Θέλοντας να αναλύσει την κρίση της Ευρώπης για τον μέσο Αμερικανό, η καθηγήτρια της Νομικής Σχολής «John Marshall » της Ατλάντας των ΗΠΑ, Λίζα Τριπ, με άρθρο της στο CNN, αναφέρεται στις περιπτώσεις δύο χωρών που αρχικά ονομάζει ως: Χώρα Α και Χώρα Β και στη συνέχεια τις συγκρίνει.
Η Χώρα Α, όπως γράφει, είναι ένα μικρό κράτος με μεγάλη ιστορία στη φοροδιαφυγή, σε χρεοκοπίες, δυσλειτουργικές επιχειρήσεις και δαιδαλώδες κανονιστικό πλαίσιο μέσα στο οποίο περιορίζεται η επιχειρηματικότητα. Επιτρέπει στους εργαζόμενους να βγαίνουν στη σύνταξη στα 50 τους και τους πληρώνει με διπλές συντάξεις. Παρουσίασε ψευδή στοιχεία για να ενταχθεί στην ευρωζώνη.
Η Χώρα Β είναι μια μεγάλη, ιστορικά ισχυρή χώρα με ένα ρεκόρ χαμηλού δημόσιου χρέους. Μάλιστα, μέχρι και την κρίση του 2008, οι προϋπολογισμοί της ήταν πλεονασματικοί. Εντάχθηκε στη ζώνη του ευρώ με απόλυτα ειλικρινή δημοσιονομικά στοιχεία.
Στην συνέχεια η Τριπ αποκαλύπτει στους αναγνώστες της πως μάντεψαν σωστά αν θεώρησαν ότι η Χώρα Α είναι η Ελλάδα, αλλά λανθασμένα, αν θεώρησαν ότι η Χώρα Β είναι η Γερμανία. Είναι η Ισπανία η οποία είναι «πολύ μακριά από την ευημερία και τα πάει άθλια».
Όπως και η Ελλάδα, έτσι και η τίμια Ισπανία έχει υψηλά ποσοστά ανεργίας, ενώ και στις δύο χώρες αναλυτές κάνουν λόγο για «μια χαμένη γενιά» που δεν θα βρει ποτέ δουλειά και θα ζει για πάντα μέσα στη φτώχεια. Όταν ξέσπασε η κρίση, μαζί με αυτήν ξέσπασαν και επενδυτικές φούσκες με αποτέλεσμα οι κυβερνήσεις των δύο νοτιοευρωπαϊκών χωρών να αναγκαστούν να αναζητήσουν βοήθεια ώστε να μην καταρρεύσει το τραπεζικό τους σύστημα. Κατά την εφαρμογή των όρων των προγραμμάτων διάσωσης και η ισπανική, όπως και η ελληνική οικονομία, συρρικνώθηκε και το δημόσιο χρέος της εκτοξεύθηκε δραματικά σε σχέση με το ΑΕΠ της.
Το ευρώ φταίει για την κρίση σε Ελλάδα και Ισπανία
«Πώς, λοιπόν, Ελλάδα και Ισπανία με τόσο πολύ διαφορετικές προσεγγίσεις στη δημοσιονομική φρόνηση, βρέθηκαν στην ίδια δίνη της κρίσης; Η απάντηση δεν βρίσκεται στη δημοσιονομική υπεροχή. Κάτι άλλο συμβαίνει, κάτι άλλο πολύ πιο μεγάλο και αυτό είναι το ευρώ».
«Με την ένταξή τους στην Ευρωζώνη Ισπανία και Ελλάδα παρέδωσαν την εξουσία κοπής χρήματος, την εξουσία υποτίμησης του νομίσματός τους με σκοπό την αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας και την εξουσία να διαμορφώνουν οι ίδιες τα επιτόκια».
Η αδυναμία Ελλάδας και Ισπανίας να τυπώσουν χρήμα τις ανάγκασε να δανειστούν από τους εταίρους τους στην ΕΕ
Η Λίζα Τριπ εξηγεί πως το ευρώ, το κοινό νόμισμα μεταξύ πλούσιων και φτωχών ευρωπαϊκών κρατών, έγινε με τέτοιο τρόπο που στην ουσία λειτουργεί με βάση τις ανάγκες χωρών, όπως η Γαλλία και η Γερμανία. «Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα καθορίζει τα επιτόκια στη γραμμή των οικονομικών συνθηκών στη Γερμανία και τη Γαλλία, γεγονός που αποδείχθηκε πολύ λίγο για την Ισπανία, την Ελλάδα, ακόμη και την Ιρλανδία» αναφέρει η Λίζα Τριπ και συνεχίζει σημειώνοντας πως όταν Ελλάδα και Ισπανία βρέθηκαν αντιμέτωπες με την κατάρρευση, τότε «η αδυναμία τους να τυπώσουν χρήμα σήμαινε πως έπρεπε να δανειστούν από τους εταίρους τους στην Ευρώπη ή να χρεοκοπήσουν και να πεταχτούν εκτός ΕΕ με εξευτελιστικό τρόπο».
Στην συνέχεια γράφει ότι προκειμένου να πάρουν από τους εταίρους τους χρήματα, Ελλάδα και Ισπανία υποχρεώθηκαν «να επιβάλουν μέτρα λιτότητας εν μέσω μιας από τις χειρότερες δημοσιονομικές κρίσεις από το Κραχ του 1929. Υποχρεώθηκαν επίσης να αυξήσουν τους φόρους και να μειώσουν τις δημόσιες δαπάνες ακόμη κι όταν η ανεργία έφτασε σε αστρονομικά επίπεδα. Η λιτότητα συνέβαλε στο να δημιουργηθεί μια ύφεση ιστορικού μεγέθους στην Ελλάδα και μια σοβαρή ύφεση στην Ισπανία. Επίσης, δημιούργησε την εκτόξευση του δημόσιου χρέους».
Ελλάδα και Ισπανία καταδικάστηκαν στη φτώχεια
Όλα αυτά έγιναν «επειδή η Ισπανία και η Ελλάδα δεν μπορούσαν να υποτιμήσουν το ευρώ. Έτσι, ο μόνος τρόπος με τον οποίο θα μπορούσαν να γίνουν ανταγωνιστικές ήταν η εσωτερική υποτίμηση. Αυτό σημαίνει ότι Ελλάδα και Ισπανία καταδικάστηκαν σε χρόνια ανεργία, συρρίκνωση του βιοτικού επιπέδου, πτώση των αμοιβών και αποπληθωρισμό. Με λίγα λόγια, καταδικάστηκαν σε μαζική φτωχοποίηση του πληθυσμού τους».
Τέλος η Λίζα Τρίπ αναφέρει πως ο Ντράγκι μπορεί να δήλωσε ότι «το ευρώ είναι για πάντα», αλλά «αυτό δεν σημαίνει ότι χώρες όπως η Ελλάδα και η Ισπανία, πρέπει να μείνουν για πάντα στο ευρώ». Καταλήγοντας κάνει λόγο για την ηθική πτυχή στην απάτη με την οποία εντάχθηκε η Ελλάδα στην Ευρωζώνη.
