Φρούριο πανταχόθεν βαλλόμενο, φαντάζει η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ– ΑΝΕΛ. Από τη μία πλευρά, οι δανειστές απαιτούν «εδώ και τώρα» νέα, επώδυνα μέτρα και από την άλλη, εργαζόμενοι σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, ελεύθεροι επαγγελματίες και αγρότες, διαδηλώνουν στους δρόμους, ενάντια στην κάθε κυβερνητική επιδίωξη για επιβολή νέων μέτρων. Αυτό το πολύπλοκο παζλ συμπληρώνει το φλέγον ζήτημα των προσφύγων.
Πάντα ταύτα δηλούν πως η –δρέπουσα τα σταφύλια της οργής– κυβέρνηση καλείται να αναμετρηθεί με την επαναστατημένη ελληνική κοινωνία, με τους αδημονούντες δανειστές και με τη συνειδησιακή αντοχή των βουλευτών της πλειοψηφίας, οι οποίοι καθημερινά έρχονται σε κόντρα με τα όσα προεκλογικά είχαν υποσχεθεί. Η «ώρα της μεγάλης αναμέτρησης έχει φτάσει για την κυβέρνηση Τσίπρα», παραδέχονται κορυφαίοι επιτελείς του Μεγάρου Μαξίμου, οι οποίοι, ταυτόχρονα, δεν κρύβουν τη βαθιά αγωνία τους σε περίπτωση, που «οι όποιες πολιτικές εξελίξεις περάσουν από τα οδοστρώματα των διαδηλώσεων και από τους δρόμους των αγροτικών μπλόκων». Μπροστά σε αυτήν τη σκληρή πραγματικότητα, ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, επιλέγει, την πρόκληση του «ταξικού προσήμου» και της διπλής, δύσκολης ισορροπίας: «Τήρηση των δεσμεύσεων, μεν, αλλά και παράλληλη περιφρούρηση των κόκκινων γραμμών».
Σε αυτό το πλαίσιο, η κυβέρνηση δείχνει με κάθε τρόπο ότι δεν επιδιώκει τη ρήξη με τους δανειστές, επιχειρηματολογεί υπέρ της «κοινωνικά δίκαιης» δομής των προτάσεών της για το Ασφαλιστικό σε μικροσυνταξιούχους, μεσαίους επαγγελματίες, αλλά και αγρότες, και επιλέγει να αντισταθμίσει το δημοσιονομικό κενό που αφήνει το σχέδιο Κατρούγκαλου για τις συντάξεις, αυξάνοντας τους φόρους (!) για τους «έχοντες», χωρίς να ξεκαθαρίζει ποιοι είναι οι έχοντες.
Κατάρρευση -ηρωική έξοδος – εκλογές
Πέραν των όποιων σεναρίων περί «διεύρυνσης» της κυβερνητικής πλειοψηφίας ή κυβέρνησης «ειδικού σκοπού» ή «οικουμενικής», προστίθεται εσχάτως και εκείνο της «κυβερνητικής κατάρρευσης», ενώ, παρά τις όποιες διαψεύσεις δεν αποκλείεται κι εκείνο των εκλογών. Είναι σαφές, πως στο εσωτερικό της κυβέρνησης και στον κομματικό οργανισμό του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει έντονος ο προβληματισμός για το «δέον γενέσθαι». Πέραν της όποιας αισιόδοξης εξέλιξης, την οποία προσδοκούν ο πρωθυπουργός και οι ασπαζόμενοι την αίσια πορεία της κυβερνητικής πολιτικής, υπάρχουν και οι «επιφυλακτικοί», αν όχι και πλήρως απαισιόδοξοι για την κατάληξη της «μνημονιακής περιπέτειας της αριστερής κυβέρνησης». Πολλά μέλη της πολιτικής γραμματείας υπερασπίστηκαν την άποψη, πως πρέπει να διαφυλαχθεί «η αριστερή ταυτότητα της κυβέρνησης», «εάν θέλουμε να υπάρχει μέλλον της ελληνικής αριστεράς» και δεν δίστασαν να προτείνουν ακόμα και μία «ηρωική έξοδο» από την κυβέρνηση για να γλυτώσουν τη μνημονιακή φθορά.
Πυρ ομάδων σε Κατρούγκαλο
Μέσα σε αυτό το εσωκομματικό κλίμα προβληματισμού, τα πυρά δέχεται ο υπουργός Γιώργος Κατρούγκαλος και δεν θα ήταν διόλου απίθανο να είναι κι ο αποδιοπομπαίος τράγος, όποτε προκύψει η ανάγκη. Δεν είναι τυχαίο πως στελέχη, πολύ κοντά στον πρωθυπουργό ευρισκόμενα, όπως ο Θ. Μιχόπουλος κι ο Δημ. Τζανακόπουλος, εκφράζουν ανοιχτά τη διαφοροποίησή τους. Παράλληλα, ο επικεφαλής της ομάδας των 53 και νυν υπουργός Οικονομικών, Ευκλείδης Τσακαλώτος, έντεχνα προσπαθεί να κρατηθεί μακριά από το επίμαχο νομοσχέδιο του Ασφαλιστικού. Είναι σαφές πως η «όποιας μορφής» ενδεχόμενη διαφοροποίηση του κ. Τσακαλώτου θα οδηγούσε σε κατάρρευση την κυβέρνηση και, ταυτόχρονα, σε διάλυση τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι κάτι «που δεν θέλουμε καν να φανταστούμε», ψιθυρίζουν κυβερνητικά και κομματικά στελέχη. Ωστόσο, μέγα ζητούμενο παραμένει, ποια θα είναι η αντίδραση του κ. Τσακαλώτου, τόσο στην περίπτωση περαιτέρω χρονικής μετάθεσης της αξιολόγησης, ή η αθέτηση– από τους δανειστές– της υπόσχεσης για διευθέτηση του χρέους, όπως συνέβη κι επί κυβερνήσεως Αντώνη Σαμαρά.
Με το ζόρι κρατιέται ο Δρίτσας
Είναι κοινό μυστικό, ότι με το ζόρι κρατιέται στην κυβέρνηση ο Θοδωρής Δρίτσας. Παντοιοτρόπως, έχει εκφράσει την αντίθεσή του στην ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ, αλλά «επείσθη» να παραμείνει μέχρι να ψηφιστεί το Ασφαλιστικό. Κι εδώ, ο ρόλος του Ευκλείδη Τσακαλώτου υπήρξε καθοριστικός καθώς ο κ. Δρίτσας είναι μέλος της ομάδας των 53, όπως και η επί σειρά ετών σύντροφός του και νυν αντιπρόεδρος της βουλής, Τασία Χριστοδουλοπούλου, ηγετικό ρόλο στην οποία παίζει ο υπουργός των Οικονομικών.
Εκλογές ή διεύρυνση πλειοψηφίας
Στο Μέγαρο Μαξίμου υπάρχουν 2 τάσεις:
Α’. Αιφνίδιες εκλογές
Θιασώτης του σεναρίου αυτού είναι ο στενός φίλος και υπουργός Επικρατείας, Νίκος Παππάς, και βρίσκει υποστηρικτές τον Πάνο Σκουρλέτη και την Όλγα Γεροβασίλη. Όμως, κι εδώ υπάρχει μία διάσπαση των απόψεων γύρω από τον χρόνο των εκλογών: Πριν ή μετά την ενδεχόμενη καταψήφιση του επώδυνου Ασφαλιστικού; Σε αυτό το δίλημμα δεν υπάρχει συγκεκριμένη απάντηση, μέχρι τώρα, που γράφονται αυτές οι γραμμές. Η όλη δυστοκία εντοπίζεται στο «διακύβευμα», το οποίο θα τεθεί στις εκλογές. Στο «ποιο ακριβώς πρέπει να είναι το διακύβευμα», παίζουν πολλά:
- Οι συσχετισμοί στην Ευρώπη, αρχίζοντας από τις κυβερνητικές αλλαγές σε Πορτογαλία και Ισπανία, τις εκλογές στην Ιρλανδία και την ολοένα κι οξυνόμενη αντίθεση του Ιταλού πρωθυπουργού, Ματτέο Ρέντσι, στην πολιτική του Βερολίνου, που καταλήγουν μέχρι και στην πλήρη απόρριψη των προτάσεων των δανειστών κι αναζωπυρώνουν την παλιά θεωρία περί συμμαχίας των χωρών του νότου.
- Οι ενδεχόμενες εκλογές πρέπει, κατά πολλούς, να έχουν δημοψηφισματικό χαρακτήρα. Ακόμα και στην περίπτωση που χαθούν, θα έχει διατηρήσει η παράταξη τα αριστερά της χαρακτηριστικά.
Β’ Επιμονή στη μεταρρύθμιση με διεύρυνση της πλειοψηφίας
Εμπνευστής της εν λόγω θεωρίας είναι ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Γιάννης Δραγασάκης, και βρίσκει οπαδούς στην πιο μετριοπαθή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ και, δη, στους ΠΑΣΟΚογενείς, όπως ο Παναγιώτης Κουρουμπλής και ο Χρήστος Σπίρτζης. Οι θιασώτες του σεναρίου αυτού προωθούν, ομού μετά των παλιών συντρόφων τους στο ΠΑΣΟΚ, Δημήτρη Ρέππα, Κώστα Λαλιώτη και Αντώνη Λιβάνη, τη συνεργασία με τη Χαριλάου Τρικούπη.
Γιάννης Σπ. Παργινός
Από την έντυπη έκδοση της εφημερίδας «Παρασκήνιο» που κυκλοφόρησε το Σάββατο 6/2
