Ένα από τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας μας είναι το εξαιρετικό της κλίμα, το οποίο της επιτρέπει να έχει παραγωγή σταφίδας, ύψιστης ποιότητας.
Ωστόσο, οι αστοχίες του παρελθόντος, από πλευράς παραγωγών, και η εγκληματική αδιαφορία των πολιτικών μας για τον πρωτογενή τομέα οδήγησαν στη σημερινή τραγική κατάσταση που αντιμετωπίζουμε στην Ελλάδα.
Η Κεντρική Συνεταιριστική Ένωση Σουλτανίνας, ΚΣΟΣ, έχει τεράστια προβλήματα, προβλήματα ύπαρξης. Μοναδική ελπίδα, για να μην αφανιστεί εντελώς το προϊόν,είναι να προχωρήσουν οι αμπελουργοί σε μαζική σταφιδοποίηση, την ώρα μάλιστα που οι Κινέζοι έχουν αναπτυχθεί δυναμικά, με κλήματα που είχαν αγοράσει από… την Κρήτη στη δεκαετία του ’70, γεμίζοντας ένα καράβι από τα κλαδέματα των αμπελιών!
Επειδή στην Ελληνική Λύση ενδιαφερόμαστε πραγματικά για τον πρωτογενή τομέα, παρακολουθούμε στενά τα προβλήματα κι όσα τον αφορά.
Όπως λέει στην εφημερίδα «Νέα Κρήτη» ο σταφιδεξαγωγέας Γιάννης Περδικογιάννης, «έβγαλε-δεν έβγαλε η Ελλάδα 2.000 τόνους. Την ίδια ώρα όμως, χρειάζεται από 4 έως 5.000 τόνους σταφίδας. Έτσι η διαφορά αυτή για να καλυφτεί χρειάστηκαν εισαγωγές από Περσία, από Τουρκία και από αλλού».
Όπως ακριβώς διαβάσατε. Η Ελλάδα μας, με την παγκοσμίως γνωστή σταφίδα, κάνει εισαγωγές. Όπως εξηγεί ο κλάδος, όταν αγοράζεται η σταφίδα 1,60, πρέπει να πουληθεί στα 2,50 ευρώ το κιλό, για να καλυφθεί το κόστος της επεξεργασίας, των κιβωτίων κ.λπ. Τέτοιες τιμές δεν μπορούσαν να υπάρξουν στις εξαγωγές. Οι τρίτες χώρες είναι ανταγωνιστικές, γιατί πουλούν πολύ χαμηλά.Ειδικά η Τουρκία, που έχει και το ίδιο, σχεδόν, κλίμα και η Κίνα, που όπως είπαμε από την Ελλάδα πήρε τα κλήματα. Από τότε ξεκίνησαν με 20.000 τόνους και κάθε χρόνο διπλασίαζαν την παραγωγή τους. Πέρυσι έφτασαν τους 140.000 τόνους. Φέτος έπιασαν τους 200.000 τόνους, ενώ η Ελλάδα έπεσε στους 2.000.
Σταφίδα βγάζει και η Ινδία. Βγάζει το Αφγανιστάν. Βγάζει η Περσία… Μάλιστα, η Τουρκία είχε φέτος μείωση με 240.000 τόνους σε σχέση με τους 280.000 τόνους που περίμενε ότι θα έβγαζε, λόγω βροχοπτώσεων και αφορίας. Το Ιράν έβγαλε κάτω από 100.000 τόνους.
Όπως βλέπουμε, η παγκόσμια αγορά αλλάζει δραματικά και δεν έχει σχέση με τα δεδομένα, ακόμα της προηγούμενης δεκαετίας. Είναι άμεση η ανάγκη κεντρικού σχεδιασμού. Μίας νέας αγροτικής πολιτικής από την πλευρά της κυβέρνησης και των παραγωγών.
Η Ελληνική Λύση έχει πρόγραμμα και προτάσεις για την «ανάσταση» του πρωτογενούς τομέα. Ενδεικτικά αναφέρουμε τη μειωμένη φορολογία στα καύσιμα για τους αγρότες, τα οικονομικά κίνητρα για τη δημιουργία ιδιωτικών συνεταιρισμών παραγωγών, με σκοπό την μεταποίηση των προϊόντων. Η τυποποίηση-βιομηχανοποίηση θα δώσει την υπεραξία στα αγροτικά μας προϊόντα, όπως κάνουν η Ιταλία και η Ισπανία.
Με βούληση και πρόγραμμα θα παραγάγουμε τον πλούτο…
του Κυριάκου Βελόπουλου
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
