Της Μαρίας Χάλαρη
Τον γνώρισα πριν κάποια χρόνια, φοιτητές ακόμα -εκείνος σε τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων στην Αγγλία-, σ’ ένα φιλικό σπίτι μαζί με τον σύντροφό του. Το όνομα του Μάνος. Τώρα έχει φτάσει αισίως τα 30. Αρχικά ξαφνιάστηκα με τη σχέση τους, καθότι μεγαλωμένη σε μια κοινωνία που επιβάλλει σκοτάδι σε τέτοιου είδους σχέσεις. Σήμερα, καταλαβαίνω πως η συντροφικότητα σε όποια της μορφή είναι αξία ανεκτίμητη και ελεύθερη να την απολαμβάνουμε όλοι.
Τον συνάντησα ξανά πριν μερικές μέρες σε κεντρικό καφέ της Χριστουγεννιάτικης Αθήνας. Με τον φίλο του δεν ζουν πια μαζί. Εκείνος έφυγε για το εξωτερικό και ο Μάνος έχει προχωρήσει σε μια σοβαρή σχέση μ’ έναν άλλο άνδρα. Δεν μπορούσα παρά να τον ρωτήσω πως βιώνει εν έτη 2015 όλη αυτή την κοινωνική σύγκρουση που ξέσπασε με αφορμή τις δηλώσεις Αμβρόσιου, Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, περί «κοινωνικού κακουργήματος, ανθρωπαρίων, αποβρασμάτων που αξίζουν το φτύσιμο, που πάσχουν ψυχικά και πνευματικά».
«Όταν το 2007 κυκλοφορούσα χέρι-χέρι με τον σύντροφο μου, παρατηρούσα παράξενα βλέμματα να καρφώνονται πάνω μας. Σήμερα μια τέτοια βόλτα μπορεί να αποβεί μοιραία», μου λέει και πίνει μια γουλιά από τον καπουτσίνο του. «Πέφτουμε θύματα ξυλοδαρμού ακόμα και σε περιοχές σημεία αναφοράς την ομοφυλοφιλικής κοινότητας, με καταγεγραμμένες πολλές επιθέσεις. Ωστόσο, λίγοι από εμάς τις καταγγέλλουν». Ο Μάνος δηλώνει φοβισμένος με όσα βλέπει να διαδραματίζονται στη χώρα- μητέρα της Δημοκρατίας. «Δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να ζούμε ανειλικρινά, χωρίς να έχουμε το δικαίωμα να εκφράζουμε τη συντροφικότητα μας ελεύθερα. Είμαστε όλοι άνθρωποι, όσο κι αν κύκλοι της εκκλησίας προσπαθούν να πείσουν μερίδα του κόσμου για το αντίθετο», λέει φανερά πληγωμένος από τις τελευταίες εξελίξεις.
Για τον Μάνο, ο λόγος του Αμβρόσιου, αλλά και του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, Άνθιμου, ο οποίος υποστήριξε τον πρώτο στο θέμα του Συμφώνου Συμβίωσης, λέγοντας πως «ούτε ζώα δεν έχουν τέτοιες διαθέσεις!», υπήρξε αιχμηρός. Για πολλούς θεωρήθηκε άδικος και για ακόμα περισσότερους αντιχριστιανικός.
Γυρνώντας δύο μήνες πίσω, στον Οκτώβριο, η ομάδα Σεξουαλικού Προσανατολισμού, Έκφρασης και Ταυτότητας Φύλου του Τμήματος Δικαιωμάτων ΣΥΡΙΖΑ, τόνιζε πως «οι μεταρρυθμίσεις που θα επιχειρηθούν να γίνουν από την παρούσα κυβέρνηση θα πρέπει να δίνουν το αποτύπωμα μιας κοινωνίας συμπερίληψης και σε μόνιμη επαγρύπνηση για φαινόμενα ρατσισμού, σεξισμού, ομοφοβίας και τρανσοφοβίας. Ο ορίζοντάς τους, μια κοινωνία με ισότιμη πρόσβαση όλων στον χώρο της παιδείας, της υγείας, της κοινωνικής ασφάλισης και της εργασίας», με αφορμή την απόφαση της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ) να καταδείξει την άμεση αναγκαιότητα θέσπισης προστατευτικών ρυθμίσεων που εμποδίζουν την απρόσκοπτη πρόσβαση συμπολιτών μας στις υπηρεσίες του κράτους .
Καθώς η ώρα περνά, θυμάμαι το ομόφυλο ζευγάρι που στεφάνωσε το 2008 ο Δήμαρχος Τήλου, Τάσος Αλιφέρης, γάμος που εν συνεχεία ακυρώθηκε ως παράνομος. Σημειώνεται πως την ώρα που οι γάμοι ομόφυλων ζευγαριών αναγνωρίζονται στο εξωτερικό, η Ελλάδα θεωρεί τον ένα εκ των δύο συζύγων… οικιακό βοηθό. Μια Ελλάδα που πριν μερικά χρόνια καταδικάστηκε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έπειτα από προσφυγή ομόφυλων ζευγαριών.
Αν ακόμα αναρωτιόμαστε, αν οι ομοφυλόφιλοι νιώθουν ασφαλείς και ισότιμοι σ’ ένα κράτος δικαίου, ο Μάνος απαντά: «Αρνούμαι να δεχτώ ότι η ελληνική κοινωνία είναι τόσο συντηρητική. Η επέκταση του Συμφώνου Συμβίωσης, που θα δώσει νομική ισχύ στις συντροφικές μας σχέσεις έχει και συμβολική αξία».
Με το Σύμφωνο Συμβίωσης τα ομόφυλα ζευγάρια διεκδικούν μεταξύ άλλων:
- Αναγνώριση οικογενειακών σχέσεων, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τα ετερόφυλα.
- Με υπουργική απόφαση να δοθεί η δυνατότητα να έχουν κληρονομικά, ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα ο ένας από τον άλλο, αλλά και όλα τα δικαιώματα που απολαμβάνουν οι δημόσιοι υπάλληλοι.
- Η έκτιση ποινής σε κατ’ οίκον περιορισμό, καταδικασμένων μητέρων, προκειμένου να είναι κοντά στα ανήλικα παιδιά τους.
*Στο νομοσχέδιο δεν προβλέπεται η δυνατότητα υιοθεσίας ή πολιτικού γάμου για ομόφυλα ζευγάρια.
