Η μεταγραφή του Φιλίπε Κοουτίνιο στην Μπαρτσελόνα απέδειξε για μία ακόμα φορά πως ζούμε στην εποχή της απόλυτης δικτατορίας των παικτών.
Όχι αυτή τη φορά δεν ήταν τα λεφτά. Δεν είχαμε να κάνουμε με ένα νεόπλουτο πιτσιρικά, που δεν είχε καταφέρει να ξεκολλήσει από πάνω του το σύνδρομο της φαβέλας. Ετούτος εδώ ήταν καλομεγαλωμένος. Με μπαμπά έναν από τους κορυφαίους αρχιτέκτονες στο Ρίο ντε Τζανέιρο, που του παρείχε τα πάντα. Τα δύο μεγαλύτερα αδέρφια του Λεάντρο και Κριστιάνο έγιναν blue colar guys, σπούδασαν, έγιναν δικηγόροι, εκείνος ήθελε να φοράει κοντά παντελονάκια και να λερώνεται στις λάσπες.
Ο Φιλίπε Κοουτίνιο έγινε ποδοσφαιριστής χάρη στην παρατηρητικότητα μιας ηλικιωμένης γειτόνισσας της Ντόνα Ντίντι, η οποία έβλεπε τον 6χρονο αυτοδίδακτο πιτσιρίκια να «κολλάει» την μπάλα με αφύσικο τρόπο στο πόδι του στην αυλή του σπιτιού του. Αυτή «ξύπνησε» τους γονείς του. Αυτή τους έβαλε να τον γράψουν πρώτα στην τοπική ακαδημία futsal Clube dos Sargentos, όπου έσπασε ότι ρεκόρ υπήρχε και μετά στην Mangueira, όπου παρότι ήταν ο μικρότερος παίκτης της ομάδας την οδήγησε στην κατάκτηση του τοπικού πρωταθλήματος του Ρίο ντε Τζανέιρο.
Ο κόσμος της Βαρκελώνης θα τον λατρέψει. Τέτοιους Βραζιλιάνους θέλει να βλέπει, όχι Παουλίνιο. Ωστόσο, ο Κοουτίνιο αν θέλει να πιάσει στην Μπαρτσελόνα πρέπει να καταλάβει (πρώρα) και να υπηρετήσει (ύστερα) το ποδόσφαιρο της, όχι το αντίθετο.
Πηγή: sdna.gr
