Είναι ίσως από τους μόνους «υπουργούς του ΠΑΣΟΚ» που τα έχει βάλει κατά καιρούς με όλες τις ηγεσίες που γνώρισε το κόμμα του.
Με Ανδρέα Παπανδρέου, με Κώστα Σημίτη (λιγότερο απ’ όλους), με Γιώργο Παπανδρέου και τώρα με τον Ευάγγελο Βενιζέλο με ιδιαίτερη σφοδρότητα). Μα, πάνω απ’ όλα, τα έχει βάλει με το ίδιο το ΠΑΣΟΚ, για το οποίο παλαιότερα είχε προτείνει να αλλάξει ακόμη και τον «ήλιο», σήμα κατατεθέν του, και σήμερα το κατηγορεί (μιλώντας στην Κ.Ο.) ότι δεν έχει «σχέδιο, υπολειτουργεί και είναι μακριά από την κοινωνία».
Ο λόγος για τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, από τα κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ, υπουργό Υποδομών, Μεταφορών στην δικομματική και ένας από τους δελφίνους.
ΓΡΑΦΕΙ ο ΛΑΖΑΡΟΣ ΛΑΣΚΑΡΙΔΗΣ
Οταν το καλοκαίρι του, θερμού πολιτικά, 1989, ένας νεαρός (34 ετών) ορκιζόταν βουλευτής Ημαθίας του ΠΑΣΟΚ, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί την πολιτική του ανέλιξη.
Αλλωστε, δεν ήταν ο μόνος νέος σ’ εκείνη τη Βουλή. Είχαν προηγηθεί οι χωρίς σταυρό προτίμησης εκλογές του 1985, και σ’ εκείνες τις κάλπες ο λαός εκτονώθηκε, ανανεώνοντας σε πολύ μεγάλο βαθμό τη σύνθεση της Βουλής. Πολύ περισσότερο, δε, στο ΠΑΣΟΚ, στο οποίο αναδείχθηκαν για πρώτη φορά βουλευτές πολλά στελέχη του κομματικού μηχανισμού.
Από αυτόν προερχόταν και ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, ο οποίος στα 27 του χρόνια (1982) είχε αναδειχθεί γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής Ημαθίας του Κινήματος.Τότε έδινε «φτερά» αυτή η θέση και γρήγορα (1987) τοποθετήθηκε νομάρχης Καρδίτσας, όπως και πολλά άλλα κομματικά στελέχη, που αργότερα έγιναν βουλευτές: Μαρία Αρσένη, Νίκος Σηφουνάκης, Χάρης Τσιόκας, Ανδρέας Φούρας κ.ο.κ.
«Μια φουρνιά» όλοι αυτοί, νέοι στη Βουλή, εσωκομματικά νομιμόφρονες (πιστοί στη γραμμή του Ανδρέα Παπανδρέου) άρχισαν να γίνονται πιο ορατοί, μετά την εκλογή τους, στους τοποτηρητές του αρχηγού στη Χαριλάου Τρικούπη, τα μέλη του Εκτελεστικού Γραφείου. Κι εκεί ήταν που τον πήρε, τότε, κοντά του ο γραμματέας του Τομέα Διεθνών Σχέσεων του ΠΑΣΟΚ και εκ των εκλεκτών του Ανδρέα, Χρήστος Παπουτσής.
Πώς… κέρδισε τον Πασχαλίδη
Ηθελε να στελεχώσει τον Τομέα με πρόσωπα νέα και άφθαρτα και είχε να επιλέξει για αναπληρωτή γραμματέα του τον Χρυσοχοΐδη ή τον Γιώργο Πασχαλίδη, επίσης νεοεκλεγέντα βουλευτή.Τη λύση τελικά την έδωσε η τύχη ή, μάλλον, μια λεπτομέρεια του βιογραφικού του Χρυσοχοΐδη. Γνώριζε καλύτερα αγγλικά από τον Πασχαλίδη και αφού ο λόγος γινόταν για Διεθνείς Σχέσεις, η… μπίλια έκατσε σ’ εκείνον!
Η αδυνατισμένη υγεία του Ανδρέα, στον δρόμο προς τις εκλογές του ’93, άνοιξε τη συζήτηση για τη διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ. Κι ενώ ο Πασχαλίδης ήταν από τους πρώτους που προσδέθηκε στο άρμα Σημίτη, ο Χρυσοχοΐδης κατακτούσε δεσπόζουσα θέση στο μπλοκ των Παπουτσιδικών, οι οποίοι συνεργάζονταν μεν με τον γραμματέα του κόμματος, Ακη Τσοχατζόπουλο, αλλά είχαν –μέσω του επικεφαλής τους‒ απευθείας πρόσβαση στην Εκάλη.
Στις 13 Οκτωβρίου 1993, με την επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, ο Μιχάλης έγινε για πρώτη φορά μέλος της κυβέρνησης. Και ως νομιμόφρων που ήταν (εσωκομματικά)εστάλη να… ελέγχει τον Σημίτη, ως υφυπουργός του, στην πλατεία Κάνιγγος, στο υπουργείο Εμπορίου.
Στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, που έγινε ένα εξάμηνο μετά, εκλέχθηκε με τους «κομματικούς» στην Κεντρική Επιτροπή.Ουδείς διέβλεπε τη μετακίνησή του στην αντίπερα όχθη. Ομως, η καταμέτρηση στα «κουκιά» που έβγαλαν πρωθυπουργό τον Σημίτη έναντι του Ακη, στην ψηφοφορία της 18ηςΙανουαρίου στην Κοινοβουλευτική Ομάδα, άλλα έδειξαν. Η συγκατοίκησηΣημίτη και Χρυσοχοΐδη στο ίδιο υπουργείο είχε δημιουργήσει μια στενή προσωπική σχέση μεταξύ τους και η μετεγγραφή έγινε μυστικά κι αθόρυβα.
Στις 19 Φεβρουαρίου 1999, ορκίστηκε υπουργός Δημόσιας Τάξης και το γεγονός ότι επί των ημερών του εξαρθρώθηκε η «17 Νοέμβρη», τον έκανε επιφανές πρόσωπο του πολιτικού στερεώματος.
Σταθερά δίπλα στον πρωθυπουργό Σημίτη και τις απόψεις του, το καλοκαίρι του 2003, έγινε γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος, όταν ο πρωθυπουργός ήλθε σε ρήξη με τον Κώστα Λαλιώτη, που κατείχε εκείνη την εποχή τη συγκεκριμένη θέση. Με την ανάληψη των νέων καθηκόντων του κατέθεσε ρηξικέλευθες για τα δεδομένα του (τότε) ΠΑΣΟΚ προτάσεις, όπως αντικατάσταση συμβόλων και τα τοιαύτα.
Η άποψή του δεν βρήκε υποστηρικτές και κάποιοι, που δεν τον πολυσυμπαθούσαν, μουρμούριζαν στους διαδρόμους της Χαριλάου Τρικούπη: «Καλά, τι θέλει να κάνει; Να βγάλει τον πράσινο ήλιο και να τον αντικαταστήσει με το… βερίκοκο;», αναφερόμενοι στο κατ’ εξοχήν φρούτο που ευδοκιμεί στην εκλογική του περιφέρεια…
Αντίστοιχες απόψεις (ακόμα και πιο εξτρίμ, αφού έφταναν μέχρι και στην αλλαγή ονομασίας του κόμματος) είχε και ο Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος, στο μεταξύ, παρέλαβε την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ από τον Σημίτη, αλλά οι δύο άνδρες δεν κατάφεραν σχεδόν ποτέ να τα βρουν μεταξύ τους.
Μια συνάντησή τους, μάλιστα, στην Εκάλη, μετά την εκλογική ήττα του 2004, ήταν ιδιαίτερα έντονη, σε τέτοιο σημείο που ο γραμματέας είπε στον πρόεδρο: «Δεν αναγνωρίζεις ούτε καν το γεγονός ότι καθάρισα το κόμμα από τον Λαλιώτη και σου το δώσαμε έτοιμο»!
Εκτοτε, οι σχέσεις τους παρέμεναν ψυχρές, μέχρι τον επόμενο Μάρτιο, όταν αντικαταστάθηκε και τυπικά από τη Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου. Ηλθαν κάπως κοντά, όταν ο Χρυσοχοΐδης στήριξε τον Γιώργο (και όχι τον Ευάγγελο Βενιζέλο) στη σκληρή εσωκομματική μάχη, που ακολούθησε τη νέα ήττα του κόμματος στις εκλογές του 2007, και μετά από δύο χρόνια η σχέση τους ήταν πρωθυπουργού-υπουργού!
Μετά τη βόμβα στο γραφείο του
Ξαναπήγε στο Δημόσιας Τάξης, αλλά ζήτησε την αντικατάστασή του, όταν μέσα στο υπουργείο ο υπασπιστής του, Γιώργος Βασιλάκης, βρήκε τον θάνατο μέσα εκεί, ανοίγοντας φάκελο που περιείχε υλικά που εξερράγησαν. Και ο φάκελος είχε αποδέκτη τον υπουργό…
Εντεκα μήνες μετά την ορκωμοσία του, ο Παπανδρέου τον αναβάθμισε σε υπουργό Ανάπτυξης και όταν επί των ημερών της κυβέρνησης Παπαδήμου, ο Γιώργος ανακοίνωσε ότι εγκαταλείπει και την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, αποφάσισε να μπει στη μάχη της διαδοχής. Εφτιαξε έναν πρώτο πυρήνα στελεχών, προσεγγίζοντας τον(τότε) εν ενεργεία γραμματέα της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ, Κώστα Πανταζή, και τον πρώην Παντελή Καμά. Κάπου εκεί ήλθε και πιο κοντά μ’ έναν ακόμα πρώην γραμματέα της Νεολαίας, τον υφυπουργό του Θάνο Μωραΐτη, στέλεχος τότε των «επτά» του ΓΑΠ.
Στο τέλος,όμως, έκανε πίσω, όπως και ο Ανδρέας Λοβέρδος και η Αννα Διαμαντοπούλου, οι οποίοι, επίσης, είχαν εκδηλώσει τις ίδιες φιλοδοξίες.
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, που παρέλαβε το κόμμα, τον έκανε κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο, αλλά πολύ σύντομα «έφαγαν τα μουστάκια τους», σε κάποιες αμίμητες αυγουστιάτικες συνόδους της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ.
Μετά την εκ νέου υπουργοποίησή του, το προηγούμενο καλοκαίρι, έριξε τους τόνους της αντιπαράθεσής του με τον Βενιζέλο, αλλά τώρα βάζει πλέον ξεκάθαρα στόχο την ανάδειξή του σε ηγέτη του κόμματος.
Με τους συνδικαλιστές
Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες του «Π», το ατού του είναι οι συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ, τους οποίους υποστηρίζει ότι ελέγχει στη συντριπτική τους πλειοψηφία, μέσω του προέδρου του ΤΕΕ Χρήστου Σπίρτζη, ο οποίος φέρεται ως ο δικός του άνθρωπος στον συγκεκριμένο χώρο.
Παράλληλα, ξαναβρέθηκε μετά από 18 χρόνια με τον Γιώργο Παναγιωτακόπουλο (συνέπλεαν τότε, υπό τη σκέπη Παπουτσή) και την Αριστερή Πρωτοβουλία του, ενώ το επικοινωνιακό του παιχνίδι το «μοιράζει» ο Γιάννης Αναστασάκος της AGB, ο οποίος βρίσκεται διαρκώς δίπλα του γι’ αυτόν τον σκοπό.
Προσδοκά ακόμα και στη στήριξη Παπανδρέου, γι’ αυτό ξεκίνησε να μιλά και με τους «υφυπουργούς του ΓΑΠ». Και συνεχίζει…
Ρεπορτάζ από την εφημερίδα Παρασκήνιο που κυκλοφόρησε το Σάββατο 11/10/2014.
ΠΗΓΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ: EUROKINISSI
