Η επίτευξη συμφωνίας με τους δανειστές και η αξιολόγηση που ακολούθησε μπορεί να δημιούργησαν προς στιγμήν κλίμα αισιοδοξίας για την επόμενη ημέρα, ωστόσο οι δραματικές εξελίξεις στην υπόθεση Μαρινόπουλου και αυτές της Jetoil, με την τραγική κατάληξη που είχε ο Κυριάκος Μαμιδάκης, οι εξελίξεις γύρω από τις ελληνικές τράπεζες και την προσπάθεια ελέγχου τους από τους ξένους και η πορεία του προϋπολογισμού έρχονται να καταστήσουν σαφές ότι ο δρόμος προς την ανάκαμψη παραμένει μακρύς και δύσκολος.
Η ελληνική οικονομία αδυνατεί να ανακάμψει υπό το βάρος της υπερφορολόγησης και της έλλειψης ρευστότητας , οι εργαζόμενοι αλλά ιδιαίτερα οι συνταξιούχοι βλέπουν τις απολαβές τους συνεχώς μειούμενες και ιδιοκτήτες ακινήτων χάνουν σπίτια και μαγαζιά.
Ενδεικτικό του κλίματος που επικρατεί στην αγορά είναι ότι στο πρώτο εξάμηνο του 2016 έκλεισαν 15.409 επιχειρήσεις, ενώ μειωμένος κατά 3.000 ήταν και ο αριθμός των νέων εταιρειών που ιδρύθηκαν κατά το ίδιο διάστημα σε σχέση με το αντίστοιχο του 2015.
Μπορεί τώρα η κυβέρνηση να επαίρεται (και δικαιολογημένα) για τη συμφωνία με τους Κινέζους και την υπέρβαση των στόχων στα φορολογικά έσοδα φέτος, αλλά παράγοντες της αγοράς δεν κρύβουν την ανησυχία τους για την επιδείνωση του κλίματος.
Τονίζουν μάλιστα πως εάν δεν αλλάξουν άρδην οι συνθήκες και αν συνεχίσουμε να ρίχνουμε το βάρος των συζητήσεων και των ενδιαφερόντων μας μόνο στον αριθμό των τηλεοπτικών αδειών πανελλήνιας εμβέλειας, που θα δοθούν, και στον εκλογικό νόμο, με δικαίωμα ψήφου στους 17άρηδες , η κατάσταση θα χειροτερέψει και ένα καθολικό κραχ στην οικονομία θα έρθει πιο κοντά με ανυπολόγιστες συνέπειες στις θέσεις εργασίας.
Ο Μαρινόπουλος, λένε, ίσως είναι η κορυφή του παγόβουνου» και προειδοποιούν ότι η συντριπτική πλειονότητα των επιχειρήσεων, ανεξάρτητα από το μέγεθος και τον κλάδο στον οποίο δραστηριοποιείται, αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα. Παράλληλα, χιλιάδες είναι οι επαγγελματίες που βρίσκονται με την πλάτη στον τοίχο και δηλώνουν ανήμποροι να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις προς τους προμηθευτές, τους εργαζομένους και τα Δημόσια Ταμεία.
Και ενώ η πορεία της οικονομίας τραβά την ανηφόρα και οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι τον «Γολγοθά» τους, τα θέματα που… αρμοδίως προωθούνται αυτές τις μέρες προς συζήτηση είναι τα σχετικά με τις τηλεοπτικές άδειες και τον εκλογικό νόμο. Παρ’ ότι όμως και τα δύο θέματα φιγουράρουν στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, η αλήθεια είναι ότι ελάχιστα συγκινούν τους πολίτες.
Υπάρχει περίπτωση να ενδιαφέρεται π.χ. ο συνταξιούχος που πάει στα ΑΤΜ και εισπράττει μικρότερη σύνταξη για το ποιοι θα διεκδικήσουν τα κανάλια; Υπάρχει έστω κι ένας επιχειρηματίας που, ενώ βρίσκεται με το μαχαίρι στον λαιμό και προσπαθεί να διασώσει το δημιούργημά του και τις θέσεις εργασίας, να σκέφτεται αν το μπόνους των 50 εδρών είναι καλό και δημοκρατικό μέτρο ή αν καταργηθεί, θα γίνει πιο άμεση η δημοκρατία μας;
Η πραγματική οικονομία δεν ενδιαφέρεται ουδόλως για θέματα άσχετα με την ίδια. Ό,τι δεν αφορά σε ανάπτυξη, νέες θέσεις εργασίας, ρυθμίσεις υπέρογκων χρεών, αναχρηματοδοτήσεις, ώστε να επεκταθούν οι επιχειρήσεις, δεν έχει καμιά σημασία. Υπάρχει αυτή την εποχή πλήρης αναντιστοιχία της κοινωνίας και της οικονομίας με τις πολιτικές επιλογές.
Κανείς βεβαίως δεν ισχυρίζεται ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να φέρει προς συζήτηση και ψηφοφορία θέματα που προεκλογικώς είχε δεσμευτεί ότι θα ρυθμίσει.
Όμως, στην παρούσα χρονική στιγμή χρόνος για επικοινωνιακά παιχνίδια δεν υπάρχει. Δεν μπορεί να είναι πρωτεύον θέμα τώρα το αν θα δώσουμε δικαίωμα ψήφου στους 17άρηδες ή αν θα πάρουν τις τηλεοπτικές άδειες «παραδοσιακοί» ή άλλοι επιχειρηματίες. Πρέπει πρώτα να βρούμε λύσεις στα τεράστια προβλήματα της χώρας.
Πρέπει όλοι να συνεργαστούμε για το τι πραγματικά είναι αυτό που θα βγάλει την Ελλάδα από το τέλμα, προτού σκάσουν νέα «κανόνια» και μπει η οικονομία σε νέο κύκλο αβεβαιότητας, και μετά ας συζητήσουμε για όλα τα άλλα.
Σε μια χώρα που σε λίγο δεν θα ελέγχει τις δικές της δημόσιες επιχειρήσεις και τις περισσότερες τράπεζες, που όλο και περισσότεροι ιδιοκτήτες θα χάνουν τα σπίτια τους σε πλειστηριασμούς, που μαγαζιά θα συνεχίσουν να κλείνουν, μισθωτοί και συνταξιούχοι θα αδυνατούν να πληρώνουν τους υπέρογκους φόρους και χιλιάδες νέοι θα φεύγουν στο εξωτερικό από απελπισία, είναι αδιανόητο οι πολιτικές δυνάμεις της να ωθούνται σε αλληλοϋπονόμευση με… απλές και ενισχυμένες αλληλοκατηγορίες.
Του Φώτη Σιούμπουρα
