Ένας μόλις χρόνος πέρασε από την πανηγυρική και πολλά υποσχόμενη, πρώτη εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και όλα δείχνουν ωσάν πρωθυπουργός και κυβερνώσα παράταξη να έχουν ήδη εξαντλήσει ολόκληρο το πολιτικό τους κεφάλαιο και η πολιτική φθορά να προσλαμβάνει διαστάσεις καλπάζουσας νεοπλασίας. Οι κοινωνικές τάξεις, που συστρατεύτηκαν στο λάβαρο μιας αντιμνημονιακής εναλλακτικής πολιτικής, νιώθουν προδομένες, απογοητευμένες, πικραμένες, θυμωμένες και, επιπλέον, ότι έχουν απολέσει μέγα μέρος των όσων μέχρι πριν από έναν χρόνο είχαν κερδίσει, με μύριες και βαριές θυσίες, στον βωμό μιας άνευ σαφούς και εφικτού σχεδίου διακυβέρνησης.
Επαναστατημένοι αγρότες αποκλείουν εθνικές οδούς, αεροδρόμια και λιμάνια, επιστήμονες ξεσηκώνονται στο «κίνημα της γραβάτας», υπερχρεωμένα νοικοκυριά και επιχειρήσεις εξεγείρονται κατά των πλειστηριασμών, συνταξιούχοι συνθλίβονται σε αλλεπάλληλες μειώσεις, εργαζόμενοι σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα ζουν τον εφιάλτη επικείμενων απολύσεων, κοινωνικές δομές –Παιδεία, Υγεία, πρόνοια, δημόσια διοίκηση και ασφάλεια– καταρρέουν,η ανεργία φουντώνει, η οικονομική ασφυξία πνίγει ολοένα και περισσότερες επιχειρήσεις, η ανασφάλεια και η κατήφεια πλανώνται απ’ άκρη σε άκρη στην ελληνική επικράτεια… Οι ψυχροί αριθμοί και η ωμότητα των αρνητικών οικονομικών μεγεθών υφαίνουν ένα αποτρόπαιο μαγνάδι μιας σκληρής κοινωνικής και οικονομικής πραγματικότητας, που διαψεύδει την όποια αισιόδοξη πρόβλεψη επιχειρούν οι επικοινωνιακοί επιτελείς του Μεγάρου Μαξίμου και της Κουμουνδούρου…
Κυνικοί οι δανειστές
Οι δανειστές, με κυνικότητα πολλές φορές, επισείουν τις υπογραφείσες συμφωνίες και επιζητούν την πλήρη και ταχεία εφαρμογή τους. Η ελληνική κοινωνία, ταλαιπωρημένη από μια πεντάχρονη λιτότητα και απηυδισμένη από τις πλαστές, φρούδες και ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, ψάχνει απεγνωσμένα διέξοδο στα πολλά και σύνθετα αδιέξοδά της. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, που κυβέρνησαν, ζητούν την κεφαλή επί πίνακι μιας «ανυπόληπτης», όπως ισχυρίζονται, κυβέρνησης, που «εξαπάτησε» την ελληνική κοινωνία, ενώ ΚΚΕ, ΛΑΕ και ΧρυσήΑυγή προτάσσουν, με κάθε ευκαιρία, την αντιμνημονιακή τους καθαρότητα.Και σαν να μην έφταναν όλα τούτα, η ζοφερότητα της πραγματικότητας βαθαίνει έτι περαιτέρω, προκαλώντας πολιτικό ίλιγγο, όταν στο όλο εθνικό μας κάδρο προστεθεί και η,καθομολογουμένως, επί των πυλών ευρισκόμενη, διεθνής οικονομική κρίση…
Σε αυτό το όντως θυελλώδες και λίαν εκρηκτικό περιβάλλον, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, καλούνται να κυβερνήσουν τη χώρα σε πρωτόγνωρεςσαφώς συνθήκες, για τις οποίες και οι ίδιοι ευθύνονται, πέραν των όποιων παρελθόντων σφαλμάτων βαραίνουν δανειστές και πρώην κυβερνήσεις.
Ποια σενάρια εξετάζονται
Η ανωτέρω περιγραφείσα κοινωνική και οικονομική κατάσταση, με τις σύνθετες πολιτικές της προεκτάσεις, είναι τόσο εύγλωττη, γλαφυρή και λίαν διακριτή, που ουδόλως θα μπορούσε να αγνοηθεί από τις παλιές και έμπειρες καραβάνες της Αριστεράς, πέραν των όποιων «ανέμελων», τάχα, και αισιόδοξων, δήθεν, εκτιμήσεων των κυβερνητικών επιτελών. Τα πιθανά, λοιπόν, σενάρια εξετάζονται σε «κλειστές» συσκέψεις υψηλών κυβερνητικών και κομματικών επιτελών, στο Μέγαρο Μαξίμου, κατά τις νυχτερινές κυρίως ώρες. Σε πολλές –αν όχι σε όλες αυτές τις συσκέψεις– συμμετέχει ως συναρμόδιος και ο υφυπουργός Επικρατείας για τον συντονισμό του κυβερνητικού έργου,Τέρενς Κουίκ. Ο έμπειρος κ. Κουίκ είναι ο βραχίονας που συνδέει τα δύο συγκυβερνώντα κόμματα, ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ, και δεν είναι τυχαίο ότι είναι αναπληρωτής υπουργός στο Επικρατείας, υπό τον Αλέκο Φλαμπουράρη, στενό οικογενειακό φίλο και πολιτικό συνεργάτη του πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα. Κοινωνός των εν λόγω συσκέψεων γίνεται άμεσα και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος. Ο πρωθυπουργός είναι αυτός που αναλαμβάνει να ενημερώνει τον ανώτατο πολιτειακό άρχοντα για παν τεκταινόμενο.
Οι αναλύσεις των επιτελών του Μαξίμου
- Η κυβέρνηση χάνει τη δεδηλωμένη
Όλοι γνωρίζουν καλά πως η ακολουθούμενη πολιτική είναι σκληρή και φέρνει τον ΣΥΡΙΖΑ προ των ψευδών ή, έστω ανέφικτων και ανεδαφικών, προεκλογικών του δεσμεύσεων. Οι επιτελείς του Μεγάρου Μαξίμου θεωρούν βέβαιο ότι το πολιτικό «μασάζ» που έχει επιχειρηθεί από τον ίδιο τον πρωθυπουργό στην κοινοβουλευτική ομάδα έχει αποδώσει και, άρα, όλοι οι βουλευτές έχουν πειστεί πως «πρέπει να ληφθούν τα δύσκολα μέτρα», ώστε να «μπούμε στο κεφάλαιο διευθέτησης του χρέους», εξέλιξη που θα μας «εξιλεώσει» από τις όποιες υποχωρήσεις μας…
Παρά ταύτα, οι επιτελείς του Μεγάρου Μαξίμου και της Κουμουνδούρου «τρέμουν» μήπως η απώλεια της δεδηλωμένης προκύψει από τις εξής περιπτώσεις:
α) Από βουλευτές που δεν έχουν σχέση με τον κομματικό μηχανισμό του ΣΥΡΙΖΑ και, άρα, δεν ελέγχονται οι αντιδράσεις τους. Στην εν λόγω ομάδα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό του βουλευτή Ηρακλείου, Γιάννη Μιχελογιαννάκη, που πλειστάκις έχει δηλώσει ότι «αυτό το Ασφαλιστικό δεν περνάει!».
β) Από βουλευτές που εκλογικά και κοινωνικά βρίσκονται κοντά στις πληγωμένες από την κυβερνητική πολιτική κοινωνικές ομάδες και, άρα, μπορούν εν «βρασμώ» να επηρεαστούν και να καταψηφίσουν. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι οι βουλευτές που εκλέγονται σε αγροτικές περιοχές και έτυχαν πολλών λαϊκών αποδοκιμασιών, όπως η Ολυμπία Τελιγιορίδου, βουλευτής Καστοριάς, και ο Μίμης Δημητριάδης, βουλευτής Κοζάνης, και οι συνάδελφοί τους από τη Λάρισα, την Καρδίτσας και το Κιλκίς.
γ) Από βουλευτές που επηρεάζονται από κομματικά στελέχη της Κουμουνδούρου. Σε αυτή την ομάδα μπορούν να ενταχθούν οι επηρεαζόμενοι βουλευτές από τα μέλη της Πολιτικής Γραμματείας: 1. ΧρήστοςΛιάσκος, 2. Πάνος Λάμπρου, στην ομάδα του ανήκουν οι βουλευτές Νίνα Κασιμάτη και Χρήστος Καραγιαννίδης, 3. Ο βουλευτής Μάκης Μπαλαούρας, που δεν κρύβει τον σκεπτικισμό του. Επίσης, ρόλο στα εσωκομματικά του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει να παίζει και το πρώην μέλος της Πολιτικής Γραμματείας, Κώστας Μαρματάκης, ο οποίος, παρά την αποσκίρτησή του στη ΛΑΕ, διατηρεί «γέφυρες» με την Κουμουνδούρου και έχει καλές πολιτικές σχέσεις με πρώην συντρόφους του.
- Διευρύνεται η κυβερνητική πλειοψηφία
Σε αυτό το σενάριο προστρέχουν ανώτεροι κυβερνητικοί αξιωματούχοι, με στόχο να αποτρέψουν το προηγούμενο σενάριο (1). Χαρακτηριστικά αναφέρονται τα κατά καιρούς λίαν κολακευτικά σχόλια των υπουργών Αλέκου Φλαμπουράρη και Κώστα Μάρδα για τον πρόεδρο της Ένωσης Κεντρώων, Βασίλη Λεβέντη. Πάντως, μια ενδεχόμενη κοινοβουλευτική στήριξη μεμονωμένα από το κόμμα του κ. Λεβέντη θα προκαλούσε αντιδράσεις θυμηδίας στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, με τα αντίθετα αποτελέσματα. Όπως, επί του θέματος, εξομολογούνται κορυφαίοι υπουργοί ότι η στήριξη από την Ένωση Κεντρώων «δεν θα ήταν προβληματική, μόνο εάν συνοδευόταν και από βουλευτές από το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι». Ο πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων γνωρίζει τις συγκεκριμένες επιφυλάξεις των βουλευτών της πλειοψηφίας και προσπαθεί να κόψει τις όποιες «γέφυρες» είχαν στήσει κυβερνητικοί βουλευτές, ενώ συνεχίζει να στρέφεται υπέρ της οικουμενικής λύσης.Αναφορικά με το Ποτάμι, στο Μέγαρο Μαξίμου κρίνουν πως η εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στο τιμόνι της Νέας Δημοκρατίας αποδυνάμωσε την όποια προοπτική συνεργασίας με μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.
Οι υπόγειες γέφυρες με τη Χαριλάου Τρικούπη
Τούτων όλων δοθέντων, η κυβερνητική στόχευση δείχνει τα υψώματα της Χαριλάου Τρικούπη. Είναι γνωστές οι υπόγειες «γέφυρες» που έχουν στήσει ο Αντώνης Λιβάνης, ο Κώστας Λαλιώτης, ο Δημήτρης Ρέππας και ο Κώστας Σκανδαλίδης, από τη μια πλευρά, με τον Αλέκο Φλαμπουράρη, τον Χρήστο Σπίρτζη, τον Παναγιώτη Κουρουμπλή, τον Αντώνη Κοτσακά και τη Λούκα Κατσέλη, από την άλλη. Παράλληλα, υπέρ μιας συνεργασίας Κουμουνδούρου και Χαριλάου Τρικούπη έχουν ταχθεί και εργάζονται οι Ευρωπαίοι σοσιαλιστές, με πρωτεργάτη τον πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου, Μάρτιν Σουλτς.
«Γέφυρα» ο εκλογικός νόμος
Για μια πρώτη μορφή συνεργασίας μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ άμεσα και ΚΚΕ και Ποταμιού έμμεσα προβάλλει ο προτεινόμενος εκλογικός νόμος. Η Χαριλάου Τρικούπη δείχνει έτοιμη να στηρίξει μια αλλαγή του εκλογικού νόμου προς το αναλογικότερο, που θα μείωνε το πριμ των 50 εδρών σε 20 με 25, θα διασπούσε τις μεγάλες εκλογικές περιφέρειες, θα επέτρεπε συνασπισμούς κομμάτων (πάγιο αίτημα του ΠΑΣΟΚ για να βοηθήσει το εγχείρημα της ένωσης κεντρώων δυνάμεων σε ένα δυναμικότερο σχήμα Κεντροαριστεράς). Σημειώνεται επί τούτου πως ουδεμία πρόθεση υπάρχει για μείωση του κατωφλίου εισόδου στη Βουλή από το 3% στο 2%, καθώς ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα επέτρεπε είσοδο μειονοτικού κόμματος στο Κοινοβούλιο…
Ένα επιπλέον ζήτημα, που θα ενεργοποιούσε ανετότερα τη συνεργασία των δύο χώρων, θα ήταν η όποια μεταρρύθμιση του Ασφαλιστικού να στηριχθεί πάνω στον νόμο Κουτρουμάνη – Λοβέρδου, που αποτελεί ένα ακόμα πάγιο αίτημα του ΠΑΣΟΚ.
- Αναπόφευκτες οι εκλογές
Το σενάριο των εκλογών, όσο και αν ξορκίζεται δημοσίως από την κυβέρνηση, οι καλά γνωρίζοντες τα εντός του Μεγάρου Μαξίμου τεκταινόμενα δεν αποκλείουν μια τέτοια εξέλιξη…
Το δίλημμα που απασχολεί τους ανώτερους κυβερνητικούς επιτελείς είναι τόσο απλό, όσο και σύνθετο:
α) Να αφεθεί στην πτώση της η κυβέρνηση, εάν, εφόσον και όταν προκύψει, και να χρεωθεί η πτώση της σε «αποστάτες» και ποταπά συμφέρονται.
β)Να «προλάβει» την πτώση της η κυβέρνηση και να βγει δυναμικά, οδηγώντας τη χώρα σε πρόωρες κάλπες.
Και στα δύο ανωτέρω εκλογικά αποτελέσματα, οι επιτελείς του Μεγάρου Μαξίμου θεωρούν ότι πρέπει να δημιουργηθεί ένα «συγκρουσιακό εκλογικό περιβάλλον». Οι μειώσεις των συντάξεων και οι αλλαγές στο Ασφαλιστικό των αγροτών και των ελεύθερων επαγγελματιών ξεσήκωσανθύελλα αντιδράσεων, τρακτέρ στους δρόμους και διαδηλώσεις με γραβάτες και κοστούμια. Η απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, το lockout (ανταπεργία των εργοδοτών) και οι αλλαγές στον συνδικαλιστικό νόμο είναι απαιτήσεις του ΔΝΤ που οδηγούν σε βέβαιη διάλυση την κυβέρνηση… Μπροστά σε αυτό το ενδεχόμενο,ο πρωθυπουργός από το βήμα της Βουλής άφησε ανοιχτή τη σύγκρουση με το ΔΝΤ ενόψει της διαπραγμάτευσης. Δεν είναι, δε, διόλου τυχαίο πως ταύτισε το ΔΝΤ με τη Νέα Δημοκρατία και τον Κυριάκο Μητσοτάκη…
Γιάννης Σπ. Παργινός
Από την έντυπη έκδοση της εφημερίδας «Παρασκήνιο» που κυκλοφόρησε το Σάββατο 30/1
