Απ΄ τον Παρατηρητή του «Παρατηρητή»…
Φαίνεται πως έχει έλθει η ώρα (πολύ περισσότερο απ’ όσο γινόταν στο παρελθόν) να αναζητεί κανείς από τα ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, πρόσωπα τα οποία φέρουν κάποιο τεκμήριο γνώσης, στηριζόμενο στην εργασιακή τους εμπειρία. Κι αυτό όχι μόνον γιατί αποδείχθηκαν πάμπολλα άλλα πρόσωπα χωρίς εργασιακό παρελθόν, χωρίς ένσημα, που λέει κι ο Σταύρος, ακατάλληλα για να αποδώσουν λύσεις σε προβλήματα, που απαιτούν ιδιαίτερα συγκεκριμένα προσόντα και εμπειρία, αλλά διότι τα ίδια δίστασαν να ομολογήσουν την άγνοιά τους και συνάμα έπαιξαν με το κεφάλι του Έλληνα.
Νέα παιδιά, λοιπόν, 30 και 35 ετών, διεκδικούν θέσεις, που κάποτε κατείχαν μόνο παλιοί, δοκιμασμένοι και έμπειροι.
Κι ο Τσίπρας… ανάμεσα σε αυτούς, με χιλιάδες ώρες στον κομματικό μηχανισμό, με χιλιάδες ώρες πολιτικής ανάλυσης και πολιτικής κουλτούρας, είδε στον εαυτό του, ό,τι βλέπουν όλοι οι νέοι που βιάζονται να αρπάξουν το κύπελλο, υποστηρίζοντας ότι με τις δικές τους προσδοκίες και όνειρα, δεν χρειάζεται να ακολουθήσουν κάποια προεργασία. Αρκεί το όραμα… κι ο προγραμματισμός.
Έννοιες που σίγουρα είναι απαραίτητες, εφόδια που είναι αναγκαία για να κάνει πράξη ένας νέος τις απαραίτητες αλλαγές που χρειάζεται η ελληνική κοινωνία.
Πόσο έχει τριφτεί όμως στην κοινωνία;
Πόσες φορές, πόσες ώρες, πόσα χρόνια έχει γυρίσει πίσω στο σπίτι του, νύχτα, κατάκοπος στην προσπάθειά του να επιτύχει το επιθυμητό αποτέλεσμα της επαγγελματικής υπηρεσίας που ανέλαβε;
Πόσους φόρους έχει πληρώσει για το εισόδημά του;
Πόσες ασφαλιστικές εισφορές έχει καταβάλει;
Κριτήρια που μετατρέπουν τελικά τον υποψήφιο σαν να είναι ελεγχόμενος από τη φορολογική αρχή…
Μη φθάσουμε σε τέτοια άκρα.
Από την άλλη, πρέπει να δει κανείς και τους παππούδες. Τι έχουν εκείνοι να προσφέρουν σε μία κατάκοπη κοινωνία από υποσχέσεις που δεν εκπληρώθηκαν, από βαρύγδουπες δηλώσεις προόδου, που δεν υλοποιήθηκαν, από εξαγγελίες, αλλαγές και επαναστάσεις, διατυπωμένες από νέα ή παλαιά πρόσωπα του ίδιου πολιτικού συστήματος, του κομματικού σωλήνα.
Αυτός ο σωλήνας δεν είναι απαραίτητο να πεταχτεί. Δεν είναι άχρηστος, αφού η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία στηρίζεται στην λειτουργία των κομμάτων.
Είναι όμως αναγκαίο να αναζητεί κανείς που και που, πρόσωπα μέσα από τον κοινωνικό και επαγγελματικό σωλήνα, που ξέρουν από διαπραγμάτευση, ξέρουν από σύγκρουση και consensus, ξέρουν τους Άγγλους, Γερμανούς ή Γάλλους και μιλούν τη γλώσσα τους.
Αλλιώς, χωρίς αυτούς, δεν θα παραμείνει η χώρα παρά μόνον ένας αυτοκαταστροφικός κομματικός μηχανισμός.
Είδα προχθές θετικά την πρόταση του Βαγγέλη Μεϊμαράκη προς τον 45άρη δικηγόρο Θέμη Σοφό, τον οποίον παρακολουθώ είκοσι χρόνια τώρα, να υπερασπίζεται πολίτες στις αίθουσες των Δικαστηρίων και να προβάλει τις θέσεις του σε Επιστημονικά συνέδρια. Δηλαδή δεν ενδιαφέρεται αυτός ο άνθρωπος για τα κοινά; …αναρωτήθηκα.
Άκουσα πρόσφατα, ότι οι Γερμανοί, λόγω της διδακτορικής του διατριβής στη Βόννη και της εργασιακής του εμπειρίας εκεί, τον γνωρίζουν και τον εμπιστεύονται.
Καλό; Κακό; Δεν ξέρω.
Βλέπω, όμως, τώρα, τον Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας να προτείνει στον Θέμη Σοφό μία θέση σε ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας και τον Θέμη να απαντά:
«…Πρόεδρε ευχαριστώ, με τιμάς, όχι ακόμη…»!
Δεν ξέρω τι ακριβώς του πρότεινε και προπαντός σε ποια θέση πρότεινε να τον έχει, ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, καταλαβαίνω όμως γιατί ο Θέμης Σοφός δεν θέλει να μπει σε λίστα ψηφοδελτίου… Αν αποφασίσει να θέσει υποψηφιότητα, θέλει να ζητήσει άμεσα την εκλογή του με «σταυρό προτίμησης» απ’ τους τους πολίτες.
Αλλιώς παραμένει στο Σταυρό του Νότου: Υπεράσπιση στα Δικαστήρια. Σωστή η κίνηση του Βαγγέλη Μεϊμαράκη, σοφή κι η απάντηση του Θέμη… Ίδωμεν.
Πηγή: now24.gr
