Για μία ακόμη φορά τα δύο τελευταία χρόνια, με αφορμή την υπόθεση Καμμένου και την πώληση όπλων στη Σαουδική Αραβία, κατέρρευσε το αφήγημα της «αριστερής ηθικής».
Μια αριστερή κυβέρνηση «πιάστηκε» να πουλά όπλα σε μια χώρα που κατηγορείται από διεθνείς οργανισμούς κύρους, όπως η Διεθνής Αμνησία, για γενοκτονία και, το χειρότερο όλων, φαίνεται ότι για την πώληση των όπλων αυτών χρησιμοποιήθηκε μεσάζοντας.
Και ενώ θα έπρεπε η ανάδειξη του θέματος να δημιουργήσει πολιτικό πρόβλημα στην κυβέρνηση, είδαμε τον πρωθυπουργό να επιδεικνύει ισχυρά πολιτικά αντανακλαστικά και να εγκαλεί τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι υπηρετεί εκδοτικά συμφέροντα. Ενώ στο τέλος, έφτασε να τον απειλεί και με συζήτηση στη Βουλή για τη φοροδιαφυγή και τις offshore.
Ο πρωθυπουργός βρήκε γήπεδο για να κάνει αυτό το αριστ(ερ)οτεχνικό ξεδίπλωμα, αφού είχε απέναντί του μια αντιπολίτευση που έχει από καιρού απολέσει το ηθικό της πλεονέκτημα. Είτε γιατί κατάφερε να εμπλέξει το νόμιμο (την κατοχή offshore εταιρειών) με το ηθικό. Είτε γιατί οι «στενές προσωπικές σχέσεις» με τα φαντάσματα του παρελθόντος (βλέπε Χριστοφοράκος) δεν την αφήνουν «να αγιάσει».
Είναι προφανές ότι μόνο μια ισχυρή Κεντροδεξιά μπορεί να αποτελέσει ανάχωμα στον ηθικό, και όχι μόνον, κατήφορο που διολισθαίνει η χώρα. Εξίσου όμως προφανές είναι ότι για να ξανακερδίσει η Κεντροδεξιά την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας, χρειάζεται να ανακτήσει ξανά το ηθικό της πλεονέκτημα.
Και αυτό το πλεονέκτημα δεν μπορεί να ανακτηθεί όσο δεν αποκόπτει η ηγεσία της τον «ομφάλιο λώρο» με πρακτικές, συμπεριφορές και λογικές που έχουν αποδοκιμαστεί στη συνείδηση του λαού μας.
Για να κερδηθεί ξανά η εμπιστοσύνη, χρειάζονται πολλά περισσότερα από την απειλή σύστασης εξεταστικής επιτροπής όταν στο (κοντινό ή μακρινό) μέλλον αλλάξουν οι κοινοβουλευτικοί συσχετισμοί. Γιατί είναι βέβαιο ότι ο Τσίπρας δεν θα πέσει τόσο εύκολα, όσο νομίζουν κάποιοι.
του Σωτ. Παπαδημητρίου
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο που κυκλοφόρησε στις 2/12
