To “μαύρο ποτάμι” (Ebola) στην κεντρική Αφρική, στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κογκό, εκεί όπου πρωτοεμφανίσθηκε ο θανατηφόρος ιός, έχει παρασύρει την ελληνική πολιτική ζωή στην πιο σκοτεινή της περίοδο.
Όλοι κατηγορούν τους πάντες μέσα κι έξω από το Κοινοβούλιο για χρηματισμό, για ανικανότητα, διαφθορά κι επικίνδυνη πολιτική ανεπάρκεια.
Ανίερες πολιτικές συμμαχίες, «αριστερών» με γραφικές ακροδεξιές φιγούρες του Facebook, στρατηγική ταύτιση της «κοινωνικής ευαισθησίας» με τον λαϊκισμό, εν ψυχρώ συνεργασία ακόμη και με τους «διεθνείς διαβόλους», κοινωνικοί αγωνιστές χέρι-χέρι με ψεκασμένους συνωμοσιολόγους, όλοι και όλα θεωρούνται θεμιτά στο βωμό κατάκτησης της Εξουσίας.
Χωρίς αιδώ και χωρίς συναίσθηση των ευθυνών ακούγονται ανοησίες στα Μέσα Ενημέρωσης, στο διαδίκτυο αλλά και μέσα στη Βουλή από ανθρώπους που θέλουν να ηγηθούν της κοινωνίας.
Η αντιπολίτευση θεωρεί «απονομιμοποιημένη» την ελληνική κυβέρνηση και ξεκαθαρίζει ότι δεν δεσμεύεται από τις αποφάσεις τις οποίες οι -νομίμως εκλεγμένοι προ διετίας μόλις- εκπρόσωποι της χώρας, θα λάβουν σε καυτά θέματα που βρίσκονται μπροστά μας όπως για παράδειγμα η έξοδος από το υφιστάμενο πρόγραμμα χρηματοδότησης της οικονομίας μας…
Η κυβέρνηση χωρίς δισταγμό διογκώνει και προβάλει το πρόβλημα του bank run που αναπόφευκτα εκδηλώνεται κάθε φορά που οι πολιτικές εξελίξεις προκαλούν αβεβαιότητα…
Όλοι μαζί θεωρούν τις μεταρρυθμίσεις όχι απαραίτητες και αναγκαίες για το εκσυγχρονισμό της οικονομίας αλλά «επιβολή ειλημμένων αποφάσεων από ξένα κέντρα εξουσίας».
Κυβέρνηση και Αντιπολίτευση διαγωνίζονται στις κορώνες αντίστασης απέναντι στα Μνημόνια και τις ξένες επιρροές, ταυτόχρονα επιδιώκουν δανεισμό από τους ξένους με ευνοϊκούς όρους που θα παρακάμπτουν την αξιολόγηση των αγορών.
Ο ιός Ebola έχει μπολιάσει την καθημερινότητα της πολιτικής μας σκηνής.
Οδηγεί το παλιό σε βέβαιο θάνατο.
Δυστυχώς δεν το καινούργιο δεν έχει ακόμη γεννηθεί.
Οι πολίτες καλούνται να επιλέξουν ανάμεσα στους κακούς και τους χειρότερους.
Η χώρα όμως χρειάζεται ΥΠΕΥΘΥΝΟΥΣ.
