Αυτή την Κυριακή, οι καταναλωτές, σε ολόκληρη την Ελλάδα, ψήφισαν. Τα καταστήματα λειτούργησαν, ο τζίρος σε σχέση με την αντίστοιχη πρώτη Κυριακή του Νοεμβρίου 2013, ήταν αυξημένος κατά 55%, οι γειτονιές ζωντάνεψαν, η κυκλοφορία αυτοκινήτων και πεζών θύμιζε καθημερινή.
Την επόμενη Παρασκευή, το Συμβούλιο της Επικρατείας καλείται να αποφασίσει αν το δικαίωμα να έχει κάποιος το κατάστημά του ανοικτό τις Κυριακές, αν θέλει κι εφόσον μπορεί, είναι δικαίωμα ΟΛΩΝ ή απλώς δικαίωμα των κομματικά εκλεκτών.
Το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές συνεπάγεται αυξημένο λειτουργικό κόστος –τουλάχιστον +12%- για τον επιχειρηματία. Επομένως το άνοιγμα των καταστημάτων συμφέρει μόνο τις εμπορικές επιχειρήσεις εκείνες που μπορούν να καλύψουν αυτό το αυξημένο κόστος.
Στην Κύπρο το άνοιγμα των καταστημάτων αποφασίσθηκε με συνοπτικές διαδικασίες και διακομματική συναίνεση, προσθέτοντας 9.000 νέες θέσεις εργασίας στην τραυματισμένη από τα Μνημόνια, οικονομία της Μεγαλονήσου. Στην Ιταλία, η απόφαση της κυβέρνησης Μόντι που δίνει το δικαίωμα σε όποιον επιθυμεί να ανοίγει το κατάστημά του τις Κυριακές, προκάλεσε αύξηση 12% των πωλήσεων των εμπορικών επιχειρήσεων.
Στην Αθήνα, επειδή τα εργατικά συνδικάτα περί άλλων τυρβάζουν και δεν έχουν τη δυνατότητα να διασφαλίσουν τα δικαιώματα των εργαζομένων από ενδεχόμενες εργοδοτικές αυθαιρεσίες, η άρνηση του δικαιώματος να εργάζεται τις Κυριακές όποιος επιθυμεί έχει προσλάβει ως συνήθως ιδεολογική -ακόμη και θεολογική- διάσταση.
Aντί λοιπόν να επικεντρωθούμε ΟΛΟΙ στο πως θα ισχυροποιήσουμε το δικαίωμα της ελεύθερης λειτουργίας των αγορών, με τη διασφάλιση ΟΛΩΝ των εργατικών δικαιωμάτων των εμποροϋπαλλήλων (αμοιβή υπερεργασίας, απόλυτη εφαρμογή της πενθήμερης ή εξαήμερης εργασίας κλπ), τα εργατικά συνδικάτα επέλεξαν την άνετη οδό της πλήρους άρνησης του δικαιώματος στην εργασία για όποιον θέλει να δουλέψει.
Χωρίς ανοικτά καταστήματα όμως δεν υπάρχει αγορά. Χωρίς αγορά δεν υπάρχουν δουλειές.
Χωρίς δουλειές δεν υπάρχει ζωή. Ούτε εργατικά συνδικάτα μπορούν να υπάρξουν…
