Ένα πρωτότυπο και διαφορετικό επισκεπτήριο περιμένει κάποιους ασθενείς σε νοσοκομεία, αφού τρεις αγαπημένοι φίλοι και επαγγελματίες ηθοποιοί, ο Ηλίας Κουνέλας, ο Στέλιος Ανδρονίκου και η Ιφιγένεια Γρίβα, αποφάσισαν να φέρουν το θέατρο σε αυτούς που δεν μπορούν να πάνε θέατρο.
Μάλιστα μεταφέρουν μια ιστορία της παγκόσμιας λογοτεχνίας που θα επιλέξει ο ασθενής, με μια διαφορετική από τα συνηθισμένα παράσταση – ντυμένοι κλόουν στο σαλόνι του Μερόπειου Φιλανθρωπικού Ιδρύματος στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου.
Η δράση Επισκεπτήριο, μια ιδέα και πρωτοβουλία του καλλιτεχνικού διευθυντή του Εθνικού, Σωτήρη Χατζάκη ξεκινάει από ένα προσωπικό γράμμα που αποστέλλεται σε ασθενείς μέσα από την Κοινωνική Υπηρεσία διαφόρων νοσοκομείων.
Πρόκειται για την εμπειρία του ίδιου του Ηλία, ο οποίος, όπως αναφέρει σ’ αυτό το γράμμα, πέρασε κι εκείνος μια μεγάλη περίοδο «ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου, στο θάλαμο κάποιου νοσοκομείου, έκανα μεγάλη υπομονή έχοντας τη σκέψη μου συνεχώς έξω από το νοσοκομείο, σε πράγματα που άφησα στη μέση, σε όνειρα ανεκπλήρωτα».
«Θέλαμε να δώσουμε σε όλους την ευκαιρία να ταξιδέψουν μαζί μας και να μην τους “φορέσουμε” εμείς μία συγκεκριμένη ιστορία» αναφέρουν οι συντελεστές του Επισκεπτηρίου, ενώ συμπληρώνουν: «Να τους αφήσουμε ελεύθερο το πεδίο για να ταξιδέψουμε, να πάμε όλοι μαζί κάπου. Όπως επίσης απαραίτητη προϋπόθεση γι’ αυτό που κάνουμε είναι να το ζητήσει ο ίδιος ο ασθενής, γι’ αυτό στέλνουμε και το γράμμα».
«Είναι απελευθερωτικό» έχει αναφέρει άλλος. «Δεν μπορείς να φανταστείς πού θα γελάσει ο καθένας. Οπότε ο τρόπος που γίνεται κάθε μέρα είναι διαφορετικός, αλλιώς αφηγούμαστε την ίδια ιστορία, και παίρνει μια άλλη διάσταση, γιατί είμαστε στο θάλαμο ενός νοσοκομείου».
Όπως σημειώνουν οι συντελεστές του Επισκεπτηρίου, «ο κλόουν βιώνει και αγαπάει την αποτυχία, δέχεται το “βάρος” της ζωής του με μεγάλη αγάπη, και αυτό ήταν και η βάση μας για τα νοσοκομεία. Κλόουν, όπως και ασθενείς, είμαστε όλοι. Ο καθένας μας μπορεί να ανακαλύψει το χιούμορ μέσα του ακόμη και σε βαριές περιστάσεις της ζωής του, όπως είναι μια ασθένεια. Ταυτόχρονα, ο κλόουν μπορεί να θεωρήσει τεράστιο και τραγικό να κλαίει ώρες γιατί πιάστηκε το δάχτυλό του σε μια πόρτα, ενώ να έχει κάτι πολύ βαρύ και να το αποδέχεται. Ανατρέπονται δηλαδή τα μεγέθη του νου, σπάει η κατηγοριοποίηση του τι μας έχουν μάθει ότι είναι σημαντικό και τι όχι. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η αποτυχία είναι ένα τεράστιο δώρο, γιατί ίσως να ανακαλύψουμε κάτι μέσα από αυτό. Και ταυτόχρονα, δεν χρειαζόμαστε τα στερεότυπα για να είμαστε ευτυχισμένοι, π.χ., να παντρευτούμε. Μπορεί αυτό που ζούμε τώρα, αυτή τη στιγμή, να είναι ένα όμορφο και ευτυχισμένο γεγονός».
Ένα ακόμη ιδιαίτερο στοιχείο είναι ότι η παράσταση απευθύνεται σε ένα μόνο θεατή και έτσι, μοιραία, γίνεται αυτόματα πολύ προσωπική, αλλάζοντας με αυτό τον τρόπο και την κλασική θεατρική γλώσσα.
«Θέλαμε το κοινό να αποκτήσει πρόσωπο, κάτι που δεν μπορούμε να αντιληφθούμε Κάθε μέρα, μετά από κάθε παράσταση, συζητάμε τι έγινε, τι πήγε καλά, τι όχι, γίνεται μια διεργασία… Δεν είναι φιλανθρωπία. Έχουμε ανάγκη να δώσουμε αξία, να πιστέψουμε σ’ αυτό που κάνουμε, αναζητώντας την κατάλληλη συνθήκη, δηλαδή τη συνάντηση μεταξύ μας ως φίλοι, τη φυσική σκηνογραφία του νοσοκομείου, την ψυχική κατάσταση του κάθε ασθενή, αλλά και τη μεγαλύτερη συνθήκη όλου αυτού που ζούμε σήμερα ως κοινωνία που “ασθενεί”. Όλο αυτό γεννά μια καινούρια γλώσσα, που μαθαίνουμε να τη μιλάμε. Το να δίνουμε αξία στον καθένα από το κοινό, και στα μεγάλα θέατρα, που μας έκανε την τιμή να έρθει να μας δει, και όχι μόνο σε αυτούς που θεωρούνται “αξίες”, π.χ. τους διάσημους και τους επαΐοντες του θεάτρου. Αυτή η καινούρια γλώσσα έχει άλλη αμεσότητα, άλλη αλήθεια, όχι μόνο στη δουλειά μας αλλά και στην προσωπική μας ζωή».
«Εξάλλου, τι είναι το θέατρο;» θα αναρωτηθεί η Ιφιγένεια Γρίβα συμπληρώνοντας: «Μια κοινωνία, να κοινωνήσουμε κάτι».
«Μια συνάντηση, όπως τώρα που συζητάμε. Δεν είναι απαραίτητα κάτι μεγαλύτερο από αυτό. Μπορεί να είναι και άσχημη, αλλά να είναι μια συνάντηση» λέει ι ο Ηλίας, ενώ ο Στέλιος προσθέτει: «Μια συνάντηση όπου μπαίνουν λιγάκι και η επινόηση και το όνειρο. Τι σημασία έχει που είναι όνειρο..δεν είναι ψέμα. Άμα εσύ το πιστεύεις, μπορώ να σου πω εγώ ότι πιστεύεις σε λάθος όνειρο;».
