«Έφυγε» από τη ζωή σήμερα, Δευτέρα 26/01/2015, σε ηλικία 72 ετών η ιατρός, Μαρία Πίνιου-Καλλή και συμπρόεδρος του κόμματος Πράσινοι Αλληλεγγύη.
Ήταν μια γυναίκα που έζησε για να μάχεται υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της πάταξης των βασανιστηρίων. Γεννήθηκε στη Θάσο και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε γιατρός με ειδικότητα δερματολόγου.
Το 1989 ίδρυσε στην Αθήνα το Ιατρικό Κέντρο Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων. Η πορεία της συνεχίστηκε και διεθνώς, καθώς το 1993 διετέλεσε Γενική Γραμματέας στο Βαλκανικό Δίκτυο ενάντια στα βασανιστήρια και τον πόλεμο Μέσης Ανατολής και Β. Αφρικής. Από το 1998 έως το 2003 προέδρευσε στο Διεθνές Συμβούλιο Κέντρων Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων.
Προτάθηκε για Νόμπελ Ειρήνης, ενώ το 1993 ήταν υποψήφια για το βραβείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Γαλλικής Δημοκρατίας. Υπήρξε υποψήφια δυο φορές για την Επιτροπή της Διεθνούς Σύμβασης για την Κατάργηση των Βασανιστηρίων στα Ηνωμένα Έθνη.
Για τον αγώνα της αυτόν, συνελήφθη πέντε φορές και εκδιώχθηκε ακόμα και από την Χούντα για το έργο της.
Ήταν ιδρυτικό μέλος του Δικτύου ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ SOS και της Οικολογικής Εταιρείας Ανακύκλωσης. Στις τελευταίες εκλογές ήταν συμπρόεδρος του κόμματος Πράσινοι Αλληλεγγύη. Το κόμμα Οικολόγοι πράσινοι, φιλοξενεί στην ιστοσελίδα της συλλυπητήρια ανακοίνωση και τονίζει σε αδρές γραμμές την σπουδαιότητά της.
Ακολουθεί η σχετική ανακοίνωση:
Καλό ταξίδι, Μαρία – Καθήκον μας να συνεχίσουμε
Οι Οικολόγοι Πράσινοι χαιρετούν σήμερα τη Μαρία Πίνιου Καλλή.
Και αποτίουν φόρο τιμής στην σπουδαία πορεία της γιατρού, που έδεσε τη ζωή της με την πολιτική οικολογία αλλά και τη μοναδική αποστολή για την προστασία και αποκατάσταση των θυμάτων βασανιστηρίων στην Ελλάδα, τη Μέση Ανατολή, την Ευρώπη και όλο τον κόσμο. Μέλος του προεδρείου του Διεθνούς Συμβουλίου Κέντρων Αποκατάσταση Θυμάτων Βασανιστηρίων από το 1993 έως το 2003, εκπροσωπώντας την Ελλάδα και τα Βαλκάνια, και υποψήφια ως μέλος του Προεδρείου του ΔΣΚΑΘΒ για το Νόμπελ Ειρήνης το 1993.
Ας συνεχίσουμε τον αγώνα για να περάσουν στο αύριο και στις νέες γενιές τα μηνύματα για τα οποία η Μαρία πάλεψε και υπηρέτησε μέχρι και την τελευταία «δυνατή» της μέρα.
