Του Φώτη Σιούμπουρα
Οι τελευταίοι τρεις μήνες ήταν εξαιρετικά δύσκολοι για τον κ. Τσίπρα και τον κ. Καμμένο, κυρίως εξαιτίας δύο σημαντικών γεγονότων: Από τη μία οι πυρκαγιές στην Αττική, που ανέδειξαν με ξεκάθαρο τρόπο την ανικανότητα των αρμόδιων Αρχών και την έλλειψη συντονισμού με την κεντρική εξουσία. Η φονική φωτιά, όμως, στάθηκε η αφορμή για να αναδειχθεί και η αλαζονική στάση που υιοθέτησε το Μέγαρο Μαξίμου απέναντι στα όσα τραγικά έγιναν. Από την άλλη, στην αρχές του καλοκαιριού υπήρξε η Συμφωνία των Πρεσπών.
Η κίνηση αυτή του κ. Τσίπρα υπήρξε η αρχή για την «κατηφόρα» της κυβέρνησης, το μέγεθος της οποίας υποτίμησε το Μέγαρο Μαξίμου. Έως τη μαύρη εκείνη ημέρα, που «έπεσε φωτιά και μας έκαψε», η έξοδος από τα μνημόνια ήταν η χρυσή, η ιστορική ευκαιρία για την κυβέρνηση να αλλάξει ριζικά το κλίμα. Μέχρι τότε, «όλα παίζονταν» και οι εισηγήσεις έδειχναν εκλογές το φθινόπωρο ή λίγο αργότερα. Μπορεί να μην ήταν ο απόλυτος αιφ- νιδιασμός, αλλά σε κάθε περίπτωση θα διεξάγονταν μέσα σε ένα πιο φιλικό περιβάλλον από αυτό που θα συναντούσε ο κ. Τσίπρας τον Ιανουάριο ή τον Μάιο του 2019. Γιατί για φανταστείτε εκλογές μετά τις φιέστες που είχαν προγραμματισθεί, για την έξοδο από τα μνημόνια, και τα χαμόγελα των ξένων ηγετών στις φωτογραφίες με τον Αλέξη Τσίπρα και ποια επίπτωση θα είχαν αυτά σε μια μερίδα ψηφοφόρων. Τώρα, επιστρέφουμε σε εκείνα που γνωρίζαμε νωρίτερα, πριν από το τέλος, δηλαδή, των μνημονίων. Εκλογές με ορίζοντα τον Ιανουάριο ή τον Μάιο, ακόμη και στο τέλος της τετραετίας, όπως δημοσίως υποστηρίζει, αλλά όχι πλέον με ιδιαίτερη θέρμη, ο πρωθυπουργός.
Σε κάθε περίπτωση, πάντως, είναι σίγουρο ότι η χώρα έχει εισέλθει σε μια μακρά προεκλογική περίοδο. Είτε οι εκλογές γίνουν τον Οκτώβριο είτε τον Μάιο, κάποια στιγμή θα γίνουν! Αυτά, όμως, τα οποία δεν έγιναν και ούτε πρόκειται να γίνουν με την παρούσα κυβέρνηση -ακόμη και μετά την έξοδο από τα μνημόνια- είναι η ανάπτυξη που τόσο υποσχόταν ο πρωθυπουργός και η καλλιέργεια επενδυτικού κλίματος, η οποία θα βοηθούσε στην αντιμετώπιση του προβλήματος της ανεργίας. Δυστυχώς, στην κυβέρνηση δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να σκαρφίζονται ιδέες για το πώς θα ανατρέψουν το εις βάρος τους αρνητικό κλίμα μόνο με «λόγια του αέρα» και σχηματισμό «αντιδεξιού, προοδευτικού μετώπου». Το έδειξε αυτό ο πρωθυπουργός και την ημέρα της εξόδου από τα μνημόνια, με τη «δήλωση της Ιθάκης» – μια ημέρα κατά την οποία, αντί να πρυτανεύσουν η αυτογνωσία και η ενότητα απέναντι στις προκλήσεις του μέλλοντος, επικράτησαν η διαστρέβλωσης της αλήθειας, η απόπειρα ηθικής απαξίωσης των πολιτικών αντιπάλων και ο διχασμός. Από την Ιθάκη, ο πρωθυπουργός αφενός έδειξε τον δρόμο των παροχών, λέγοντας πως η χώρα «ανακτά το δικαίωμά της να ορίζει αυτή τις τύχες και το μέλλον της», αφετέρου επιβεβαίωσε ότι το επόμενο διάστημα θα κυριαρχήσουν η πόλωση και οι υψηλοί τόνοι.
Η απόφασή του να καταφερθεί κατά πάν- των σε ένα διάγγελμα που αφορούσε στην, έστω και κατά την άποψη της κυβέρνησης, έξοδο από την κρίση είναι ενδεικτική των όσων θα ακολουθήσουν και επιβεβαιώνουν πως η πόλωση και η σκανδαλολογία θα κυριαρχήσουν στο πολιτικό σκηνικό, με επιλογή της κυβέρνησης. Τα πράγματα, όμως, είναι απλά. Το τέλος των μνημονίων -ή, αν θέλετε, το τέλος του τρίτου «δικού» τους μνημονίου- συμπίπτουν με την ολοκλήρωση του κύκλου της κυβέρνησης. Το πολιτικό κεφάλαιο που έπεσε από τον ουρανό στο τραπέζι του Αλέξη Τσίπρα κοντεύει να εξαντληθεί. Η δε αποδρομή των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ εξελίσσεται μέσα σε κλίμα αντίστοιχο εκεί- νου που οι ίδιοι καλλιέργησαν ανεβαίνοντας στην εξουσία: Με οργή, αλλά χωρίς διάθεση διχασμού. Ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας έχει θυμώσει. Και ο θυμός της για την κυβέρνηση αποδίδεται στη διάψευση των προσδοκιών, στην αποκάλυψη του ψεύδους, στην ασέβεια προς τους θεσμούς και στα επικίνδυνα παιχνίδια στην καμπούρα της χώρας.
Όλα αυτά μέχρι την «καθαρή έξοδο» οδηγούσαν σε ήττα. Τώρα, και στον δρόμο προς τις εκλογές, όποτε κι αν αυτές διεξαχθούν για την κυβέρνηση, που ήδη συνθλίβεται από το Μακεδονικό και τις πυρκαγιές, ίσως μιλήσου- με για συντριβή! Γιατί; Επειδή οι Έλληνες έπαψαν πια να μεθούν με ψέματα, υποσχέσεις και μπόλικο λαϊκισμό. Επειδή και στην Ιθάκη δεν άκουσαν τίποτε για το αύριο της χώρας. Ο πρωθυπουργός στην Ιθάκη δεν έδειξε την επόμενη μέρα, κατά την οποία, ναι, η Ελλάδα χρειάζεται πράγματι να αλλάξει σελίδα, να μην ξανακάνει τα ίδια σφάλματα που την οδήγησαν στην κρίση.
Να εγκαταλείψει τις πολιτικές και οικονομικές παθογένειες που την καταβαράθρωσαν. Έδειξε, δυστυχώς, μόνο εχθρούς. Πήρε μια στιγμή με έντονη σημειολογία και τη μετέτρεψε σε βίαιο στιγμιότυπο προεκλογικής αρένας. Εμφανίστηκε ως ο μέγας λυτρωτής, ο νέος… Οδυσσέας που κατάφερε να μας σώσει από τους Κύκλωπες και τους Λαιστρυγόνες, ξεχνώντας τις οδύνες που έφερε στη χώρα, με την υπογραφή, κυρίως, του τρίτου μνημονίου στο οποίο μας οδήγησε.
Οι Έλληνες ψηφοφόροι όμως, ακόμη και οι σύντροφοί του «στο νησί της Κίρκης», δεν είναι Λωτοφάγοι…
