Το νέο χρηματοδοτικό πρόγραμμα της Ελλάδα επιβάλλει μια σκληρή δόση λιτότητας, μεταρρυθμίσεων και απορρύθμισης της αγοράς εργασίας.
Η βασική επίκριση που δέχονται οι «συγγραφείς» αυτών των εισηγήσεων-εντολών, είναι ότι και οι ίδιοι με δυσκολία θα μπορούσαν να τις εφαρμόσουν στις χώρες τους. Πρόκειται για την κλασική περίπτωση να ζήσεις μια ημέρα τη ζωή ενός άλλου. Το Reuters, εξηγεί πώς οι Ευρωπαίοι δανειστές απαιτούν από την Ελλάδα να προχωρήσει σε επίπονα μέτρα που αυτοί, αν χρειαζόταν να τα επιβάλλουν στους λαούς τους, να βίωσαν μια κατάσταση φόβου και κοινωνικής αναταραχής.
Ο Ξαβιέ Μπερτράντ, στέλεχος των Γάλλων συντηρητικών, σημειώνει πως «ο Ολάντ είναι πολύ καλός στο να λέει στους άλλους πώς να κάνουν μεταρρυθμίσεις. Αφού ξέρει το δρόμο, τι περιμένει και δεν τις κάνει και στη Γαλλία;».
Ο Μπερτράντ ήταν υπουργός εργασίας στην κυβέρνηση του Σαρκοζί (2007-2012) και είχε προσπαθήσει να προωθήσει κάποιες μεταρρυθμίσεις που θα ωθούσαν τη γαλλική οικονομία προς τα μπρος. Αρκετοί αρνητές των προγραμμάτων διάσωσης προς την Ελλάδα, υποσημειώνουν τη διαφορά μέτρων και σταθμών που χρησιμοποιεί η Ευρώπη για τα μέλη της. Ό,τι ισχύει για την Ελλάδα δεν είναι απαραίτητο να ισχύει για τη Γερμανία και τη Γαλλία.
Η Άνγκελα Μέρκελ, για πρώτη φορά από το 1969, εμφάνισε έναν ισοσκελισμένο προϋπολογισμό στη Γερμανία. Κι όμως, μέχρι να φτάσει σε αυτό το σημείο δέχθηκε έντονη πολεμική για την αβουλία της να προχωρήσει στον εκσυγχρονισμό της μεγαλύτερης οικονομίας της Ευρωζώνης.
Το Reuters αναφέρει πως το νέο πρόγραμμα προς την Ελλάδα φιλοδοξεί να την μετατρέψει από «κακό παιδί της Ευρώπης» σε παράδειγμα. Για να το καταφέρει αυτό θα πρέπει να περικόψει κι άλλο τις δαπάνες της και να «τρέξει» ένα, έστω, μικρό πρωτογενές πλεόνασμα. Την ίδια στιγμή, η Γαλλία εμφανίζει ελλείμματα.
Διαβάστε περισσότερα στο: toxrima.gr
