Η 11η Σεπτεμβρίου θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηριστεί ως “αποφράδα ημέρα” για τη Χιλή και όχι μόνο. Για ολόκληρο τον δημοκρατικό κόσμο.
Στρατεύματα υπό την καθοδήγηση της CIA και ακροδεξιών ομάδων, έχουν περικυκλώσει το Παλάτι της Μονέδα (προεδρικό μέγαρο), όπου μέσα βρίσκεται ο εμβληματικός μαρξιστής πρόεδρος, Σαλβαδόρ Αλιέντε. Ο δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος την ώρα που έσφιγγε η θηλιά στον λαιμό του, έβγαζε λόγο εμψύχωσης στους Χιλιανούς συμπολίτες του, καταδικάζοντας τις προδοτικές ενέργειες των στρατιωτικών.
Ο Αλιέντε δεν σκοτώθηκε, αλλά αυτοκτόνησε, για να μην πέσει στα χέρια των πιστών δούλων της CIA. Έδωσε μάχη μέχρι θανάτου -κυριολεκτικά-, βάζοντας τέλος στη ζωή του με ένα πιστόλι που του είχε δωρίσει ο φίλος του, Φιντέλ Κάστρο.
Ο Σαλβαδόρ Αλιέντε βρισκόταν τρία χρόνια στον προεδρικό θώκο (από το 1970). Από την ημέρα της ορκωμοσίας του, μόλις, άρχισε τις ριζοσπαστικές αλλαγές στην κοινωνία της Χιλής, κρατικοποιώντας μεγάλες εκτάσεις γης, τον ορυκτό πλούτο της χώρας και τις τράπεζες.
Ο Χιλιανός πρόεδρος προσπαθούσε να εφαρμόσει αυτά που πρέσβευε στην πράξη, δίνοντας καθημερινά αγώνα επιβίωσης ενάντια των αμερικανικών πολυεθνικών, των ΗΠΑ, αλλά και των στρατιωτικών, που ήταν προσκείμενοι στο μετέπειτα στυγνό δικτάτορα Αουγούστο Πινοτσέτ.
Κατά τη διάρκειά του στην εξουσία το ποσοστό παιδικής θνησιμότητας και αναλφαβητισμού, μειώθηκε κατά πολύ. Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής προσέγγισε την Κούβα και την Κίνα. Ακόμα, εθνικοποίησε ορυχεία που ήταν αμερικανικών συμφερόντων. Η ριζοσπαστική και δίκαιη πολιτική του Αλιέντε, τον οδήγησε στο να αποκτήσει ορκισμένους εχθρούς, όπως τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Νίξον, ο οποίος ορκίστηκε να τον ανατρέψει, στο όνομα των πολυεθνικών και των κερδοφόρων επιχειρήσεων. Το έργο αυτό το αναθέτει στην C.I.A και οργανωτής του πραξικοπήματος επιλέγεται ο Χένρι Κίσινγκερ. Οι μυστικές υπηρεσίες των Η.Π.Α προσπαθούν να δωροδοκήσουν τον στρατό της Χιλής αλλά ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων, Ρενέ Σνάιντερ ήταν πιστός στο σύνταγμα και η πρώτη απόπειρα πραξικοπήματος απέτυχε. Ο Σνάιντερ βρέθηκε δολοφονημένος λίγες μέρες μετά.
Έπειτα από αυτό, ο Λευκός Οίκος διέταξε τον οικονομικό στραγγαλισμό της χώρας. Η δεύτερη απόπειρα δωροδοκίας στέφθηκε με επιτυχία. Οι φορτηγατζήδες που μετέφεραν τα τρόφιμα σταμάτησαν να κάνουν την δουλειά τους. Το κόστος αυτής της απεργίας ήταν 200 εκατομμύρια δολάρια για το κράτος της Χιλής, ενώ η C.I.A ξόδεψε τα διπλάσια. Παρ’ όλα τα δεινά που περνούσε η χώρα, η δημοτικότητα του Αλιέντε συνεχώς αυξανόταν. Κατόπιν αυτού, οι Αμερικανοί οργάνωσαν το σχέδιο Ζ. Τον Ιούνιο του 1973 οργανώνεται ένα δεύτερο πραξικόπημα που κατεστάλη από τη νόμιμη ηγεσία του στρατού και τον στρατηγό Πρατς. Μετά την καταστολή, ο στρατηγός Πρατς συμβούλεψε τον Αλιέντε να δώσει όπλα ανοίγοντας τα οπλοστάσια. Ο Αλιέντε όμως όντας πιστός στις αξίες του, του απάντησε: “Όχι. Αυτή η επανάσταση θα γίνει χωρίς σταγόνα αίμα. Βασίζεται σε αξίες και όχι στην βία”.
Παρόλα τα δεινά που αντιμετώπιζε η χώρα, η δημοτικότητα του Αλιέντε, ανέβαινε διαρκώς.
Με την ανατροπή του Αλιέντε, η Χιλή “βυθίστηκε” στο σκοτάδι. Υπό τη δικτατορία του Αουγούστο Πινοτσέτ, χιλιάδες αντιφρονούντων εκτελέστηκαν, φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν.
Την οικονομία της χώρας ανέλαβαν οι μαθητευόμενοι στην οικονομική “σχολή του Σικάγο”, οι οποίοι είχαν εντολές από τις ΗΠΑ να ιδιωτικοποιήσουν τα πάντα. Ο λαός της Χιλής έφτασε στα όρια της εξαθλίωσης.
Στη φωτογραφία Χιλιανοί πολίτες κρατούν φωτογραφίες των ανθρώπων που “εξαφάνισε” η χούντα του Πινοτσέτ
