Όταν βρέθηκα για πρώτη φορά στην Κάλυμνο επιχειρώντας να φωτίσω το μυστήριο του θανάτου του φοιτητή Νικόλα Χατζηπαύλου, είχα την αίσθηση από την πρώτη στιγμή ότι πρόκειται για μια ιδιαίτερα μπερδεμένη υπόθεση.
Μαζί με τον συνεργάτη μου, Γιώργο Μανίκα, βρεθήκαμε στο νησί στα τέλη Φεβρουαρίου 2018 για αυτοψία στο σημείο όπου είχε βρεθεί το άψυχο σώμα.
Γράφει ο Γιώργος Τσούκαλης – Ιδιωτικός Ερευνητής
Το πτώμα είχε βρεθεί τον Νοέμβριο του 2017, πεσμένο ανάσκελα, ευρισκόμενο σε ελαφριά κλίση στο πλάι, με μώλωπες και εκδορές ενώ κάποια από τα ρούχα του είχαν βρεθεί ορισμένα μέτρα μακρύτερα.
Το πόρισμα του ιατροδικαστή Ρόδου, Παναγιώτη Κοτρέτσου, ανέφερε αρχικά ότι ο θάνατος του 21χρονου προήλθε από πτώση.
Τα μέλη της οικογένειας του άτυχου παιδιού, όταν μου ανέθεσαν την υπόθεση, περίμεναν πώς και πώς μια πρώτη δική μου εκτίμηση. Βρέθηκα αντιμέτωπος με τεράστια ερωτηματικά και απορίες. Η περιοχή όπου βρέθηκε το άψυχο σώμα βρίσκεται σε υψόμετρο που ξεπερνά τα 105 μέτρα ενώ το επίμαχο σημείο είναι περίπου στα 70 με 80 μέτρα.
Από την πρώτη στιγμή, μου έκανε εντύπωση το γεγονός ότι για να πέσει ένα σώμα από τέτοιο ύψος, το πιο πιθανό θα είναι να βρεθεί με πολλά κατάγματα. Ακόμη και να μην μπορεί να αναγνωριστεί. Κάτι τέτοιο λοιπόν δεν συνέβη στην ιστορία αυτή και κρίνοντας μάλιστα από τα στοιχεία της δεύτερης ιατροδικαστικής έκθεσης, τα δεδομένα ήταν εντελώς διαφορετικά. Προσέξτε. Δύο εκθέσεις διαφορετικών ιατροδικαστών οι οποίες είναι εκ διαμέτρου αντίθετες.
«Μας δικαιώνει αυτό το πόρισμα, γιατί από την αρχή μιλούσαμε και πιστεύαμε στην εγκληματική ενέργεια κατά του παιδιού μας. Εμείς αυτό που παρακαλάμε τόσο καιρό είναι να κάνουν όλοι σωστά τη δουλειά τους και κυρίως η Αστυνομία, για να μας βοηθήσει να βγάλουμε άκρη με τον θάνατο του παιδιού μας», λένε οι τραγικοί γονείς αναφερόμενοι στη
δεύτερη έκθεση.
Πάμε στα γεγονότα. Γεγονός αδιαμφισβήτητο είναι πως η περιοχή από τη φύση της είναι βραχώδης. Έτσι κι αλλιώς δημιουργεί φοβία. Δεν υπάρχουν δέντρα εκεί. Αντιμετωπίζουμε λοιπόν μια υπόθεση με τεράστια κενά. Ο Νικόλας ήταν ένα χαρούμενο παιδί και άριστος φοιτητής στο ΕΜΠ. Στο ακριτικό νησί όπου υπηρετούσε η μητέρα του ως καθηγήτρια ήταν επισκέπτης, καθώς δεν είχε προλάβει να κάνει κάποιες παρέες. Οι επισκέψεις του διαρκούσαν πάντα δύο με τρεις ημέρες το πολύ.
Το μοιραίο απόγευμα που έχασε τη ζωή του, φαίνεται ότι είχε πάρει την απόφαση να κάνει μια βόλτα με το ποδήλατό του και, όπως αποδεικνύεται εκ των υστέρων, επιθυμούσε να περπατήσει συγχρόνως αφήνοντας το ποδήλατό του σε κατοικημένη περιοχή στο κάστρο της πόλης. Στο μέρος εκείνο που φημίζεται για υποθέσεις παραβατικότητας, καθώς γίνονται ενίοτε και ύποπτες συναλλαγές, έτυχε να βρεθεί ο άτυχος νέος.
Ήταν πιθανότατα το λάθος σημείο και η λάθος ώρα…
Στέκομαι ιδιαίτερα σε ένα βασικό στοιχείο που ενισχύει το ενδεχόμενο της πιθανότητας εγκληματικής ενέργειας. Πρόκειται για μια φωτογραφία που δείχνει κάποια σημάδια στον καρπό του άτυχου φοιτητή. Τα σημάδια αυτά μπορεί και να προήλθαν από δέσιμο των καρπών του Νικόλα. Η φωτογραφία δείχνει ξεκάθαρα μια συμμετρική περίδεση στον καρπό του άτυχου Νίκου. Μια περίδεση συμμετρικά σαν να είχε ένα ρολόι, σαν να είχε μπρασελέ και στα δύο χέρια, κι όλα αυτά τη στιγμή που το συγκεκριμένο παιδί δεν φορούσε τίποτα.
Είναι πιθανόν λοιπόν να ήταν δεμένο. Σε συνεργασία με τον δικηγόρο της οικογένειας, τον κ. Γιάννη Γλύκα, και τους οικείους του παιδιού αποφασίσαμε να δοθεί η συγκεκριμένη φωτογραφία στην Εισαγγελία της Κω για περαιτέρω αξιολόγηση. Υπάρχουν επίσης και άλλα στοιχεία που γνωρίζουμε μόνο εγώ, ο συνάδελφός μου, ο Γιώργος Μανίκας, και ο νονός και θείος του άτυχου Νικόλα. Κάθε στοιχείο και κάθε λεπτομέρεια χρήζει ιδιαίτερης διερεύνησης και αξιολόγησης. Δεν μπορούμε να εξαγάγουμε απόλυτα συμπεράσματα, πέρα από το γεγονός ότι ο άτυχος νέος σαφώς και δεν ήταν αναρριχητής, άρα δεν επιχείρησε να κάνει κάποια αναρρίχηση στον βράχο. Επίσης τονίζω ότι στο σημείο που βρέθηκε η σορός ήταν
αδύνατον να μην την εντοπίσουν οι εθελοντές-μέλη της οικογένειάς τους και οι άνδρες της ΕΛΑΣ που επιχειρούσαν, καθώς εκεί είναι η μόνη δίοδος για το κάστρο.
Δεν τον εντόπισε ούτε και το ελικόπτερο της ΕΛΑΣ. Οδηγούμαστε λοιπόν στο συμπέρασμα ότι ο άτυχος νέος μάλλον δεν βρισκόταν εκεί.
Συνεχίζουμε εγώ και οι συνεργάτες μου την έρευνά μας, έχοντας πάνω από όλα εμπιστοσύνη στην Αστυνομία αλλά και στις ανακριτικές αρχές και, κυρίως, έχοντας ως στόχο την αλήθεια που πρέπει να λάμψει, σεβόμενοι πάνω από όλους και όλα τη μάνα του Νικόλα.
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο το Σάββατο 28 Απριλίου 2018
Διαβάστε ακόμα:
«Λονδίνο, 1989: Ξανθιά Μάτα Χάρι» – Ιστορίες εξιχνιάσεων του Γιώργου Τσούκαλη
