Του Φώτη Σιούμπουρα
Είναι γνωστή παλαιόθεν η τακτική για σύσταση εξεταστικών επιτροπών, κάθε φορά που μια κυβέρνηση αντιμετωπίζει προβλήματα. Τότε, θα μου πείτε, γιατί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ προχωρά στη σύσταση
Εξεταστικής με στόχο τη διερεύνηση πολιτικών ευθυνών για το πώς μπήκαμε στο μνημόνιο, αφού το αποτέλεσμα της έρευνας είναι προδιαγεγραμμένο; Βέβαια, όπως έχει συμβεί και στο παρελθόν, και στην προκειμένη περίπτωση θα έχουμε ξεχωριστά πορίσματα, ανάλογα με τις πολιτικές εκτιμήσεις και τους συσχετισμούς δύναμης στη Βουλή. Και η υπόθεση θα παραπεμφθεί στις… καλένδες. Όμως, το πρόβλημα της χώρας τώρα είναι το πώς μπήκαμε στο μνημόνιο ή το πώς θα βγούμε από αυτή την κρίση;
Η μετάθεση της συζήτησης στο πώς και όχι στο γιατί δεν θα προσφέρει τίποτε στην αναγκαία αντιπαράθεση για το πώς μπορούμε να βγούμε γρηγορότερα. Απλώς θα συσπειρώσει τα κομματικά ακροατήρια και θα φορτίσει ξανά το πολιτικό κλίμα, την ώρα που χρειαζόμαστε μια όσο το δυνατόν ευρύτερη πολιτική συμπαράταξη και συναίνεση για τη διαμόρφωση μιας κοινής εθνικής στρατηγική. Στο κάτω-κάτω, οι πολιτικές ευθύνες, που θα αναζητήσει η εξεταστική επιτροπή, έχουν καταλογιστεί σε αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις. Κόμματα εξαϋλώθηκαν, πολιτικοί εξαφανίστηκαν από τον πολιτικό χάρτη, επειδή ακριβώς οι Έλληνες πολίτες τους θεώρησαν υπεύθυνους. Τι παραπάνω μπορεί να προσθέσει μια εξεταστική επιτροπή;
Όπως και τι προσέθεσε, τι συνεισέφερε η εκτός ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή, που προκάλεσε ο πρωθυπουργός την περασμένη Δευτέρα; Βοήθησε τους πολίτες να καταλάβουν τι ακριβώς γίνεται με την πορεία της διαπραγμάτευσης και ποια είναι η στρατηγική της κυβέρνησης; Ταπεινή μου άποψη, πως επρόκειτο περισσότερο για μια επικοινωνιακού χαρακτήρα κίνηση. Η οποία προφανώς, όπως συμβαίνει συνήθως τις τελευταίες εβδομάδες, είχε γνωστούς αποδέκτες.
Κυρίως τους βουλευτές, αλλά και ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ που βλέπουν τις υποσχέσεις να παραμένουν υποσχέσεις (τουλάχιστον οι περισσότερες από αυτές) και στους οποίους μεταδόθηκε, με δραματοποιημένους τόνους, κλίμα μαχητικότητας και σκληρών διαπραγματεύσεων. Τα γνωστά, δηλαδή.
Όμως, έχουν πλέον παρέλθει δύο ολόκληροι μήνες από τον σχηματισμό της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και –δυστυχώς– κανένα μέτρο από αυτά που περιλαμβάνονταν στο «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης» και που προεκλογικώς υπήρχε η δέσμευση ότι θα εφαρμοστούν δεν έχει ληφθεί. Αν εξαιρέσουμε τον νόμο για τις 100 δόσεις, που ουσιαστικά αποτελεί διευκόλυνση των πολιτών-οφειλετών για να πληρώσουν τα κράτος και όχι για να εισπράξουν από αυτό, τα μόνα… ανακουφιστικά για τα λαϊκά στρώματα μέτρα είναι για τους… λαθρομετανάστες (το κλείσιμο της Αμυγδαλέζας) και για φυλακισμένους (το «σφράγισμα» των φυλακών υψίστης ασφαλείας).
Εντάξει, υπάρχει η ένταση των στραγγαλιστικών πιέσεων που ασκούν οι Γερμανοί στην κυβέρνηση Τσίπρα, αλλά υπάρχουν και οι προγραμματικές δηλώσεις, οι οποίες θα μπορούσαν να αποκτήσουν από τώρα νομική υπόσταση, για να υλοποιηθούν έστω και σε «μεταγενέστερο χρόνο».
Βάσει των προγραμματικών δηλώσεων, θέματα όπως το αφορολόγητο όριο των 12.000 ευρώ, η κατάργηση του ΕΝΦΙΑ από το 2015 και η αντικατάστασή του με Φόρο Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας, η επαναχορήγηση της 13ης σύνταξης ως δώρου Χριστουγέννων στο τέλος του 2015 σε όποιους λαμβάνουν συντάξεις χαμηλότερες των 700 ευρώ μηνιαίως, η κατάργηση των χαμηλότερων αμοιβών για τους νέους έως 25 ετών και η επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ για όλους, τι εμποδίζει την κυβέρνηση να προχωρήσει από τώρα στη νομοθετική ρύθμισή τους, με τη σημείωση ότι όλα αυτά θα ισχύσουν από το τέλος του χρόνου;
Δεν γεννά υποψίες και έντονες ανησυχίες, δεν προκαλεί απογοήτευση στον λαό, όταν μία κυβέρνηση δείχνει να μην είναι συνεπής στις υποσχέσεις της; Τα λόγια και οι υποσχέσεις, όμως, κάποτε τελειώνουν, όπως και τα λεφτά… Και κάποια μέρα και οι φανατικότεροι του ΣΥΡΙΖΑ θα ρωτήσουν: Αφήστε τις Εξεταστικές, τις συζητήσεις περί «πιστοποιητικών αριστεροφροσύνης», «ανέξοδων ιδεολογημάτων και ανούσιων τσιτάτων», προσγειωθείτε στην πραγματικότητα και κάντε κάτι, επιτέλους, να βγούμε από το αδιέξοδο… Να «δει» Ανάσταση αυτός ο τόπος…
