσμα δάνεια των ιδιωτών, για να κλείσουμε μια μεγάλη μαύρη τρύπα ή να ανοίξουμε έναν νέο φαύλο κύκλο του «δεν πληρώνω- δεν πληρώνω»;
Πριν από 3.000 χρόνια, ο Αριστοτέλης μίλησε για την «ετερογονία των σκοπών», επισημαίνοντας τις απροσδόκητες εξελίξεις στην πορεία μιας ιδέας ή μιας πολιτικής.
Με απλά λόγια, η «ετερογονία σκοπών» μας δίδαξε ότι πολλές φορές οι πρωτοβουλίες που παίρνουμε οδηγούν σε αποτελέσματα εντελώς διαφορετικά από κείνα που επιδιώκονται.
Σήμερα, 3.000 χρόνια αργότερα, η χώρα που γέννησε τον Αριστοτέλη, έχει πάρει διαζύγιο από τη λογική.
Ξεκινούμε από τη διαπίστωση:
Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις στην Ελλάδα έχουν πάρει δάνεια ύψους 23 δις Ευρώ από το τραπεζικό σύστημα. Από αυτά, το 47% δηλαδή περίπου 10,8 δισ Ευρώ, είναι στο «κόκκινο» δηλαδή δεν εξυπηρετούνται για περισσότερες από 90 ημέρες.
Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις που δεν ανταποκρίνονται στις δανειακές τους υποχρεώσεις, συνήθως –σχεδόν πάντα- δεν πληρώνουν και τις εισφορές τους στα Ασφαλιστικά Ταμεία ή/και την Εφορία. Τις περισσότερες φορές δεν καταβάλλουν στην ώρα τους ούτε τους μισθούς στους υπαλλήλους ….
Αυτό με απλά λόγια σημαίνει ότι αυτοί οι συγκεκριμένοι επιχειρηματίες έχουν (επι)βιώσει αυτή της πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης, χωρίς να πληρώνουν τις υποχρεώσεις τους.
Από την άλλη πλευρά, το 50% των μικρομεσαίων επιχειρήσεων -ακόμη και σήμερα- στην Ελλάδα, επιβιώνει με μηδενικό ή ασήμαντο τραπεζικό δανεισμό. Μία στις δύο ελληνικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις δεν είναι εκτεθειμένη στις τράπεζες.
Συμπερασματικά, καταλήγουμε σε 4 κατηγοριών μικρομεσαίους επιχειρηματίες:
Αυτούς που δεν έχουν δανεισθεί καθόλου και τα έβγαλαν πέρα, μόνοι τους, με ίδιους πόρους.
Αυτούς που έχουν δανεισθεί αλλά εξυπηρετούν –με δυσκολίες, θυσίες και περικοπές- κανονικά τα δάνειά τους.
Αυτούς που έχουν δανεισθεί αλλά η κρίση τους οδήγησε στην απόλυτη καταστροφή και γι’ αυτό δεν μπορούν αντικειμενικά να ανταποκριθούν στα χρέη τους.
Αυτούς που έχουν δανεισθεί πολλά, αλλά θεώρησαν ότι η 7ετής οικονομική κρίση τους προσέφερε μια μοναδική ευκαιρία να αποκτήσουν συγκριτικό και ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, μη καταβάλλοντας τις υποχρεώσεις τους στις Τράπεζες και τα Δημόσια Ταμεία.
Απέναντι σ’ αυτή την περίπλοκη αυτή κατάσταση έχουμε την λύση που προτείνει η Εθνική Συνομοσπονδία Ελληνικού Εμπορίου.
Πρώτα απ’ όλα, η ΕΣΕΕ απαιτεί να ξεπεραστεί η κρίση με τα καταστήματα κλειστά. Το συλλογικό όργανο που εκφράζει τα συμφέροντα των Ελλήνων εμπόρων είναι εναντίον της λειτουργίας των εμπορικών καταστημάτων τις Κυριακές.
Ταυτόχρονα, η ΕΣΕΕ ζητεί την επανενεργοποίηση του νόμου 3816/2010 για τη ρύθμιση επιχειρηματικών και επαγγελματικών οφειλών. Στον συγκεκριμένο νόμο είχαν δικαίωμα υπαγωγής, ΟΛΕΣ οι επιχειρήσεις με ληξιπρόθεσμες οφειλές τουλάχιστον τριών μηνών προς τα πιστωτικά ιδρύματα από επιχειρηματικό δάνειο. Παράλληλα, στον συγκεκριμένο νόμο μπορούσαν να υπαχθούν και όσες επιχειρήσεις είχαν ενήμερες οφειλές στα πιστωτικά ιδρύματα, αλλά αντιμετώπιζαν προβλήματα στην εξυπηρέτησή τους.
Με λίγα λόγια, το αίτημα του επίσημου φορέα εκπροσώπησης των εμπόρων της χώρας προτείνει για την έξοδο από την οικονομική κρίση, τη λύση «δεν πληρώνω – δεν πληρώνω». Να ρυθμιστούν τα χρέη προς τις τράπεζες, να ρυθμιστούν τα χρέη προς τα ασφαλιστικά ταμεία, να ρυθμιστούν οι οφειλές στην Εφορία.
Υπάρχει και μια άλλη, ακόμη πιο απλή, λύση:
Να υιοθετήσουν την αντίστοιχη πρόταση και οι καταναλωτές. Να μπαίνουν στα καταστήματα, να προμηθεύονται ότι θέλουν και να πληρώνουν όποτε θέλουν κι αν φυσικά θεωρούν ότι μπορούν να ανταποκριθούν….
