Γράφει ο Βέρμπαλ Κιντ
- Είναι ένας από τους νεότερους πρωθυπουργούς στην ελληνική ιστορία. Και από τους… ακόμη λιγότερους αριστερούς, με την πραγματική έννοια του όρου.
- Ο Αλέξης Τσίπρας γνωρίζει ότι η ιστορία δεν θα είναι επιεικής μαζί του, αν δεν καταφέρει να φανεί συνεπής στο ραντεβού μαζί της. Και το ραντεβού δεν έχει χρονικά τελεσίγραφα, αλλά ποιοτικά.
- Ο σημερινός πρωθυπουργός παίζει χωρίς αντίπαλο στο πολιτικό σκηνικό και το ξέρει. Έστειλε στη «σύνταξη» έναν άνθρωπο (τον Αντώνη Σαμαρά) που είναι τουλάχιστον δύο δεκαετίες μεγαλύτερός του, και από τη στιγμή που εκείνος, ο μεγάλος χαμένος των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου, παραμένει πρόεδρος του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, και επομένως η εναλλακτική για το πρωθυπουργικό αξίωμα, ο Αλέξης Τσίπρας… κοιμάται ήσυχος για τη δουλειά του.
- Άλλωστε, η ιστορική εμπειρία δείχνει ότι, ειδικά στην Ελλάδα, εκλογικά swings, δηλαδή απευθείας μετακινήσεις ψηφοφόρων μεταξύ των δύο βασικών κομμάτων εξουσίας, δεν δρομολογούνται πριν περάσει τουλάχιστον ένας χρόνος από την προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση.
- Και ακόμα πιο ηχηρό είναι το συμπέρασμα ότι ένας λαός ψυχολογίας όπως είναι οι Έλληνες δεν παραδέχεται τα λάθη του, ακόμη και όταν είναι αυταπόδεικτα. Πολύ περισσότερο, δεν επιβραβεύει εκείνον που του τα… θυμίζει.
- Χωρίς πολιτικό αντίπαλο, ο Αλέξης Τσίπρας έχει έναν μεγάλο πειρασμό ή μια ευκαιρία μπροστά του. Να γίνει πράγματι… Ανδρέας (ένας ήταν), μέσα από την προσφυγή σε πρόωρες εκλογές το καλοκαίρι, προτού υπογραφεί η όποια νέα συμφωνία με τους εταίρους και δανειστές. ‘Οπως και αν ονομαστεί. Ό, τι και αν συνεπάγεται.
- Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Με τη Νέα Δημοκρατία πολιτικά αόρατη, τη Χρυσή Αυγή παρούσα και ανακάμπτουσα και τη φθορά της κυβέρνησής του να είναι επιδερμική, ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να προσφύγει στις κάλπες και να κερδίσει πολλά περισσότερα από μια επαναβεβαίωση της κυριαρχίας του.
- Να «σαρώσει» τον πολιτικό χώρο στο σύνολο της Κεντροαριστεράς, ζητώντας την ίδια στιγμή από τους πολίτες να τον απαλλάξουν από την «παραφωνία» της Αριστερής Πλατφόρμας.
- Θυμηθείτε τι ψήφισαν στις 25 Ιανουαρίου οι Έλληνες: Τσίπρα, αλλά και ευρώ. Μετά από μερικούς μήνες άσκησης της διακυβέρνησης του τόπου, ο πρωθυπουργός θα δικαιούται να λέει ότι κράτησε τη χώρα στην ευρωζώνη και ότι, σε αντίθεση με τους προκατόχους του, κατάφερε να διεθνοποιήσει το ελληνικό πρόβλημα, αντί να ακολουθεί απλώς και παθητικά ασθμαίνοντας τις εξελίξεις.
- Διευρύνοντας τον πολιτικό λόγο του και προσεγγίζοντας περισσότερο εκείνους που θέλουν να αλλάξουν την Ευρώπη εκ των έσω, αντί να βρίσκονται στο περιθώριο και να… πετούν πέτρες, ο Αλέξης Τσίπρας θα μπορεί να καταστήσει στρατηγικά περιττή την ψήφο στο Ποτάμι, στο ΠΑΣΟΚ, στο Κίνημα του Γιώργου Παπανδρέου, σε… ό,τι έχει απομείνει από τη ΔΗΜΑΡ, σε όλες τις δυνάμεις του συγκεκριμένου χώρου.
- Σε μια τέτοια περίπτωση, ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα χρειάζεται τις δυνάμεις της Αριστερής Πλατφόρμας, που με τη σειρά της θα απεγκλωβιστεί και μέσω της αυτόνομης παρουσίας της θα διεκδικεί ρόλο αντιπολίτευσης… γκρίνιας.
- Αυτός είναι ο μεγάλος πειρασμός για τον Αλέξη Τσίπρα. Και όσο η Νέα Δημοκρατία συνεχίζει να μικραίνει και να αδυνατεί να κομίσει έναν διαφορετικό πολιτικό λόγο, μια αισθητική και ένα εθνικό σενάριο για το μέλλον του τόπου, ο πειρασμός θα οδηγείται στο επόμενο στάδιο.
- Δηλαδή, στο να κοιτάζει ο Αλέξης Τσίπρας με ενδιαφέρον τις… Κυριακές του Ιουνίου.
