Αντιμέτωποι με τον χρόνο βρίσκονται πλέον Μητσοτάκης και Τσίπρας. Ο πρωθυπουργός θέλει ασφαλώς να περάσει το κρίσιμο διάστημα έως την λήξη της πανδημίας, δίχως να απωλέσει την πολιτική του ηγεμονία. Ο Τσίπρας πιστεύει πως βρήκε τώρα την ευκαιρία για να φθείρει τον αντίπαλο. Βεβαίως, με τα χιλιάδες καθημερινά κρούσματα και τα δεκάδες θύματα και τον κορονοϊό να έχει βγει χειμωνιάτικη παγανιά παρέα με τον Χάρο, το τελευταίο πράγμα που μας απασχολεί είναι το «χρώμα» της αντιπολιτευτικής τακτικής του Αλέξη.
Κι αυτό, γιατί όλοι εμείς δίνουμε τη δική μας μάχη με τον χρόνο, το αποτέλεσμα της οποίας σε μεγάλο βαθμό θα κριθεί από την υπευθυνότητά μας. Από τη συντονισμένη και συνεχή προσπάθεια για να καταφέρουμε να προστατεύσουμε το υπέρτατο αγαθό της ανθρώπινης ζωής. Και παράλληλα να συμβάλουμε στην εξασφάλιση των αναγκαίων συνθηκών συνέχισης της οικονομικής δραστηριότητας. Θα κριθεί όμως και από τον βαθμό υπευθυνότητας που επέδειξαν και επιδεικνύουν οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου, τόσο στην πρώτη όσο και στη δεύτερη φάση της πανδημίας.
Δυστυχώς, όπως εκ των υστέρων αποδεικνύεται, η υπευθυνότητα και η περίφημη συνεννόηση που υπήρξε στο πρώτο κύμα της πανδημίας μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων του τόπου ήταν μια σπάνια παρένθεση. Μια εξαίρεση στα πολιτικά μας ήθη, που έκτοτε αγνοείται και δύσκολα θα υπάρξει ξανά.
Όταν ξέσπασε η πανδημία, η κυρίαρχη συζήτηση –όπως έδειξαν και οι τότε δημοσκοπήσεις– ήταν πόσο καλά τα πήγε η κυβέρνηση Μητσοτάκη και πόσα δεινά θα συνέβαιναν, εάν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και έπρεπε να διαχειριστεί την κρίση. Και ήλθε το δεύτερο κύμα της πανδημίας, δριμύτερο και να κουβαλά πλήθος νέων προβλημάτων για την κυβέρνηση. Και ποια ήταν και είναι η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ; Να θυμίσει στους Έλληνες, με κάθε δυνατό τρόπο, τον ΣΥΡΙΖΑ της διχαστικής ρητορικής. Τον ΣΥΡΙΖΑ που τιμωρήσαμε στην κάλπη.
Τώρα η ορατή προοπτική του εμβολίου θέτει εκ των πραγμάτων ένα μελλοντικό (αλλά ορατό) χρονικό όριο στη σημερινή δραματική κατάσταση. Σε δύο, τρεις, πέντε, άντε οκτώ μήνες, ανάλογα με τα τεχνολογικά άλματα της παγκόσμιας φαρμακοβιομηχανίας, ο πληθυσμός θα αρχίσει να εμβολιάζεται και οι ασθενείς θα μπορούν να παίρνουν φάρμακο για να μην καταλήγουν.
Κατά πάσα βεβαιότητα θα έχει επανέλθει η κοινωνική κανονικότητα σχεδόν στο σύνολό της, οι οικονομικοί δείκτες θα δείχνουν μια κάποια ανάπτυξη και η πραγματική οικονομία θα επουλώνει σιγά-σιγά τις πληγές της.
Οι προβλέψεις αυτές είναι απλωμένες στα τραπέζια των πολιτικών αρχηγών σαν επιτελικοί χάρτες πριν από τη μάχη. Τι σκέφτεται ο Κυριάκος μελετώντας τες; Να κάνει καλά τη δουλειά του και να περάσει αυτό το κρίσιμο διάστημα δίχως μεγάλες απώλειες. Δίχως να απολέσει την πολιτική του ηγεμονία. Τι σκέφτεται ο Τσίπρας πάνω από τους ίδιους χάρτες; Ότι πάνω απ’ όλα το κομματικό συμφέρον. Ότι τώρα έχει την ευκαιρία του, δεν θα ξαναβρεί παρόμοια. Θα έχει πολιτικό κόστος η κυβέρνηση Μητσοτάκη; Κανείς δεν μπορεί να μετρήσει το πολιτικό κόστος εκ των προτέρων. Πάντως, οι μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο Μητσοτάκης δεν πρόκειται να χάσει την ηγεμονική του θέση.
Κι αυτό, γιατί, πέραν της κυβερνητικής πολιτικής του, τον βοηθούν και η συνολική εικόνα και η ιστορία του Τσίπρα και από την πρωθυπουργική του θητεία. Είναι νωπές ακόμη οι μνήμες των δοκιμασμένων λαϊκιστικών δυνάμεων κατά την κρίση και είναι μνήμες που ξυπνούν δυσάρεστα συναισθήματα. Ίσως αυτό είναι και το συγκριτικό πλεονέκτημα της χώρας μας έναντι των περισσοτέρων της Ευρώπης. Εμείς δοκιμαστήκαμε με κρίση και δοκιμάσαμε τον λαϊκισμό, άρα έχουμε περισσότερες πιθανότητες και να τον αποφύγουμε στις ερχόμενες δυσκολίες.
του Φώτη Σιούμπουρα
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
