Του Γιώργη Μασσαβέτα
Καλά το πάτε, κ. πρόεδρε. Μια χαρά. Έχετε καταλάβει πολύ καλά ότι είμαστε, ως λαός, έτσι ακριβώς όπως μας περιέγραψε ο εθνικός μας ποιητής: «Ο πάντα ευκολόπιστος και πάντα γελασμένος». Και ότι, επιπλέον, μια αρκετά μεγάλη μερίδα από μας είμαστε και λωτοφάγοι. Παραιτούμεθα από το δικαίωμα, αλλά και την υποχρέωση να θυμόμαστε, για να μπορούμε να κρίνουμε.
Πάρτε για παράδειγμα το θέμα των 14 αεροδρομίων, για τα οποία υπογράψατε την παραχώρησή τους στη γερμανική Fraport αντί 1,2 δισ. ευρώ. Αν ήθελα να παραθέσω όλες τις δηλώσεις στελεχών σας, ειδικά για το θέμα αυτό, από τον Σταθάκη έως τον Σκουρλέτη, που μιλούσε τότε ως εκπρόσωπος του κόμματος, από τον λαλίστατο Φλαμπουράρη έως τον Σπίρτζη ή το συνεταιράκι σας τον Πάνο Καμμένο, θα ήθελα ολόκληρο το «Π» και δεν θα μου έφτανε. Θα περιοριστώ, λοιπόν, ενδεικτικά μόνο σε δυο-τρεις δικές σας αναφορές.
Ας ξεκινήσουμε από την ημέρα και τον τόπο όπου ήχησαν για πρώτη φορά τα νταούλια και οι ζουρνάδες στον ρυθμό των οποίων θα υποχρεώνατε δανειστές και αγορές να χορεύουν. 29 Νοεμβρίου 2014, στη Λαμία: «Στόχος της τρόικας δεν είναι τα δανεικά, είναι τα αεροδρόμια, τα λιμάνια, ο δημόσιος πλούτος της χώρας». Όμως, τώρα συμπορεύεστε εμπράκτως σε αυτόν τον στόχο.
Την επομένη στα Ιωάννινα: «Πουλάνε ό,τι βρουν μπροστά τους και εγκαταλείπουν ό,τι δεν μπορούν να πουλήσουν. Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Αυτή είναι η δική τους στρατηγική». Όμως, τώρα αυτή η στρατηγική είναι ο δικός σας μονόδρομος.
Ακολούθησε το Ηράκλειο, στις 13 Δεκεμβρίου, όπου θα… μαθαίνατε τη Μέρκελ να χορεύει στον ρυθμό του πεντοζάλη. Εκεί καταγγέλλατε το «ξεπούλημα» του αεροδρομίου Χανίων. Και τώρα, η φράου Άνγκελα συγχαίρει τον χερ Σόιμπλε, που κατάφερε να σας κάνει να χορεύετε σε ρυθμό «φιρουλί φιρουλά».
Και επανήλθατε στον ίδιο τόπο, με την τελευταία προεκλογική ομιλία σας στις 23 Ιανουαρίου: «Δεν θα επιτρέψουμε η δημόσια περιουσία και οι υποδομές να περάσουν στα νύχια του ΤΑΙΠΕΔ και των ποικιλώνυμων συμφερόντων. Τα αεροδρόμια, τα λιμάνια, ο βόρειος οδικός άξονας δεν είναι κερδοφόρα “φιλέτα” προς χάρισμα».
Όμως, ποιος τα θυμάται; Τρώμε αμάσητα τα βλίτα προεκλογικά και μετά την απομάκρυνση εκ της κάλπης το ρίχνουμε στους λωτούς για να ξεχνάμε. Επειδή αισθανόμαστε ένοχοι. Ότι δεν φταίει ο Τσίπρας, κανένας Τσίπρας, αλλά εμείς. Που όλο βαυκαλιζόμαστε ότι είμαστε «ο πιο ξύπνιος λαός» και άλλα τέτοια. Όμως, όλο την πατάμε.
Γι’ αυτό σας λέω. Καλά το πάτε. Καλά μας κάνετε.
Πίσω στην εποχή της φρυκτωρίας;
Επιτέλους, τα κατάφεραν στη Νέα Δημοκρατία να κάνουν, με τη δεύτερη, εκλογές με χρήση της τεχνολογίας της πληροφορικής. Όμως, το κωμικό του πράγματος δεν έλειψε και πάλι. Πέρασε η Κυριακή, μπήκαμε στα ξημερώματα της Δευτέρας, αλλά ο παλιός μου γείτονας και φίλος, Γιάννης Τραγάκης, που επιστρατεύθηκε ως ο αρχαιότερος βουλευτής να προεδρεύσει της Κεντρικής Εφορευτικής Επιτροπής, δεν μπορούσε να δώσει επίσημο αποτέλεσμα, αν και όλα έδειχναν ότι το γνώριζε και ο ίδιος, όπως το γνώριζαν και οι τέσσερις υποψήφιοι.
Στις επίμονες ερωτήσεις των δημοσιογράφων, γιατί δεν είναι σε θέση, παρά τη χρήση των υπολογιστών, έδωσε την ακόλουθη απάντηση:
«Περάσαμε μια πολύ εξαντλητική νύχτα, η οποία συνεχίζεται. Βάσει καταστατικού, το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας βγαίνει από τα φαξ που μας στέλνουν οι εφορευτικές επιτροπές. Η ροή των φαξ συνεχίζεται και θα συνεχίζεται. Επίσημο αποτέλεσμα θα έχουμε αργά σήμερα το απόγευμα». Προσθέτοντας ότι «υπάρχουν απομακρυσμένες περιοχές, όπου οι επιτροπές δεν έχουν φαξ».
Πάλι καλά που δεν μας είπε ότι περιμένουν τα σήματα από τις βουνοκορφές, όπου ευσταλείς Νεοδημοκράτες ποιμένες έχουν αναρριχηθεί, προκειμένου να ανάψουν φωτιές και με τη μέθοδο των αρχαίων φρυκτωριών να μεταδώσουν εγκύρως το αποτέλεσμα.
Μα, χριστιανοί μου, είναι δυνατόν να διεκδικείτε και πάλι την εξουσία για να οδηγήσετε τον τόπο σε «καλύτερες μέρες», στην εποχή της αποθέωσης του λογισμικού, και να μας λέτε ότι περιμένετε να πάει ο πρόεδρος μιας τοπικής εφορευτικής σε κοντινή πόλη, αναζητώντας φαξ για να στείλει εγκύρως και επισήμως το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας στο Πέρα Χωριό ή στον Κάτω Μαχαλά;
«Ροζέ» ευαισθησία ή υποκρισία περί κάποιον καστανά;
Κάποιοι εντυπωσιάστηκαν, κ. πρόεδρε, από την επίδειξη «κοινωνικής ευαισθησίας» που κάνατε, όταν μπήκατε στον κόπο να τηλεφωνήσετε στον αναπληρωτή υπουργό Προστασίας του Πολίτη, κ. Μπουζάλα, για την «υπόθεση του καστανά της Θεσσαλονίκης».
Ας ξεκαθαρίσουμε, λοιπόν, κάποια πράγματα.
Σήμερα, οι άδειες μικροπωλητών δίνονται με κοινωνικά κριτήρια από αιρετούς δημοτικούς άρχοντες. Αυτοί που παίρνουν τις άδειες για έναν «πάγκο» μικροπωλητή πληρώνουν ενίοτε ακριβότερα και από όσα πληρώνει κάποιος για ένα μικρό κατάστημα 20-25 τετραγωνικών. Στη γειτονιά μου, για παράδειγμα, ενοικιάζονται καταστήματα με 170 ευρώ τον μήνα. Δηλαδή, μόλις κάτι παραπάνω από 2.000 ευρώ ετησίως. Όμως, μια θέση μικροπωλητή στην πλατεία Αριστοτέλους πληρώνεται προς 3.500 ευρώ, ετησίως, στον Δήμο Θεσσαλονίκης. Και υπάρχουν κάποιοι που τα «σκάνε» αυτά τα χρήματα. Και οι οποίοι, επιπλέον, πληρώνουν τακτικά και ασφάλιστρο –τουλάχιστον 230 ευρώ– προς τον ΟΑΕΕ.
Όταν κάποιος εμφορείται από τη νοοτροπία «εγώ δεν είμαι κορόιδο σαν τους άλλους να πληρώνω τον Μπουτάρη» και ενώ του έχουν δώσει στο παρελθόν άδεια για κάποιο άλλο σημείο, αλλά αυτός την υπενοικίαζε σε συγγενή του και επέμενε να καταλάβει «στο τσάμπα» θέση εκεί που άλλοι, ομότεχνοί του, πληρώνουν αδρά για το ίδιο πόστο, με συμπαθάτε, αλλά δεν με συγκινεί το «δράμα» του. Δεν είμαι τηλεοπτικό παράθυρο, για να κυνηγώ τις εντυπώσεις της στιγμής.
Εσείς ασχοληθήκατε. Ίσως από κεκτημένη ταχύτητα, λόγω της συγγένειας που είχε, προ εξουσίας, ο ΣΥΡΙΖΑ με το κίνημα «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω». Ίσως και επειδή θέλατε να εκθέσετε ως «ανάλγητο» έναν δήμαρχο που, λόγω χαρακτήρος, δεν είναι του χεριού σας.
Ο χαρακτηρισμός του «θεατρίνου», που απέδωσε στο συγκεκριμένο άτομο ο Γιάννης Μπουτάρης, ξεφεύγει από τα όρια της Αριστοτέλους και φτάνει έως το Μαξίμου.
