Το επανέλαβε για μια ακόμη φορά ο πρωθυπουργός, μιλώντας στην Πολιτική Επιτροπή του κόμματος την περασμένη Κυριακή. Δεν προτίθεται, διαβεβαίωσε, να κάνει εκλογές πριν από το 2023 – στην κανονική λήξη της θητείας του, δηλαδή. Όποιος βέβαια το δέσει κόμπο δικό του θέμα. Στο κάτω-κάτω, όλοι οι πρωθυπουργοί, τουλάχιστον στην αρχή της θητείας τους, αυτό υπερτονίζουν. Όμως η διαβεβαίωση αυτή του κ. Μητσοτάκη έχει μια λογική. Ο πρωθυπουργός υπόσχεται πολιτική σταθερότητα. Κανείς, βέβαια, πρωθυπουργός δεν θα δεσμευόταν ούτε θα αποκάλυπτε σε συνομιλητές του πότε προτίθεται να κάνει ή να μην κάνει εκλογές. Ο χρόνος των εκλογών αποτελεί κλασικό πρωθυπουργικό προνόμιο. Αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση η διαβεβαίωση έχει και μια ιδιαιτερότητα, ένα ρίσκο: την απλή αναλογική.
Ο Μητσοτάκης είναι σήμερα εκλογικά πανίσχυρος, μπορεί να την «κάψει» σε όποια εκλογική αναμέτρηση επιλέξει. Κανείς δεν τον διαβεβαιώνει όμως ότι θα μπορεί να το κάνει πάντα, ούτε ότι το 2023 θα είναι στο χέρι του να πάει με ασφάλεια σε μια διπλή αναμέτρηση. Προς το παρόν φυσικά, δεν έχει μεγάλα εμπόδια μπροστά του – αν εξαιρέσει κανείς το μεταναστευτικό, το οποίο είναι μια ατζέντα που δυσκολεύει μεν την κυβέρνηση, αλλά χωρίς να ευνοεί τον ΣΥΡΙΖΑ. Το επαναλαμβανόμενο μέχρι κορεσμού εφεύρημα της «Ακροδεξιάς» ούτε πούλησε εκλογικά ούτε δείχνει να πουλάει μετεκλογικά. Και είναι λογικό. Όπως συνέβη και με τις Πρέσπες, οι άνθρωποι δεν αντιδρούν στο μεταναστευτικό, επειδή είναι… ακροδεξιοί. Αντιδρούν επειδή δεν τους αρέσουν αυτά που γίνονται, όπως γίνονται.
Το πρόβλημα του πρωθυπουργού είναι κυρίως ο ίδιος. Η «προεδρική πρωθυπουργία» που έχει επιλέξει τον φέρνει συνεχώς στην πρώτη γραμμή της διακυβέρνησης, άρα και της φθοράς. Σοβαρή φθορά μπορεί να μην υπάρχει ακόμη, αλλά ούτε και έχει υπάρξει ποτέ κυβέρνηση άφθαρτη. Στα σημαντικά (οικονομία, Υγεία, Παιδεία, δημόσια ασφάλεια), ενδεχομένως δεν θα έχει πρόβλημα διαχείρισης ο Μητσοτάκης. Δεν είναι τα σημαντικά όμως που φθείρουν συνήθως τις κυβερνήσεις, με δεδομένο ότι έχει αρκετή πείρα για να μην εμπλακεί σε κάποια πολιτική επιχείρηση «τύπου Πρέσπες».
Οι κυβερνήσεις φθείρονται κυρίως από τα καθημερινά προβλήματα, τα μικρά, τα «ασήμαντα». Κοστίζουν, π.χ., η αλαζονεία και η ακατάσχετη φλυαρία βουλευτών, οι αστοχίες και οι γραφικότητες υπουργών. Tα είχε πει ξεκάθαρα ο Κυριάκος: «Η αλαζονεία και η αυταρέσκεια είναι πάντα κακός σύμβουλος. Χρέος μου είναι να μην επιτρέψω τέτοιες συμπεριφορές να σκιάσουν τη διαδρομή μας. Φάρος μας πρέπει να παραμείνει η αλήθεια και η ειλικρίνεια. Δεν θα κρύψουμε από τον λαό τις δυσκολίες που συναντάμε, ούτε και θα αρνηθούμε ολισθήματα… Προβάλλοντας σταθερά το μήνυμα της ενότητας, δεν θα σταματήσω να το λέω: Οι Έλληνες είμαστε λίγοι για να είμαστε χωρισμένοι. Και μας κράτησαν πολύ πίσω, για να μην κινηθούμε γρήγορα προς τα εμπρός…».
Το πραγματικό λοιπόν στοίχημα του Μητσοτάκη βρίσκεται αλλού. Στη δυνατότητά του να διατηρήσει ενωμένη την, με σαφές πολιτικό πρόσημο, ορατό κοινωνικό στίγμα και καθαρές προσδοκίες, κοινωνική, πολιτική και ιδεολογική συμμαχία, που τον έφερε στην εξουσία. Αυτή πρέπει να είναι η ευρύτερη επιδίωξη και στρατηγική στόχευσή του. Και για να επιτύχει τον στρατηγικό του στόχο στο εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι, επιβάλλεται να διατηρήσει τη συνοχή του κόμματός του, να κρατήσει δηλαδή εντός των νεοδημοκρατικών τειχών το πλήθος των δεξιών ψηφοφόρων και μαζί να επιδιώξει την έτι περαιτέρω διεύρυνση προς το διεκδικούμενo από τον Τσίπρα Κέντρο.
Εκεί θα κριθεί όχι μόνον το παιχνίδι της παρούσας τετραετίας για την εξάντλησή της ,αλλά και της επομένης, εφόσον τεθεί σε πλήρη εφαρμογή η «πολιτική Μητσοτάκη». Ούτως ή άλλως, η αξιωματική αντιπολίτευση, που επιχειρεί πολλαπλώς να διασπάσει την «πολιτική συμμαχία» του Κυριάκου Μητσοτάκη, περισσότερο δείχνει σε αποδρομή παρά σε άνοδο.
του Φώτη Σιούμπουρα
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
