Γράφει ο Φώτης Σιούμπουρας
Το 2015, ένα από τα πιο κρίσιμα χρόνια της Μεταπολίτευσης, έκλεισε. Ήταν η χρονιά της πρώτης φοράς Αριστερά κυβέρνησης στη χώρα μας, που σε λίγες μέρες κι αυτή κλείνει τα πρώτα γενέθλιά της. Στην πολιτική ιστορία αυτού του τόπου, δεν είναι η πρώτη φορά που κυβέρνηση σκορπά τόση απογοήτευση στους ψηφοφόρους της μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Είναι η πρώτη φορά όμως, που συγκυβερνώντα κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) υφίστανται τόσο μεγάλη φθορά, βάσει τουλάχιστον των δημοσκοπήσεων. Μία φθορά για πολλούς πρωτοφανής και δηλωτική της κατάρρευσης των ελπίδων που είχαν μεταφέρει στην ελληνική κοινωνία πριν από έναν χρόνο, όταν και κέρδισαν τις εκλογές μέσα σε ένα κύμα προσδοκιών, τις οποίες τεχνηέντως είχαν καλλιεργήσει. Οι πολίτες, βέβαια, είχαν απογοητευθεί από τις προηγούμενες κυβερνήσεις και επέλεξαν την αλλαγή, αγκαλιάζοντας την αντιμνημονιακή ρητορική που υποσχόταν λαγούς με πετραχήλια. Στο πρώτο τρίμηνο μάλιστα των αστόχαστων, δήθεν ηρωικών, λόγων και της Βαρουφάκειας «αντίστασης» έναντι δανειστών και εταίρων, επικράτησε κλίμα ευφορίας. Στο τέλος Μαρτίου δε η δημοτικότητα της πρώτης φοράς Αριστερά κυβέρνησης είχε εκτιναχθεί στα ύψη.
Η υποχώρηση άρχισε αμέσως μετά, όταν διαπιστώθηκε ότι οι μάχες ήταν άγονες και η χώρα κινδύνευε πραγματικά με έξωση από την ευρωζώνη. Το έχει παραδεχθεί πια αυτό -έστω και με καθυστέρηση- και ο πρωθυπουργός κ. Τσίπρας. Αργότερα, με το δημοψήφισμα ετέθη εκ νέου το δίλημμα και οι πολίτες επέλεξαν και πάλι «με το συναίσθημα», καθώς δεν μπορούσαν να αρνηθούν τόσο γρήγορα την επιλογή του Ιανουαρίου. Ωστόσο, η φθορά και η αμφισβήτηση είχαν ξεκινήσει. Οι εκλογές που ακολούθησαν τον περασμένο Σεπτέμβριο υπήρξαν και πάλι διλημματικές και οι ψηφοφόροι επέλεξαν χωρίς να είναι σε θέση να αξιολογήσουν τις συνέπειες των αποφάσεων και των δεσμεύσεων που ανελήφθησαν στη δραματική σύνοδο κορυφής του καλοκαιριού. Αμέσως μετά τις εκλογές όμως, αποκαλύφθησαν οι υπαναχωρήσεις, το νέο Μνημόνιο υπεγράφη, η προηγηθείσα αμφισβήτηση αναδείχθηκε και η φθορά ήλθε στο φως.
Τώρα, που έκλεισε το 2015 και η κυβέρνηση κλείνει κι αυτή ένα χρόνο ζωής, μπορούμε να κάνουμε την αποτίμηση. Να δούμε συνολικά τις καταστροφικές για την ελληνική οικονομία, αλλά και κοινωνία, επιλογές και να κρίνουμε τη μία και μοναδική σωτήρια επιλογή, που απέτρεψε, τουλάχιστον μέχρι τώρα, μια καταστροφή. Ήταν όλες αυτές οι επιλογές της ίδιας κυβέρνησης, που είχε κερδίσει δύο φορές μέσα σε ένα χρόνο τις εκλογές, δίνοντας αμέτρητες υποσχέσεις και κυβερνώντας για επτά μήνες με τρόπο ανεύθυνο, όπως ο ίδιος ο πρωθυπουργός εμμέσως πλην σαφώς παραδέχθηκε προσφάτως. Γιατί, ναι, ο σημερινός πρωθυπουργός κυβέρνησε επί επτά μήνες με τρόπο ανεύθυνο. Είτε λόγω ιδεοληψιών, προσωπικής άγνοιας και απειρίας είτε επειδή είχε επιλέξει ακατάλληλους συνεργάτες, κόντεψε να οδηγήσει τη χώρα στο μη περαιτέρω. Ήταν ένα επτάμηνο, το πρώτο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με μεγάλες αρνητικές επιπτώσεις στην οικονομική ζωή. Αρνητικές επιπτώσεις που διογκώθηκαν και με το αλόγιστο δημοψήφισμα.
Οι ιστορικές στιγμές, βέβαια, στην πορεία μιας χώρας είναι δύσκολο να αποτιμηθούν εν θερμώ. Χρειάζεται χρόνος, γνώση όλων των δεδομένων και καλύτερη εκτίμηση των αποτελεσμάτων που παρήγαγε μια επιλογή, αυτή της μεγάλης «κωλοτούμπας» και της υπογραφής της συμφωνίας το περασμένο καλοκαίρι. Η επιλογή, όμως, του σημερινού πρωθυπουργού να μη γίνει «ήρωας της μιας βραδιάς», επειδή μετά θα ακολουθούσε η -κατά τον ίδιο- «κατάρρευση της οικονομίας» είναι μια σημαντική προσφορά μέσα στις πολλές, κατά τα άλλα καταστροφικές επιλογές του πρώτου επταμήνου της θητείας του. Και, συνήθως, η κορυφαία απόφαση υπερισχύει των άλλων.
Το ερώτημα, πάντως, που πλανάται τώρα πάνω από τη χώρα είναι αν ο ερχομός του 2016, θα σηματοδοτήσει την έναρξη μιας περιόδου σταθερότητας και προόδου ή θα διατηρήσει την κακή παράδοση του 2015, φέρνοντάς την και πάλι στο χείλος του γκρεμού. Ελπίδα και ευχή όλων είναι προφανώς να ξεπεράσει η χώρα οριστικά και αμετάκλητα τη μακρά κρίση που την καταδιώκει, επιτυγχάνοντας, επιτέλους, πεδία οικονομικής σταθερότητας, προόδου και ανάπτυξης. Η ευθύνη, ωστόσο, ανήκει πλέον αποκλειστικά στον κ. Τσίπρα. Δεν υπάρχουν πια δικαιολογίες, ούτε αναγνώριση ελαφρυντικών. Ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του έχουν πια τις εμπειρίες, γνωρίζουν πώς παίζεται το παιχνίδι στην Ευρώπη, φέρουν ολόκληρη την ευθύνη και ιδιοκτησία της συμφωνίας διάσωσης. Δεν μπορούν να επικαλεσθούν άγνοια ή παραπλάνηση. Εξελέγησαν για να εφαρμόσουν όσα το περασμένο καλοκαίρι ψήφισαν. Ανέλαβαν την αποστολή, την εξέθεσαν στον ελληνικό λαό, έλαβαν ψήφο εφαρμογής και έχουν πλέον την υποχρέωση να την εκτελέσουν στο ακέραιο, χωρίς μουρμουρητά και κλάψες. Θα καταφέρει η κυβέρνηση με ασφάλεια να βγάλει τη χώρα από την κρίση, όπως υπόσχεται; Ίσως, αν συνειδητοποιήσει αυτό που όλος ο πολιτικός κόσμος οφείλει να γνωρίζει. Ότι οι ιδεοληψίες, τα ψέματα, η παραπλάνηση και οι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις μπορεί να φέρνουν ψήφους, αλλά συνήθως φέρνουν καταστροφές. Ο κ. Τσίπρας το συνειδητοποίησε για μια στιγμή τον περασμένο Ιούλιο. Νικώντας τον ίδιο του τον εαυτό, έκανε τη στροφή και η καταστροφή εκείνη τη στιγμή αποφεύχθηκε. Για να μην επανέλθει όμως ο εφιάλτης του 2015, θα πρέπει η δεύτερη φορά συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να ξανανικήσει τον εαυτό της, να κυβερνήσει και να μη συμπεριφέρεται ως… αντιπολίτευση. Ιδού η Ρόδος, όπως μας έλεγε κάποτε ο κ. Τσίπρας…
