Δούλεμα με ψιλό γαζί, στη μετα-αλήθεια εποχή, από κυβερνητικό «μέντορα», για την ανάπτυξη η οποία θα έρθει εντός των προσεχών μηνών και θα τρίβουμε τα μάτια μας!
Ως μετα-αλήθεια εποχή, εννοείται μια ρητορική η οποία αγνοεί την πραγματικότητα και εκφράζει προσωπικές απόψεις, εκτός τόπου και χρόνου τις περισσότερες φορές. Ενώ προχωράει ο «μαθητής» του εκών άκων στη συμφωνία για νέα μέτρα που θα μας «γονατίσουν», ευαγγελίζεται ανάπτυξη! Φυσικά, για κάποιους άλλους η ανάπτυξη είναι εδώ και δεν τη βλέπουμε. Είναι ο λόγος για να τρίψουμε τα μάτια μας!
Φαρσοκωμωδία, στάχτη στα μάτια για κέρδος χρόνου, παρωχημένο πολιτικό κλισέ, σταγόνα αισιοδοξίας με γαρνιτούρα ψευδαίσθησης, καφενειακή αμπελοφιλοσοφία ή αποπροσανατολισμός, για να περνάει η ώρα των τηλεοπτικών ειδήσεων, κυβερνητικά αναίμακτα και –γιατί όχι;– και με μια νέα ποικιλία «σανοτροφής», απαραίτητο συμπλήρωμα πολλών χιουμοριστικών τηλεοπτικών, ραδιοφωνικών εκπομπών και αναρτήσεων στα social media. Να δούμε τι άλλο θα ακούσουμε!
Η «ιδρυματοποίηση» του λαού μας είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Ένας λαός αποχαυνωμένος, απελπισμένος, φοβισμένος, παρακολουθεί καθηλωμένος τα εσωτερικά και παγκόσμια δρώμενα, άλαλος! Με δομικά υλικά τον φόβο και τον τρόμο για το «αύριο», κινδυνεύει να νοσήσει ψυχικά στο σύνολό του. Και το πραγματικό ψυχόδραμα που ζει θα πάρει απρόβλεπτες διαστάσεις, αν μέσα στον επόμενο μήνα δεν προχωρήσει η αξιολόγηση. Το φάντασμα του Grexit επανέρχεται στο προσκήνιο και αυτήν τη φορά θα είναι πολύ δύσκολο να ξορκιστεί.
Αποφασισμένοι και αναποφάσιστοι ψηφοφόροι βρίσκονται στα όρια εθνικής κατάθλιψης. Το ένα τρίτο των ψηφοφόρων ζει κάτω από το όριο της φτώχειας και δεν είναι διατεθειμένο να ακούσει τις υποσχέσεις κανενός κόμματος. Έχει «ζομπι-ματοποιηθεί» η συμπεριφορά του από την απογοήτευση που έχει βιώσει τα τελευταία μνημονιακά χρόνια από όλα τα πολιτικά κόμματα. Αδιαφορεί και για τη διατήρηση της χώρας στο ευρώ ή για πιθανή επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Το κεφάλαιο της αξιοπιστίας όλων των πολιτικών αρχηγών στην κλίμακα μέτρησης είναι το χειρότερο των τελευταίων ετών.
Ο Κανένας κερδίζει κατά κράτος τους πάντες και θα προκαλούσε ενθουσιασμό ανάλογο με αυτόν τον οποίο είχε προκαλέσει ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2015. Αλλά υπάρχει έλλειμμα νέου δυναμικού, πρωτοεμφανιζόμενου φορέα, με νέο, άφθαρτο αρχηγό.
Αδιέξοδα παντού, στο σωτήριο νέο έτος, όπου θα έρθουμε αντιμέτωποι με τη σκληρή πραγματικότητα, την οποία χρόνια προσπαθούμε να ξεπεράσουμε – να ξορκίσουμε.
Η χώρα μας, από γη της Επαγγελίας την πρώτη δεκαετία του νέου αιώνα, αντιμετωπίζεται από ξένους επενδυτές, δημοσιογράφους διεθνών Μέσων και οίκους αξιολόγησης ως χώρα «πτωχευμένη», περιγράφοντας με μελανά σημεία την καθημερινότητα των νεόπτωχων πλέον Ελλήνων, της άλλοτε κραταιάς μεσαίας τάξης.
Παράλληλα, η αναμενόμενη κορύφωση της προσφυγικής κρίσης, με την επέλαση εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων, αν ισχύσουν οι εξ Ανατολών απειλές, καθώς και η αστάθεια πολλών ευρωπαϊκών πολιτικών κομμάτων και η άνοδος των ευρωσκεπτικιστών συνθέτουν μια θολή και αδιευκρίνιστη εικόνα της δικής μας «ύπαρξης» στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.
Όσον αφορά στα δημοσκοπικά ευρήματα, καλά θα κάνουμε να κρατάμε όλοι μικρό καλάθι. Τις περισσότερες φορές το αποτέλεσμα της κάλπης δεν είναι μια γραμμική εξέλιξη των δημοσκοπήσεων. Αδιέξοδα παντού!
Κι εμείς μαδάμε τη μαργαρίτα!
Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ, επικοινωνιολόγου
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο που κυκλοφόρησε το Σάββατο 4/2
