Της Μαρίας Χάλαρη
Δύο νέοι, μορφωμένοι άνθρωποι που προσπαθούν να επιβιώσουν σε μια Ελλάδα που αλλάζει ραγδαία μιλούν στο paraskhnio.gr. Διαφορετικές ιστορίες, διαφορετικές οπτικές γωνίες, ένας κοινός παρονομαστής. Η οικονομική και πολιτική κρίση, το εργασιακό που τους… μπλοκάρει κι ένα όνειρο που εκκρεμεί…
Ο Παναγιώτης και η Κατερίνα μοιράζονται μαζί μας σκέψεις και βλέψεις για μια Ελλάδα, που «αιμορραγεί», χάνοντας τα καλύτερα μυαλά της!
Συναντήσαμε τον 26χρονο Παναγιώτη, διδακτορικό φοιτητή του τμήματος Ανάλυσης Πολύπλοκων Συστημάτων και Εκμάθησης Πολλαπλοτήτων σε Κοινωνικά Δίκτυα, του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου (σε συνεργασία με το Πανεπιστημίου του Princeton και του LSE), σε μια μπυραρία της Αργυρούπολης και χωρίς πολλές φανφάρες μπήκαμε στην ουσία της συζήτησης. «Οι μεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό, η εστίαση σε άλλα ερεθίσματα, σου δίνει το πλεονέκτημα να εισάγεις εξειδίκευση στον τόπο σου», λέει χαρακτηριστικά, ενώ συμπληρώνει: «Το πανεπιστήμιο στην Ελλάδα είναι πελατειακό και εσωστρεφές». Ωστόσο, ο ίδιος παραδέχεται πως τα πράγματα δεν είναι ρόδινα στην εύρεση εργασίας ούτε στην Ευρώπη ούτε στην Αμερική, αφού οι μεγάλες εταιρείες συχνά δεν απαντούν σε αιτήσεις και το κλίμα γίνεται αποθαρρυντικό για τους νέους».
Ο Παναγιώτης τα «βάζει» με τη γενική νοοτροπία των Ελλήνων της εποχής μας: «Επιχειρείν δεν είναι μόνο οι καφετέριες και τα σουβλατζίδικα. Δεν είναι δυνατόν στις μέρες μας να υπάρχει το «όνειρο» του βολεμένου δημοσίου υπαλλήλου. Να μην ξέρουν βασικές διεργασίες της οικονομίας».
Παρόλα αυτά, ο Παναγιώτης δηλώνει Έλληνας μέχρι το κόκκαλο και δεν θέλει να φύγει από τον τόπο του. «Πιστεύω ότι μπορώ να δώσω πράγματα εδώ και το θεωρώ χρέος μου να τα προσφέρω. Πρέπει ο καθένας μας να βοηθήσει την πατρίδα, σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία, με οποιονδήποτε τρόπο».
Από την άλλη πλευρά η 25χρονη Κατερίνα, μεταπτυχιακή φοιτήτρια λογιστικής στο Erasmus Univeriteit Rotterdam, μιλώντας μας μέσω Skype από την Ολλανδία, μας εξήγησε πως «στην Ελλάδα δεν υπάρχουν προοπτικές, το βιοτικό επίπεδο είναι χαμηλό και δεν μπορεί να ζήσει μόνη της».
Η ίδια μένει μόνιμα στο Ρότερνταμ και διαπιστώνει πως «οι ευκαιρίες καριέρας εκεί είναι περισσότερες, με μεγαλύτερο κατώτατο μισθό συγκριτικά με τη χώρα μας, αλλά και περισσότερα επαγγελματικά ανοίγματα». Θέλει να προσπαθήσει να βρει δουλειά στο εξωτερικό, καθότι οι εταιρείες εκεί είναι πιο οργανωμένες και με άριστο προγραμματισμό, ενώ την εξιτάρει μια τέτοια νέα δοκιμασία.
Εμείς πάντως θα συμπληρώσουμε στην Κατερίνα και στον Παναγιώτη τα λόγια του Ουίνστον Τσώρτσιλ:«Δώστε μας τα μέσα και θα την τελειώσουμε τη δουλειά».
