Ο Παναγιώτης Κουρουμπλής τους τελευταίους μήνες κατοικοεδρεύει στην Αριστοτέλους, θέλοντας να βάλει σε τάξη το ευαίσθητο υπουργείο Υγείας και να εφαρμόσει την κοινωνική πολιτική της κυβέρνησης.
Πολλά έχουν ειπωθεί και γραφτεί για τη ζωή και τους αγώνες του βουλευτή που έλκει την καταγωγή του από το Ματσούκι της Αιτωλοακαρνανίας.
Ο υπουργός Υγείας είναι ίσως από τους λίγους ανθρώπους στην πολιτική σκηνή του τόπου, όπου αν και έχει υποστεί ολική τύφλωση από την ηλικία των 10 ετών, (από έκρηξη γερμανικής χειροβομβίδας, απομεινάρι του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου το 1961), κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τους αγώνες του και ειδικότερα τους αγώνες του, για τα δικαιώματα των Τυφλών και των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων.
Μιλώντας στο Paraskhnio.gr, ο κ. Κουρουμπλής, θυμάται με συγκίνηση τον πεντάμηνο αυτόν αγώνα, που άλλαξε την οπτική της κοινωνίας και της πολιτείας στο θέμα των ανθρώπων που αντιμετωπίζουν προβλήματα με την όρασή τους…
Ο δευτεροετής τότε φοιτητής στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, 41 χρόνια μετά, βρίσκεται επικεφαλής στο υπουργείο Υγείας και θυμάται με συγκίνηση τον αγώνα των Τυφλών για ένα καλύτερο αύριο καθιστώντας σαφές, ότι «η αναπηρία δεν σημαίνει ανικανότητα».
«Εκείνος ο αγώνας εμπέδωσε μια βασική αρχή: Δεν παρέχουμε σε κανέναν το πολυτελές δικαίωμα να αποφασίζουν για εμάς, χωρίς εμάς», με αυτά τα λόγια ο κ. Κουρουμπλής βουτά στο χρονοντούλαπο της μνήμης του και θυμάται τον δικό του Μάη που καθόρισε όχι μόνο την δική του ζωή αλλά και πολλών συμπολιτών του.
«Οι νέοι τυφλοί τότε διεκδικούσαν το δικαίωμα στη μόρφωση στη δουλειά και στην ζωή. Μετατρέψαμε τη Βαστίλη των τυφλών σε ένα μικρό πολυτεχνείο που άλλαξε την καθημερινότητα των τυφλών και τον τρόπο που αντιμετωπίζονταν όχι μόνο από την πολιτεία και την κοινωνία…»
Στην ερώτηση για το αν έχουν καλυτερεύσει σήμερα οι συνθήκες ο Παναγιώτης Κουρουμπλής απαντά: «Φυσικά και έχουν καλυτερεύσει… Ο αγώνας όμως συνεχίζεται…»
Η ιστορία της κατάληψης – Ο αγώνας των Τυφλών
Σαν σήμερα λοιπόν, πριν από ακριβώς 41 χρόνια και πιο συγκεκριμένα το 1976, τυφλοί μαθητές και οικότροφοι του ιδιωτικού φιλανθρωπικού συλλόγου «Οίκος Τυφλών» προτάσσουν τα στήθη τους και απαιτούν νομοθετικά μέτρα!
Πραγματοποιώντας κατάληψη του ιδρύματος και με σύνθημα το «ψωμί, παιδεία και όχι επαιτεία», ήρθαν σε σύγκρουση με την κυβέρνηση απαιτώντας το δικαίωμα αξιοπρεπούς ζωής. Πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτό τον αγώνα, είχε και ο σημερινός υπουργός Υγείας, Παναγιώτης Κουρουμπλής.
Με τις κινητοποιήσεις αυτές για πρώτη φορά ένα τμήμα ατόμων με αναπηρία αρνούνταν την ύπαρξή τους στο περιθώριο και ζητούσαν την προσοχή και την μέριμνα του κράτους.
Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’70, οι τυφλοί, εξαρτιόνταν πλήρως από τις οικογένειές τους καθώς δεν υπήρχε κρατική μέριμνα. Οι ευκαιρίες για εκπαίδευση και εργασία ήταν επίσης ελάχιστες. Ωστόσο, κατά την διάρκεια της Χούντας, ακολουθήθηκε επιδοματική πολιτική για τυφλούς και κωφούς, ενώ παράλληλα, υπήρχε χρηματοδότηση και στα αντίστοιχα ιδιωτικά σωματεία, που λειτουργούσαν τότε.
Ο «Οίκος Τυφλών» παρά τη περιουσία που είχε συγκεντρώσει με δεκάδες ακίνητα από δωρεές, κληροδοτήματα, αλλά και χρήματα, δεν παρείχε την παράλληλη στήριξη ή υποδομή, στους οικότροφους του.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το 1976 οι τρόφιμοι του Οίκου, να σχηματίσουν σωματεία όπως και οι γονείς τους και ξεκίνησαν έτσι τον αγώνα τους για τη λήψη κρατικών μέτρων. Ο τωρινός πλέον υπουργός Υγείας Παναγιώτης Κουρουμπλής, είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στις κινητοποιήσεις αυτές, όπως θα δείτε και στο παρακάτω βίντεο.
Στις 2 Μαΐου 1976 ξεκίνησε η πεντάμηνη κατάληψη στον «Οίκο Τυφλών», όταν ομάδα μη βλεπόντων μαζί με μαθητές του Οίκου, κατέλαβαν τις εγκαταστάσεις του. Την πρώτη ημέρα της κατάληψης, περισσότερα από 300 άτομα κατέκλυσαν τον χώρο, με την αστυνομία να δρα άμεσα.
Την επομένη της κατάληψης, μέλη της Συντονιστικής κλήθηκαν για ανακρίσεις στο Αστυνομικό Τμήμα Καλλιθέας, όπου μετά από επίμονες ερωτήσεις για τα πολιτικά τους πιστεύω, κατηγορήθηκαν με το Νόμο 4000 περί τεντιμποϊσμού!
Αυτό όμως δε μείωσε αλλά μεγάλωσε την δύναμή τους, καθώς μόλις λίγες ημέρες μετά, περισσότεροι από 20.000 άνθρωποι έδωσαν το «παρών» στο γήπεδο του Πανιωνίου, εκφράζοντας έτσι τη συμπαράστασή τους στους αγωνιζόμενους τυφλούς.
Η εξέγερσή τους για χειραφέτηση και αξιοπρεπή ζωή δυνάμωσε με την κατάληψη του Δημαρχείου Αθηνών, την 1η Οκτωβρίου 1976, όπου υποχρέωσαν το Δήμο και το υπουργείο Δημόσιας Τάξης να επιδώσουν άδειες μικροπωλητή σε τυφλούς που είχαν διωχθεί από τον «Οίκο των Τυφλών» και αντιμετώπιζαν πρόβλημα βιοπορισμού. Όμως δε σταμάτησαν εκεί. Εκατοντάδες τυφλοί συγκεντρώθηκαν έξω από την Αρχιεπισκοπή απειλώντας ότι θα την καταλάβουν αν δεν ικανοποιηθεί το αίτημα τους.
Οι μαζικές αυτές κινητοποιήσεις απέκτησαν διεθνή προβολή όπου αρκετοί διάσημοι και σημαντικοί άνθρωποι όπως οι: Ζαν Πολ Σαρτρ, Σιμόν Ντε Μποβουάρ, Μισέλ Φουκώ, Σιμόν Σινιορέ, Βεργόπουλος, Πουλαντζάς κ.α. δήλωσαν δημόσια τη συμπαράσταση τους, στον δίκαιο αγώνα των Τυφλών.
Όλες αυτές οι δράσεις τους τελικώς δικαιώθηκαν, αν και μέχρι να φτάσουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα, οι τρόφιμοι και οι αλληλέγγυοι τους, σύρθηκαν στα δικαστήρια πολλές φορές από τη Διοίκηση του «Οίκου Τυφλών».
Ωστόσο, η δικαίωση ήλθε καθώς αποφασίστηκε η κρατικοποίηση του Οίκου Τυφλών, κάτι που αποδέχτηκε τελικά και η διοίκηση στα τέλη του 1976.
Μετά από δύο χρόνια έννομης διαδικασίας, τον Σεπτέμβριο του 1979 το «Κέντρο Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης Τυφλών» χρίστηκε διάδοχος του τέως πλέον σωματείου «Οίκος Τυφλών».
Πριν από την εξέγερση των Τυφλών, οι μη βλέποντες είχαν συνδεθεί με τη φτώχεια, την περιθωριοποίηση και τον κοινωνικό αποκλεισμό ενώ υπήρχαν και εμπόδια στην εκπαίδευση καθώς δεν υπήρχαν βιβλία τύπου Μπράιγ.
Μέχρι τότε, τα άτομα με αναπηρία, ζούσαν από την «ελεημοσύνη» και την «φιλανθρωπία», των οικογενειών τους. Αυτός ο αγώνας που ξεκίνησε στις 2 Μαΐου του 1976, ήταν ένας αγώνας για το δικαίωμα αξιοπρεπούς ζωής, απαιτώντας ίσες ευκαιρίες και εν τέλει δικαιώθηκαν.
Δείτε εδώ το τρέιλερ του ντοκιμαντέρ του Αγώνα των Τυφλών:
Επιμέλεια: Γιώργος Μίχας
