Η πολιτική αποσταθεροποίηση, είναι πλέον μια νέα υπαρκτή και ιδιαίτερα σοβαρή απειλή , για την Ευρώπη.
Η πολιτική της σκληρής λιτότητας, το δογματικό «ταμπού» της Μέρκελ, του Σόιμπλε και του Ντράγκι, έχει δημοσιονομικά αποτελέσματα, υπάρχει επιλεκτική συσσώρευση πλούτου , ωστόσο, έχει οδηγήσει εκατομμύρια ευρωπαίους πολίτες στη φτώχεια και την ανεργία.
Απόρροια της πολιτικής λιτότητας είναι ότι το κοινωνικό κράτος έχει καταρρεύσει, τα συστήματα περίθαλψης και ασφάλισης έχουν ήδη αντικοινωνικό πρόσημο, αλλά και οι εργασιακές σχέσεις έχουν διαρραγεί σε σημείο απαξίωσης της εργασίας και διασυρμού των εργαζόμενων. Και το σημαντικότερο είναι, ότι αυτή η πολιτική, προκαλεί και πολιτικές – κυβερνητικές κρίσεις, ακόμη και σε ευημερούσες χώρες της Δυτικής Ευρώπης , όπως η Γαλλία.Μετά από αυτά, το μείζον πρόβλημα που διαφαίνεται πλέον είναι ότι, οι χώρες της Ευρωζώνης, όπως η Γαλλία, η Ιταλία, η Ελλάδα, η Κύπρος, η Ισπανία και η Πορτογαλία, όπου εφαρμόζονται πολιτικές λιτότητας, απειλούνται με πολιτική αποσταθεροποίηση, λόγω της έντονης δυσαρέσκειας, από τις θιγόμενες πολυπληθείς κοινωνικές ομάδες.
Ενόψει λοιπόν του κινδύνου αποσταθεροποίησης, διαμορφώνεται μια δυναμική αμφισβήτησης, σε επίπεδο μάλιστα κορυφαίων κυβερνητικών στελεχών, που επικρίνουν ανοιχτά πλέον, την πολιτική λιτότητας, που επιβάλει η Γερμανία στα κράτη – μέλη της Ε.Ε. Μάλιστα, ο παραιτηθείς υπουργός Οικονομίας της Γαλλίας Αρνό Μοντεμπούρ, παρομοίωσε την Ευρωζώνη με «νησίδα από έργο του Κάφκα, όπου οι ηγέτες εμμονικά προωθούν πολιτικές που μπλοκάρουν την ανάπτυξη και εμποδίζουν την καταπολέμηση της ανεργίας». Ανάλογες είναι και οι δηλώσεις του πρωθυπουργού της Ιταλίας ΜατέοΡέντσι.
Τα μηνύματα αμφισβήτησης της πολιτικής λιτότητας, ανησύχησαν τη Γερμανία, γι’ αυτό η Καγκελάριος Α. Μερκελ έσπευσε στην Ισπανία, όπου βρήκε πρόθυμο σύμμαχο τον ισπανό Πρωθυπουργό Μαριάνο Ραχόι, παρότι η Ισπανία έχει πληγεί από την νομισματική κρίση και έχει, κυρίως λόγω της δημοσιονομικής πολιτικής, ποσοστό ανεργίας 27%!
Επίσης, απάντηση στην αμφισβήτηση της πολιτικής της, είναι η επιλογή από την Α.Μερκελ, για νέο Πρόεδρο του Eurogroup του Ισπανού Υπουργού Οικονομικών Λουίς ντε Γκίντος, οπαδό των μεταρρυθμίσεων και της δημοσιονομικής πειθαρχίας και λιτότητας και με ανάλογες επιδόσεις στη χώρα του, όπως ψαλίδισμα μισθών, συντάξεων , ανεργία και εργασιακός μεσαίωνας.
Και ακόμη, την ικανοποίησή του εκφράζει το Βερολίνο για τονΜανούελ Μακρόν, τον νέο υπουργό Οικονομικών της Γαλλίας, με προϋπηρεσία στον επιχειρηματικό όμιλο Ρότσιλντ, τον οποίο η Liberation χαρακτηρίζει ως «σύμβολο μιας πολιτικής, πιο δεξιάς παρά ποτέ». Άλλωστε, η νέα Κυβέρνηση της Γαλλίας, είναι απαλλαγμένη από υπουργούς που αμφισβητούν τις πολιτικές λιτότητας. Η Γαλλίατου σοσιαλιστή Φρ. Ολάντ , μάλλον εγκαταλείπει και τα προσχήματα του θεσμικού αντίβαρου της Γερμανίας, ειδικά σε πολιτικές , που δεν διακρίνονται για την κοινωνική τους ευαισθησία.
Μένει να αποδειχτεί αν η αντεπίθεση της Α. Μερκελ εναντίον των επικριτών της οικονομικής πολιτικής της, θα είναι ή όχι, «πύρρειος νίκη».
