Το πιο ριψοκίνδυνο πράγμα, για έναν πρωτοκλασσάτο πολιτικό, από υπουργό έως αρχηγό κόμματος, είναι να νομίζει ότι βαδίζει «εκ του ασφαλούς» στα κοινωνικά δίκτυα με διαχειριστές των σελίδων του, τους λεγόμενους αντ΄αυτού ακριβοπληρωμένους επαγγελματίες επικοινωνίας.
Στις σελίδες τους ,οι πολίτες πιστεύοντας ότι επικοινωνούν με την «αυτού υψηλότητα» πολιτικό βγάζουν τα εσώψυχά τους, περιμένοντας οι «αφελείς» και απαντήσεις. Κούνια που τους κούναγε! Τα περισσότερα, στα social media των επιφανών πολιτικών μας είναι προπαγάνδα και εξαπάτηση. Ο τοίχος αναρτήσεων λειτουργεί άλλοτε ως προσωπικό ενημερωτικό δελτίο ή ως σάκος του μποξ για δυσαρεστημένους και άλλοτε ως γραμματόσημο που για να κολλήσει κάποιος χρειάζεται το αντίστοιχο «φτύσιμο» ή «γλείψιμο».
Ο μαϊμού αντ’ αυτού βιρτουόζος της εικονικής πραγματικότητας δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα, ενώ παράλληλα υφίσταται αδιαμαρτύρητα τη χλεύη,έξαλλων, πολιτικά ορκισμένων εχθρών του πολιτικού- αφεντικού του και πολλάκις ανεγκέφαλων. Αρκετοί πολιτικοί, υιοθετώντας το γκεμπελικό δόγμα «καλύτερα να σε υβρίζουν παρά να σε αγνοούν» θεωρούν ότι οι παρατηρήσεις, οι προπηλακισμοί ακόμη και οι απειλές αποτελούν «λίπασμα» δημιουργίας του νέου προφίλ και της νέας στρατηγικής που πρέπει να «δουλέψουν» στη νέα πολιτική εποχή.
Αχταρμάς στον τοίχο ανάρτησης κάθε πολιτικού από αστούς, λούμπεν προλεταριάτο και συλλογικότητες που διδάσκουν εμφυλιοπολεμικό μίσος, ταξική αλητεία και αποσκοπούν στην ισοπέδωση των πάντων.
Περάστε μια βόλτα από τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης των πολιτικών μας, δείτε τα σχόλια που έχουν αναρτηθεί και θαυμάστε την αποστοίχηση των πολιτών από τους πολιτικούς, με αιχμή του δόρατος τις social pages.
του Θανάση Παπαμιχαήλ –Επικοινωνιολόγου
