Τρία χρόνια έχουν περάσει από εκείνη την θλιβερή ημέρα. Η ΑΕΚ έχανε από τον Ατρόμητο και αποχαιρετούσε και επίσημα την Super League, για πρώτη φορά στην 90 χρόνων ιστορία της. Εκείνο το ματς ήταν όμως μόνο μια επιβεβαίωση, η «κηδεία» απλά, ενός «θανάτου» που συνέβη την προηγούμενη εβδομάδα στο ΟΑΚΑ.
Η ομάδα ήταν για κλάματα. Η χρονιά απογοητευτική για τους ΑΕΚτσήδες, που δεν μπορούσαν καν να πιστέψουν ότι υπάρχει ενδεχόμενο να υποβιβαστούν, όσες φορές κι αν είχαν βρεθεί κάτω από την ζώνη, κατά την διάρκεια της χρονιάς. Το ματς με τον Πανθρακικό ήταν «must win». Έγινε ρεκόρ εισιτηρίων σε εκείνο το παιχνίδι, με περίπου 30.000 άτομα ήταν εκεί για να στηρίξουν την ΑΕΚ στα «δύσκολα». Εμ, όχι όλοι βασικά. Εγώ, ως Ολυμπιακός, ήδη άνετος πρωταθλητής εκείνη την χρονιά (χωρίς ιδιαίτερο ενθουσιασμό γι’ αυτό πάντως) ήρθα για την παρέα. Να γελάσω με τους φίλους μου που θα πανηγύριζαν την… παραμονή. Κανείς δεν περίμενε αυτό που θα ακολουθούσε…
Το ματς ήταν σούπα. Καμία μεγάλη φάση μέχρι και το τέλος, με καλά 5λεπτα για την ΑΕΚ, -για το φάντασμα, καλύτερα-, της Ένωσης εκείνη την σεζόν. Μέχρι και η εξέδρα είχε χάσει τον ρυθμό της. Είχαν αρχίσει οι υπολογισμοί, ανάλογα με τα ματς του ΟΦΗ, που ήταν ο άμεσος ανταγωνιστής, για το τι θα χρειαζόταν τέλος πάντων η ομάδα στην τελευταία αγωνιστική, δεδομένου του 0-0 μέχρι τότε. Ώσπου, στο 87’ ο Μήτσος ο Παπαδόπουλος κάνει την σέντρα και ο Μπουγαΐδης (ποιός Μπουγαΐδης;!) κάνει την προβολή και σπρώχνει την μπάλα στα δίχτυα του Ντίμι. Νεκρική σιγή. Σοκ. Παράλυση. Τριάντα χιλιάδες ψυχές στο γήπεδο και για 2-3 δευτερόλεπτα (που φάνηκαν σαν ώρες) άκουγες σαν να ήταν δίπλα σου τους πανηγυρισμούς των Θρακιωτών. Όσο πρόλαβαν να πανηγυρίσουν δηλαδή, αφού σχεδόν αμέσως έγινε το ντου. Δεν ξέρω αν ήταν φίλοι της ΑΕΚ αυτοί που μπήκαν τότε μέσα. Μπορεί να ήταν αναρχικοί, προβοκάτορες του Μελισσανίδη, απλοί «πρεζοχούλιγκαν», δεν έχει σημασία και δεν είναι αξίζουν καν να ασχοληθούμε μαζί τους.
Την αντίδραση των πραγματικών ΑΕΚτσήδων, αυτών που πήγαιναν στα ματς εκείνης της καταραμένης χρονιάς, αλλά και των επόμενων στην Β’ και Γ’ κατηγορία, που φώναξαν για τον Φέτση και τον Τσουμάγκα, τον Σταθάκη και τον Ρενάλντο Ράμα την άλλη χρονιά, δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Ο πόνος είναι μικρή λέξη για το συναίσθημα που κατέκλυσε το γήπεδο. Κλάμα και οδύνη για μια ομάδα που βούλιαξε μέσα στα προβλήματά της, στον βούρκο του ελληνικού ποδοσφαίρου και παραδόθηκε στις παθογένειές της. Η ΑΕΚ είχε λυγίσει… Μαζί της και οι πατεράδες που έκλαιγαν με τα παιδιά τους αγκαλιά για την αγαπημένη τους ομάδα, οι αγνοί φίλοι του ποδοσφαίρου που έβλεπαν μια μεγάλη και ιστορική ομάδα να πέφτει θύμα μιας γενικής παρακμής. Κάτσαμε κάμποση ώρα, μέχρι να συνειδητοποιήσουμε τι έγινε. Πήγαμε στον σταθμό του ηλεκτρικού. Επεισόδια κι εκεί. Στο γήπεδο ακούγαμε από το ραδιόφωνο ότι τα επεισόδια συνεχίζονταν. Δεν μιλούσαμε μεταξύ μας. Τι να πει κανείς σε μια τέτοια στιγμή. Όλοι ήταν έτοιμοι να βάλουν τα κλάματα. Η ΑΕΚ είχε πέσει…
Θα πει κανείς: «Κι εσύ είσαι κ@@όγαυρος, τι μας το παίζεις οτι κόπτεσαι;». Η απάντηση είναι απλή. Το ίδιο μίσος για τους κάφρους ένιωσα όταν μπήκαν στο γήπεδο εκείνη την ημέρα όσο και για αυτούς που μπήκαν στο Καραϊσκάκη στο ματς με το περίφημο οφσάιντ Κατσουράνη . Ίδιο πόνο όμως με τότε δεν θυμάμαι να μου έχει δώσει ποτέ η μπάλα. Δεν έχει να κάνει με ποιον υποστηρίζεις. Έχει να κάνει με το ποδόσφαιρο… Καμία ομάδα δεν αξίζει τέτοιο «τέλος».
Στέλιος Καρκανοραχάκης
