Η κυβέρνηση της «πρώτη φορά Αριστεράς», υλοποιεί το πιο σκληρό μνημόνιο στην πεντάχρονη περιπέτεια της χώρας. Η στόχευση του πρωθυπουργού, όπως βγαίνει από επίσημες δηλώσεις κι από ανεπίσημες εκμυστηρεύσεις, είναι απλή: Τιμούμε την υπογραφή μας, ανακτούμε την ευρωπαϊκή και διεθνή μας αξιοπιστία, προωθούμε τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, συμβάλλουμε στον εκσυγχρονισμό του κράτους και φέρνουμε τους δανειστές μας προ των δικών τους υποσχέσεων για διευθέτηση του χρέους». Αυτά περίπου είπε και στο Υπουργικό Συμβούλιο. Αναφερόμενος, δε, ειδικά στο προσφυγικό, είπε ότι η Ελλάδα, έως την ερχόμενη εβδομάδα θα έχει υλοποιήσει τις δεσμεύσεις της για τη δημιουργία των κέντρων υποδοχής. Περιμένουμε από τους εταίρους μας να κάνουν το ίδιο, διότι οι συμφωνίες δεν μπορεί να είναι «α λα καρτ».
Ο Αλέξης Τσίπρας και οι επιτελείς του έχουν εμφυσήσει την εν λόγω πολιτική φιλοσοφία στην ΚΟ και φαίνεται να έχουν πείσει τους βουλευτές. Επιπλέον, καθοριστικό ρόλο στην πολιτική συνοχή της κοινοβουλευτικής ομάδας «παίζει» κι η ευρεία λαϊκή δυσαρέσκεια, εξαιτίας των σκληρών μέτρων, που σε μια ενδεχομένως πρόωρη εκλογική αναμέτρηση θα μείωνε τις έδρες της σημερινής πλειοψηφίας και ολόκληρη η παράταξη θα χρεωνόταν την αναπόφευκτη κατάρρευση της οικονομίας. Σε αυτό το «αντιεκλογικό» κλίμα και πνεύμα, έχουν στρατευτεί ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Γιάννης Δραγασάκης, οι κορυφαίοι υπουργοί σε οικονομικά και παραγωγικά υπουργεία, Ευκλείδης Τσακαλώτος, Γιώργος Σταθάκης, Πάνος Σκουρλέτης, Χρήστος Σπίρτζης, ο Παναγιώτης Κουρουμπλής, ο Νίκος Βούτσης και οι στενοί συνεργάτες του πρωθυπουργού, Νίκος Παππάς και Αλέκος Φλαμπουράρης.
Ποιοι είναι απέναντι
Απέναντι, σε αυτήν την «αντιεκλογική» πολιτική προσέγγιση, υπάρχουν και οι κομματικοί που βλέπουν «οικονομικά και πολιτικά αδιέξοδα», που δεν πείθονται από τις αισιόδοξες εκτιμήσεις του Μεγάρου Μαξίμου και, εν τέλει, δεν θα θεωρούσαν απορριπτέα μια ενδεχόμενη «ηρωική έξοδο», η οποία θα «διάσωζε το κύρος της αριστεράς», από τις παράλογες απαιτήσεις του Βερολίνου και του ΔΝΤ. Είναι γνωστό πως η επιχειρηματολογία περί «ηρωικής εξόδου», έχει γίνει γνωστή στα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ κι έφτασε μέχρι και την Πολιτική Γραμματεία. Παρά ταύτα, παραμένει σαφώς μειοψηφική και περιορίζεται σε συζητήσεις μεταξύ συντρόφων.
Πάντως, είναι κοινός τόπος πως οι φυγόκεντρες τάσεις από την πολιτική πλεύση που έχει χαράξει το Μαξίμου, θα καταστούν ανεξέλεγκτες σε περίπτωση κατά την οποία οι δανειστές ζητήσουν επιπλέον μέτρα και η ποθητή αξιολόγηση καθυστερήσει πέρα των χρονικών ορίων που ευελπιστεί ο πρωθυπουργός να έχει κλείσει ή οι δανειστές αθετήσουν την υπόσχεσή τους για διευθέτηση του ελληνικού χρέους ή η όποια αναδιάρθρωση δεν πληροί τις ελπίδες της κυβέρνησης. Πολλοί υπουργοί και κορυφαία κομματικά στελέχη υποστηρίζουν ότι ο Αλέξης Τσίπρας, σε μια τέτοια εξέλιξη θα μεταλλαχθεί σε έναν νέο Τσε Γκεβάρα. Ο υπουργός Οικονομικών, Ευκλείδης Τσακαλώτος, και ατύπως επικεφαλής της ομάδας των «53», είχε υπόψη του και τις λεπτές κομματικές ισορροπίες όταν δήλωνε ότι, εάν η «αξιολόγηση πάει για Μάιο, καήκαμε». Την αγωνία της κυβέρνησης για τα μελλούμενα επέτεινε κι η τοποθέτηση του Γιάννη Στουρνάρα στη Βουλή για να παρουσιάσει στην επιτροπή οικονομικών υποθέσεων την ενδιάμεση έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος για τη νομισματική πολιτική. Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας τάχθηκε ουσιαστικά υπέρ της μείωσης των συντάξεων, προκειμένου να προστατευτούν οι νεότερες γενιές.
Οι προειδοποιήσεις Στουρνάρα
Ο πρωθυπουργός και οι επιτελείς του γνωρίζουν πως ο Γιάννης Στουρνάρας, ως διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος είναι μέλος των θεσμών κι εκπροσωπεί την ΕΚΤ. Κατ’ επέκταση, ό,τι λέει μπορεί άνετα να προϊδεάζει για τις απαιτήσεις, τις οποίες οι δανειστές θα ρίξουν στο τραπέζι προκειμένου να περάσει τον κάβο της αξιολόγησης και να φτάσει η κυβέρνηση στη συζήτηση για την όποια αναδιάρθρωση του χρέους. Πάντως, παρά την όποια αισιοδοξία δημόσια εκπέμπεται από τους επιτελείς επικοινωνίας της κυβέρνησης, η πολιτική ανησυχία πλανάται ως φάντασμα στο Μέγαρο Μαξίμου. Πέρα των όποιων ακραιφνώς οικονομικών θεμάτων, το πολιτικό παζλ περιπλέκεται έτι περαιτέρω κι από το προσφυγικό ζήτημα, το οποίο διαταράσσει την ευαίσθητη ισορροπία στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και εμπλέκει την Ελλάδα στο γεωπολιτικό παιγνίδι που οι μεγάλες δυνάμεις παίζουν στη νοτιανατολική Μεσόγειο και Μέση Ανατολή. Επιπλέον, δε, οι κινητοποιήσεις των αγροτών δυναμιτίζουν ένα μεγάλο κομμάτι της εκλογικής βάσης του ΣΥΡΙΖΑ και επιτείνουν τη δυσπιστία προς τις πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης.
Σε ευρωπαϊκή «καραντίνα»
Με όλα αυτά τα μέτωπα ανοιχτά, η Ελλάδα κινδυνεύει να περιπέσει σε καθεστώς ευρωπαϊκής «καραντίνας», να σφραγιστούν τα σύνορά μας και να μετατραπεί η χώρα σε μια ιδιότυπη υγειονομική ζώνη. Τούτων όλων δοθέντων, εύλογο είναι να εξυφαίνονται στο πολιτικό παρασκήνιο σενάρια διεύρυνσης της κυβερνώσας πλειοψηφίας. Από τη μία πλευρά είναι μύχιος πόθος του Μαξίμου να υπάρξει δυνατότητα συνεργασίας με τις δυνάμεις της κεντροαριστεράς και πρωτίστως με το ΠΑΣΟΚ κι από την άλλη, ή όποια συζήτηση διεξάγεται μπορεί να δυσαρεστήσει τον νυν κυβερνητικό εταίρο, –τον Καμμένο–, είτε να εκνευρίσει και συγκεκριμένους βουλευτές της πλειοψηφίας, καθώς κρίνουν ότι θεωρούνται «εν δυνάμει αποστάτες»…
Παρά ταύτα, την όλη συζήτηση έχει κατά καιρούς ανοίξει ο Αλέκος Φλαμπουράρης και την έχουν με διάφορους τρόπους συνεχίσει κι άλλοι κορυφαίοι υπουργοί. Ωστόσο, το Μαξίμου, κρίνει πως τα ανοίγματα αυτά, θέτουν εν αμφιβόλω την εμπιστοσύνη προς την Κοινοβουλευτική Ομάδα, καθώς το μήνυμα που αποστέλλουν είναι πως και κάποιοι βουλευτές της πλειοψηφίας να μην ψηφίσουν, θα βρεθούν άλλοι που θα τους αντικαταστήσουν, από άλλο κόμμα. Επιπλέον, επιφέρουν αρνήσεις από τα άλλα κόμματα – αποδέκτες της πρότασης.
Όμως, στην πολιτική, πέρα της όποιας στόχευσης υπάρχουν και τα «πολιτικά ατυχήματα». Με απλά λόγια, οι όποιες αισιόδοξες εκτιμήσεις και προβλέψεις του Μαξίμου μπορεί να πέσουν «έξω», είναι εύλογο, όπως υποστηρίζουν οι παροικούντες την κυβερνητική Ιερουσαλήμ, ο πρωθυπουργός να προετοιμάζεται για άλλα, για μια «τεχνητή κρίση», από την οποία θα εξέλθει με τις μικρότερες δυνατές πολιτικές απώλειες. Με δεδομένες τις αντιρρήσεις δανειστών και εταίρων στις κατ’ αυτούς «κυβερνητικές ολιγωρίες και παραλείψεις», ο Αλέξης Τσίπρας είναι πολιτικά θεμιτό, να επιδιώκει είτε να φορτώσει το πρόβλημα στους επόμενους κατά τη συνήθη πρακτική των τελευταίων ετών είτε να οδηγήσει την κατάσταση στα άκρα, αξιοποιώντας και το κλίμα αντιευρωπαϊσμού που διαμορφώνεται εκ νέου στην ελληνική κοινωνία και εν πολλοίς στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου.
«Θα αντέξουμε τον πόλεμο»
Αντικειμενικοί αναλυτές δεν πέρασαν απαρατήρητη την αποστροφή του πρωθυπουργού στο προχθεσινό υπουργικό συμβούλιο, με την οποία άφησε να εννοηθεί ότι η κυβέρνησή του το επόμενο διάστημα θα υποστεί πόλεμο, αλλά «τελικά θα αντέξουμε», κάνοντας λόγο για δύσκολες ημέρες που έπονται. Στις δύσκολες ημέρες εντάσσει και τη διαδικασία της διαπραγμάτευσης, τις τηλεοπτικές άδειες, το αγροτικό και το προσφυγικό με τις ευαίσθητες προεκτάσεις του στις ήδη διαταραγμένες ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Γιάννης Σπ. Παργινός
Από την έντυπη έκδοση της εφημερίδας «Παρασκήνιο» που κυκλοφόρησε το Σάββατο 13/2
