Μια νέα αρρώστια μαστίζει αυτόν τον τόπο, χρόνια τώρα, και ακούει στο όνομα αυταπάτη. Για όλα φταίνε οι άλλοι, οι διεθνείς συνωμοσίες, οι ξένοι τοκογλύφοι, οι ντόπιοι διαπλεκόμενοι.
Μας ψεκάζουν, μας ζηλεύουν, θέλουν να κλέψουν την ιστορία μας και τα πλούτη που διαθέτει το υπέδαφός μας. Ιδεοληπτικές εμμονές μάς κατατρέχουν ως κοινωνία. Και οι πολιτικοί μας το ξέρουν.
Επίσημα και από το βήμα της Βουλής, υπουργός παραδέχεται ότι τα νέα μέτρα είναι υφεσιακά, αλλά προχωράμε σε ανάπτυξη.
Βουλευτής θρηνεί για τα νέα μέτρα, αλλά τα ψηφίζει, ενώ άλλος συνάδελφός του τα καθυβρίζει στο περιστύλιο της Βουλής, αλλά, μέσα, το «ναι σε όλα» το λέει… Όλοι φοβούνται μήπως ακούσουν κάποια στιγμή το «Μετανοείτε, ήγγικε γαρ η ώρα της εκλογικής κρίσης», και το παίζουν μετανοούσες Μαγδαληνές για να έχουν άλλοθι! Αλήθεια, το 45% της αποχής του Γενάρη του ’15 είναι ευχαριστημένο από την επιλογή του;
Ευρωβουλευτής επιτίθεται στο κόμμα με το οποίο είχε εκλεγεί, για τα σκληρά μέτρα που ψήφισε. Εύγε! Θα ήταν, όμως, λογικά σωστό να παραιτηθεί από το θεσμικό αξίωμα και μετά να το «παίξει» προστάτης των καταπιεσμένων Ελλήνων. Ψιλά γράμματα, θα πείτε!
«Όχι σε όλα» από την αξιωματική αντιπολίτευση, αίτημα για νέες εκλογές και, τελευταία, δικαίωμα ψήφου σε Έλληνες του εξωτερικού!
Με αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, συνδέεται το εκλογικό αποτέλεσμα της Ακροδεξιάς σε ευρωπαϊκή χώρα με τις ψήφους των ομογενών. Φανταστείτε όμως με ψήφους ομογενών να επιβραβεύεται ένα κόμμα, παρά τα ανοσιουργήματα που έχει κάνει ως κυβέρνηση σε βάρος της χώρας.
Οι περισσότεροι ομογενείς ψηφοφόροι γνωρίζουν τα συμβαίνοντα της πατρίδας τους από τα ΜΜΕ και από τον δικό τους «ντόπιο» μικρόκοσμο! Το βρίσκετε λογικό να ψηφίζει κάποιος που δεν γνωρίζει από ΕΝΦΙΑ, μείωση συντάξεων, μισθών και άλλα επιτεύγματα των μνημονίων;
Πασιφανέστατα, φαίνεται ότι παίζεται ένα πολιτικό θέατρο. Η κυβέρνηση, με το «μπετόν» των 153 ψήφων, κάνει ό,τι θέλει, περνάει όποια μέτρα θέλει και δεν δίνει λογαριασμό ούτε στην αντιπολίτευση ούτε στον λαό. Η αντιπολίτευση σύσσωμη αντιδρά με τον ίδιο τρόπο, κατηγορώντας την κυβέρνηση για ψευτιές, ασυνέπειες, «ναυάγιο» οικονομίας, εκτροχιασμό του τρένου και άλλα συναφή.
Όμως, ενδόμυχα αναγνωρίζει ότι η ίδια δεν θα μπορούσε να περάσει ούτε έναν μικρό αριθμό από τα λεγόμενα «φορομπηχτικά» μέτρα. Και οι δανειστές το ξέρουν.
Αν το είχε τολμήσει, θα είχε «βουλιάξει» το Σύνταγμα από αλαλάζοντα πλήθη.
Και αν η κυβέρνηση προκήρυσσε πρόωρες εκλογές, θα ξεκινούσαν νέες διαπραγματεύσεις, με απρόβλεπτες εξελίξεις;
Και οι θεατές στο πολιτικό θέατρο που παίζεται το παρακολουθούν αμήχανοι, καρφωμένοι στις θέσεις τους, χωρίς να βγάζουν λέξη. Απαθείς παρακολουθούν την εξέλιξη του έργου, μην μπορώντας να συνειδητοποιήσουν πού βρίσκονται και ποιο θα είναι το τέλος. Ένας λαός, εγκλωβισμένος σε ένα παρόν και σε ένα μέλλον γεμάτα παγίδες και ανασφάλειες, προτίμησε να πέσει σε κώμα!
Τελικά, επειδή ούτε η κυβέρνηση ούτε η αντιπολίτευση δεν έχουν σχέδιο εξόδου από την κρίση, ψάχνονται και δοκιμάζουν εναλλακτικές λύσεις. Μαθαίνουν στου «κασίδη το κεφάλι», όσο αυτό θα υπάρχει!
