«Η χώρα δεν κινείται στην ίδια ταχύτητα», διαπιστώνει, μιλώντας στο «Π», ο βουλευτής της ΝΔ Μπάμπης Παπαδημητρίου ως προς την προοπτική άρσης κάποιων περιορισμών πριν από τα Χριστούγεννα. Υπογραμμίζει, δε, ότι πιο σκληρά μέτρα θα έπρεπε να έχουν ληφθεί νωρίτερα. Κατηγορεί, δε, ευθέως τον Αλέξη Τσίπρα ότι ποντάρει πολιτικά στη δυστυχία που προκαλείται από την πανδημία.
Πόσο κοντά είμαστε σε ένα προσεκτικό σχέδιο άρσης περιορισμών; Και τι φταίει και πήρε παράταση το lockdown; Μήπως η απόφαση ελήφθη με καθυστέρηση;
Πιστεύω ότι δεν είμαστε μακριά. Αλλά όλη η χώρα δεν κινείται στην ίδια «ταχύτητα». Στη Μακεδονία υπήρξε αστοχία και η ευθύνη ανήκει στις τοπικές, τις περιφερειακές αρχές αλλά και στην κεντρική κυβέρνηση. Φάνηκε (αν και εκ των υστέρων) πως θα έπρεπε να έχουν ληφθεί πιο σκληρά μέτρα, πολύ νωρίτερα. Στη Νότια Ελλάδα (ακόμη και στην υδροκέφαλη πρωτεύουσα), στην Κρήτη και τα νησιά κινηθήκαμε ψύχραιμα και στον δεύτερο εγκλεισμό. Η παράταση, και μάλιστα η καθολική, αποτελεί σοβαρό πρόβλημα. Δείτε τη διαφορά μεταξύ του εορτασμού του Αγίου Δημητρίου και του Αγίου Ανδρέα. Την πληρώνουν χειρότερα και άδικα οι περιοχές που δεν είχαν πραγματικό πρόβλημα. Σκεφτείτε τους μαθητές των μικρών νησιών μας…
Το λιανεμπόριο θα μπορέσει να λειτουργήσει στις γιορτές, έστω και σε περιβάλλον αυστηρών περιορισμών; Γιατί η αγορά στενάζει…
Υπήρχε και υπάρχει η ευκαιρία να επιβληθούν αυστηρότεροι περιορισμοί μόνον εκεί όπου συγκεντρώνονται οι πολλοί. Προσωπικά, θα ευχόμουν να μένουν ανοικτά τα συνοικιακά μικρά εμπορικά, τα ανθοπωλεία, οι μικροεπισκευές και άλλες παρόμοιες δραστηριότητες, με την προϋπόθεση αυστηρής εφαρμογής της ατομικής ευθύνης. Η απώλεια τζίρου, μισθών και του κρατικού χρήματος (πάνω από 30 δισεκατομμύρια σε 12 μήνες), που καλύπτει μέρος της οικονομικής ζημιάς, δεν πρέπει να συνεχίζεται επειδή κάποιοι αγνοούν τους υγειονομικούς κανόνες. Όλα αυτά, βεβαίως, εφόσον μειωθεί το πλήθος των νοσηλευόμενων συμπολιτών μας, αφού δεν υπάρχει δίλημμα «καλή οικονομία ή καλή υγεία».
Το πολιτικό σκηνικό δεν θυμίζει σε τίποτα το πρώτο lockdown. Ο κ. Τσίπρας σας κατηγόρησε ότι η Βόρεια Ελλάδα έγινε «Μπέργκαμο». Σας ψέγουν για την κατάσταση στο ΕΣΥ, ακόμα και για διπλοεγγραφές στον ΕΟΔΥ. Έχει, όντως, χαθεί τόσο πολύ η μπάλα;
Επιτρέψτε μου να παρατηρήσω ότι και στο πρώτο lockdown, όπως και τώρα στο δεύτερο, ο κ. Τσίπρας μια καλή κουβέντα δεν βρήκε να πει, τουλάχιστον για τους ανθρώπους που κράτησαν και κρατούν όρθια τη χώρα. Συνέχισε, άνοιξη, καλοκαίρι και φθινόπωρο, να γκρινιάζει για όλα. Ένα έδινε η κυβέρνηση, τρία ζητούσε. Ευτυχώς πέφτει συστηματικά έξω στις προβλέψεις του. Μπερδεύει, για παράδειγμα, το τραγικό ποδοσφαιρικό «Μπέργκαμο» με τη συγκομιδή της πολύτιμης αγροτικής παραγωγής στη Μακεδονία.
Το Σύστημα Υγείας διαθέτει, από την πρώτη στιγμή της επιδημίας, περισσότερους ανθρώπους (άλλο αν δεν φτάνουν ούτε αυτοί…), όσα μέσα και χρήμα χρειάζεται, και έχει τη συνεχή υποστήριξη της κυβέρνησης και όλης της κοινωνίας. Ξεκινήσαμε δυστυχώς από πολύ χαμηλά, λόγω της συστηματικής περικοπής χρηματοδότησης στο διάστημα 2015-2019.
Διπλοεγγραφές COVID δεν υπάρχουν. Η τήρηση του εθνικού μητρώου (στην Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση Κοινωνικής Ασφάλισης ΑΕ-ΗΔΙΚΑ), μια καθαρά γραφειοκρατική διαδικασία, γίνεται ομαλά. Είναι άλλος ο ρόλος και η δουλειά που κάνει ο Εθνικός Οργανισμός Δημόσιας Υγείας (ΕΟΔΥ). Ούτε η «μπάλα» χάθηκε ούτε όμως και ο λαϊκισμός. Ο κ. Τσίπρας ελπίζει ότι ο ψηφοφόρος θα πιαστεί, ξανά και ξανά, «στη φάκα» της αναμενόμενης, στις δημοκρατίες, δυσαρέσκειας. Ποντάρει στη δυστυχία που προκαλεί η πανδημία και στις πραγματικές όσο και αναπόφευκτες αποτυχίες του κρατικού μηχανισμού.
Υπάρχουν τα πολεμοφόδια για να στηριχθεί επαρκώς και για περισσότερο η πραγματική οικονομία; Ιδίως, δε, από τη στιγμή που παραγωγικοί της κλάδοι μπορεί να χάσουν τα Χριστούγεννα…
Η οικονομία μπορεί να στηριχθεί όσο το κράτος θα μπορεί να δανείζεται με χαμηλό κόστος. Το σωστό είναι να Σαρρήςανοίξει, εκτός από τις δραστηριότητες που προκαλούν συγχρωτισμό, όσο γρηγορότερα το επιτρέψουν οι γιατροί, που δέχονται και την τελική πίεση. Ο προϋπολογισμός ’21 έχει «μαξιλάρι» 7 δισεκατομμυρίων για τους πρώτους μήνες. Αν το πρόβλημα συνεχιστεί μετά τον Μάρτιο, θα χρειαστούμε νέους τρόπους στήριξης των επιχειρήσεων. Στην ίδια λογική με την ήδη ψηφισμένη μείωση τριών μονάδων στο κόστος εργασίας, προτείνω να μειωθούν σε 6% οι έμμεσες φορολογικές επιβαρύνσεις στο τουριστικό προϊόν, τουλάχιστον για διετή περίοδο.
Προς ώρας, για τις επιχειρήσεις που έχουν κλείσει με κρατική εντολή, υπάρχει ένα πλαίσιο προστασίας. Για τις οφειλές αυτής της περιόδου τι θα πρέπει να γίνει; Πώς θα γίνει η αποπληρωμή;
Ευτυχώς, όσοι κλείνουν έχουν λιγότερες υποχρεώσεις. Η μισθοδοσία πήγε στις πλάτες του κράτους, με την Ελλάδα να αποτελεί παράδειγμα για προστασία της εργασίας. Φόροι (ειδικά ο ΦΠΑ) μετατίθενται χρονικά, επιταγές μεταχρονολογούνται, ενοίκια μειώνονται, οι τράπεζες περιμένουν. Άρα, πρακτικώς, οι σημερινές υποχρεώσεις θα πληρωθούν, σταδιακά, από τις εισπράξεις του εμπορικού ανοίγματος, σε ορίζοντα –υπολογίζω– 18-24 μηνών. Πιστεύω ότι το υπουργείο Οικονομικών πρέπει να ορίσει ως νέα έναρξη υποχρεώσεων το τρίμηνο μετά την επίσημη λήξη του κινδύνου lockdown, όταν ανακοινωθεί από την κυβέρνηση, πλην των έμμεσων φόρων που πρέπει να κατατίθενται αμέσως στο κρατικό ταμείο. Μέχρι τότε θα δανειζόμαστε από τις αγορές, οι οποίες θα συνεχίσουν να μας εμπιστεύονται, με την προϋπόθεση ότι θα προχωρούμε με σοβαρές μεταρρυθμίσεις, σαν αυτές που αναφέρονται στο πρόγραμμα του Ταμείου Ανάκαμψης και της Έκθεσης Πισσαρίδη. Σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα, ο κίνδυνος για την Ελλάδα είναι μόνον πολιτικός: Αν επικρατήσουν οι αρνητές της προόδου, δηλαδή η μερίδα των πολιτικών που πρεσβεύει τη στασιμότητα και αρνείται τις διαρθρωτικές αλλαγές, θα χαθεί η εμπιστοσύνη των αγορών και η χώρα θα αντιμετωπίσει μια νέα (τρίτη και φαρμακερή) κρίση χρέους.
Συνέντευξη στον Γιώργο Ευγενίδη
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
