Οι υποσχέσεις έμειναν υποσχέσεις για τους Στρατιωτικούς και στους οκτώ μήνες που πέρασαν με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ τα «όχι» έπεσαν βροχή.
Βεβαίως κάποιος θα μπορούσε να πει, για το μεγάλο θέμα των αναδρομικών, πως πρέπει να συνυπολογιστεί ότι η χώρα ήταν και είναι ακόμα στον «αέρα», η κυβέρνηση έδινε, και η επόμενη θα συνεχίσει να δίνει, μάχη για να μην καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος η ετοιμόρροπη οικονομία όμως από την άλλη ανάμεσα στα αιτήματα των στρατιωτικών και τις προεκλογικές υποσχέσεις της κυβέρνησης υπήρχε σωρεία θεμάτων για τα οποία δεν χρειαζόταν για να λυθούν ούτε ένα ευρώ παρά μόνο μια στοιχειώδης οργάνωση και πολιτική βούληση.
Έτσι για να αντιγράψουμε αυτολεξεί όσα έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά «παραμένει ανεξήγητο για ποιο λόγο η Κυβέρνηση δεν προχωρεί στην άμεση υλοποίηση μέτρων μηδενικού ή ελάχιστου δημοσιονομικού κόστους και παροχών σε είδος, που ενισχύουν το πραγματικό εισόδημα των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την υποχρεωτικότητα των συνυπηρετήσεων».
Το πρόβλημα και φέτος δίνει όμως ηχηρό παρών, όπως άλλωστε τίποτα δεν άλλαξε παρά τις υποσχέσεις για να υπάρχουν ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, τουναντίον οι καταγγελίες πέφτουν βροχή, ακόμα και ο περίφημος «χακί» συνδικαλισμός μπήκε όχι απλά στον πάγο αλλά σε βαθιά κατάψυξη και πέρα από τα επικοινωνιακά τίποτα δεν άλλαξε επί της ουσίας, άλλωστε ούτε και το απείρως απλούστερο θέμα της πρόσβασης των Ενώσεων στις Λέσχες δεν λύθηκε.
K.A.
