Παρά τα θλιβερά ρεκόρ των κρουσμάτων, τις απώλειες ανθρώπινων ζωών και την κατάσταση κινδύνου, που αντιμετωπίζει η χώρα, οι εξελίξεις αυτής της εβδομάδας δεν επιδέχονται αμφισβήτησης ότι ανοίγουν, κάπως, τον ορίζοντα των επόμενων μηνών. Πρόκειται για δεδομένα που προκαλούν σχετική αισιοδοξία, αφού είναι ορατό πλέον ότι κάποια στιγμή μέσα στο επόμενο έτος θα έρθει το τέλος της πανδημίας.
Οι ανακοινώσεις των δύο αμερικανικών φαρμακευτικών εταιρειών Pfizer και Moderna κατά κύριο λόγο, αλλά και της Astra Zeneca με το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, άλλαξαν άρδην τις προσδοκίες για τον χρόνο κυκλοφορίας του εμβολίου. Η κυκλοφορία του και ο βαθμός αποτελεσματικότητάς του στον πληθυσμό θα προσδιορίσουν σε γενικές γραμμές και τη χρονική διάρκεια της κρίσης που βιώνουν οι οικονομίες από τις καραντίνες.
Στην Ελλάδα, το ορόσημο αυτό προσδιορίζεται για τον ερχόμενο Απρίλιο-Μάιο. Μέχρι τότε, πάνω-κάτω, θα διαρκέσουν και τα όποια μέτρα θα συνεχίσει να λαμβάνει η ελληνική κυβέρνηση. Και μέχρι τότε η Ελλάδα, όπως και οι περισσότερες χώρες, θα βρίσκεται σε κατάσταση πολέμου. Πρόκειται όμως για έναν πόλεμο με έναν αόρατο εχθρό που έχει γονατίσει τα υγειονομικά συστήματα και τις οικονομίες και των πιο ανεπτυγμένων χωρών. Θα περίμενε κανείς πως σε μια τέτοια κατάσταση πολέμου ο λαϊκισμός θα είχε εξοβελιστεί και θα επικρατούσε τουλάχιστον σοβαρότητα. Και στην κοινωνία, αλλά, κυρίως, στην πολιτική. Όμως, δυστυχώς ακόμη και σήμερα, εξακολουθούν να δρουν επικίνδυνοι «προβοκάτορες» και ανεύθυνες πολιτικές. Υπάρχουν ακόμη εκείνοι που επιμένουν ότι δεν υπάρχει κορονοϊός. Που ακόμη βλέπουν παγκόσμιες συνωμοσίες και «πράκτορες» του Μπιλ Γκέιτς, ο οποίος θα μας βάλει τσιπάκι. Που μπαίνουν ανώνυμα στο διαδίκτυο και αναπτύσσουν θεωρίες περί «απλής γρίπης» που «δεν είναι πανδημία», που «είναι κόλπο των πολυεθνικών». Και υπάρχουν και συνδικαλιστές που σε περίοδο πολέμου και lockdown, εν μέσω πανδημίας, κρίνουν ότι το να κηρύξουν απεργία (στο Μετρό) είναι η ιδανική συγκυρία για να ασκήσουν κοινωνική και πολιτική πίεση.
Αυτό που προβληματίζει όμως περισσότερο είναι για ποιον λόγο μερίδα της αντιπολίτευσης έχει περιέλθει σε κατάσταση εξαλλοσύνης. Το τελευταίο διάστημα, ολοένα και πληθαίνουν οι ενδείξεις ότι μέρος της αντιπολίτευσης, και δη η αξιωματική, δεν προτίθεται να ακολουθήσει την οδό της υπεύθυνης και αξιόπιστης πολιτικής, την οποία τόσο πολύ έχει ανάγκη η χώρα, ιδιαίτερα σε αυτή την κρίσιμη περίοδο. Αντιθέτως, δείχνουν να επιμένουν σε μία λογική πρόσκαιρων εντυπωσιασμών, που μοναδική στόχευση έχει να ικανοποιήσει το ακροατήριο, που δεν είναι άλλο από όλους όσοι και τώρα δηλώνουν «αγανακτισμένοι». Μιλούν για ένα «ΕΣΥ που καταρρέει» και δείχνουν να επιχαίρουν γι’ αυτό.
Καταγγέλλουν όσους μιλούν για εμβόλια και χαρακτηρίζουν τον εθελοντισμό (όταν αναφέρονται στις νοσηλεύτριες από την Κρήτη) «φερετζέ του νεοφιλελευθερισμού». «Υπόσχονται» τάφους στις Σέρρες «από κεκτημένη ταχύτητα». Βουλευτές περιφέρουν ακρότητες του τύπου «η κυβέρνηση σκοτώνει ανθρώπους» ή «ο Μητσοτάκης που φέρει ακέραια την ευθύνη για όσα τραγικά συμβαίνουν… επιμένει όλο το τελευταίο διάστημα να αναβαπτίζεται στα βρόμικα νερά του μιλιταρισμού, του αυταρχισμού και της εμφυλιοπολεμικής εθνικοφροσύνης»!
Επιδίδονται φανατικά στην αριθμολαγνεία των ΜΕΘ, αδυνατώντας να εξηγήσουν στον κόσμο ότι οι επαρκείς ΜΕΘ, όταν είναι γεμάτες, είναι λιγότερο μια επιτυχία του ΕΣΥ και των πολιτικών υγείας και περισσότερο ένας εθνικός εφιάλτης. Τα κάνουν όλα αυτά και ακόμα περισσότερα με αυξανόμενη ένταση και βιαιότητα από μέρα σε μέρα, ελπίζοντας στην καλή (γι’ αυτούς) είδηση από τους δημοσκόπους. Ότι σε κατάσταση πολέμου και εν μέσω πανδημίας θα ανατρέψουν το σε βάρος τους κλίμα. Χωρίς σοβαρότητα όμως, κοινή λογική και άσκηση πολιτικής «τύπου 1915», μην περιμένουν από τον λαό να τους ξαναβάλει στο παιχνίδι…
του Φώτη Σιούμπουρα
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
