Είναι αλήθεια ότι η ιστορία μας, μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, είναι γεμάτη από ημερομηνίες που δεν… ξεχνάμε και οι οποίες εξακολουθούν να μας πληγώνουν. Από τη Μικρασιατική Καταστροφή και το μεγαλοπρεπές, τότε, άδειασμα των συμμάχων μας και των Ρώσων μέχρι την Εισβολή στην Κύπρο το 1974, τη δολοφονία των Τάσου Ισαάκ και Σολομού Σολωμού, την τραγωδία των Ιμίων και την πρόσφατη βεβήλωση της Αγίας Σοφίας, τα ημερολόγια της Ιστορίας του Ελληνισμού μάς πληγώνουν.
Από τότε το σύνθημα «δεν ξεχνώ» φιγουράρει σε μια σειρά από γεγονότα, που δυστυχώς έρχονται να μας επιβεβαιώσουν ότι είτε κοντή μνήμη έχουμε είτε δεν έχουμε στρατηγική ιστορική μνήμη!
Δίνουμε την αίσθηση πως είμαστε παραιτημένοι, κουρασμένοι υπό το βάρος τόσων αιώνων ιστορικής διαδρομής. Το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι η επιβίωσή μας και ας μικραίνουμε διαχρονικά όλα αυτά τα χρόνια. Το έθνος σταδιακά μετατρέπεται σε κράτος, που και αυτό περιορίζει τα σύνορά του και τα εθνικά του δικαιώματα, με μια περίεργη κουλτούρα ενδοτισμού και ωχαδερφισμού!
Μοιάζουμε με έναν λαό που δεν θέλει να πολεμήσει για τίποτα, που δεν θέλει να διεκδικήσει τίποτα και το μόνο αποτύπωμα το οποίο τον ενδιαφέρει είναι του περιορισμένου και προκαθορισμένου επί της Γης βίου του.
Αυτό έχει ως συνέπεια μια κατηφόρα σε κάθε επίπεδο, που δεν λέει να σταματήσει.
Τα γράφω αυτά ημέρες που είναι, γιατί βλέπω ότι πάλι αρχίζει να ξανασερβίρεται το πιάτο του διαλόγου με την Τουρκία, που θα σημάνει για τον Ελληνισμό νέες μαύρες σελίδες, αν πάμε πάλι χωρίς πλαίσιο, χωρίς στρατηγική και χωρίς διεκδικήσεις.
Πάμε ή, για να ακριβολογούμε, μας πάνε σε έναν διάλογο όχι για να διορθώσουν οι ισχυροί τις αδικίες και τις παράνομες πράξεις της Τουρκίας, αλλά για να αποδεχτούμε νέες αδικίες, που θα μας κοντύνουν αργά ή γρήγορα ακόμη περισσότερο, μόνο και μόνο για να μην έλθουμε σε σύγκρουση.
Μας πάνε σε έναν διάλογο που δεν θα έχει ως αποτέλεσμα την απομάκρυνση των κατοχικών δυνάμεων από την Κύπρο, την επαναφορά του καθεστώτος αυτονομίας σε Ίμβρο και Τένεδο, την επαναλειτουργία της Χάλκης, του σεβασμού των δικαιωμάτων και των περιουσιών των μειονοτήτων στην Τουρκία, την επιστροφή της Αγίας Σοφίας στην Ορθοδοξία και άλλα πολλά, αλλά σε έναν διάλογο ο οποίος ως αντικείμενο θα έχει την παραχώρηση κι άλλων προνομίων στην Άγκυρα.
Δηλαδή, σε έναν διάλογο που θα δικαιώσει τον διαχρονικό εισβολέα και θα επιβραβεύει το Δίκαιο της ισχύος!
Αυτή είναι η νέα πραγματικότητα που μας ετοιμάζουν εχθροί και φίλοι.
Καλό θα είναι, λοιπόν, να επιλέξουμε κάποια στιγμή, εάν θέλουμε, να προσθέσουμε και εμείς ένα λιθαράκι στην εξαφάνιση της πατρίδας μας ή όχι.
Για όσους έχει ακόμη νόημα αυτή η λέξη! Διαφορετικά, ας έχει κάποιος το θάρρος και να βγει να πει δημόσια ότι το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι η τσέπη μας. Ακόμη κι αν ακόμη και αυτή είναι τρύπια! Όπως ακριβώς και η πατρίδα μας…
του Νίκου Ελευθερόγλου
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
