Στις εκλογές του Μαΐου του 2012 φάνηκαν για πρώτη φορά οι πληγές της κρίσης στο πολιτικό σύστημα της χώρας. Η Νέα Δημοκρατία, που διεκδικούσε με αξιώσεις την εξουσία, ψηφίστηκε από το 18,85% του εκλογικού σώματος και το μόλις πριν από τρία χρόνια κραταιό ΠΑΣΟΚ καταβαραθρώθηκε στο 13,18%. Τότε καταγράφηκε για πρώτη φορά και η δυνατότητα του ΣΥΡΙΖΑ να κερδίσει την εξουσία. Όλη εκείνη η ανακατάταξη ήταν αποτέλεσμα της μεγάλης οικονομικής κρίσης και των οδυνηρών συνεπειών της στον ελληνικό λαό.
Προφανώς και δεν υπάρχουν αναλογίες με την τρέχουσα παγκόσμια υγειονομική κρίση. Ωστόσο, η ένταση του πανδημικού φαινομένου και η οικονομική και κοινωνική κρίση που το συνοδεύει δεν μπορεί παρά να επιδράσουν μεσοπρόθεσμα και στην πολιτική ζωή της χώρας. Προϊόντος του χρόνου όμως και ενώ η πανδημία θα πλήττει πλήθος συμπολιτών μας, σε ποιον βαθμό θα επηρεάσει η κρίση τους εμπλεκομένους στη διαχείριση των προβλημάτων και των συνεπειών της πανδημίας; Αυτό βεβαίως θα αποτυπωθεί στις προσεχείς εκλογές, όποτε και αν αυτές διεξαχθούν. Το «όποτε» βέβαια τώρα είναι σχετικό, αφού, βάσει των εξελίξεων του πανδημικού φαινομένου, η πολιτική λογική λέει ότι, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, ο Μητσοτάκης πιθανόν να στήσει κάλπες είτε στο τέλος της άνοιξης είτε το φθινόπωρο.
Τώρα η κυβέρνηση διέρχεται μια κρίσιμη φάση, αλλά αν διαχειριστεί με επιτυχία την περίοδο μέχρι την ολοκλήρωση του προγράμματος εμβολιασμού του πληθυσμού, τότε θα ξεπεράσει αυτήν την κατάσταση σχεδόν αβρόχοις ποσί. Εκείνο που θα πρέπει να αποφύγει πάση θυσία είναι ένα τρίτο lockdown, για να μη χρεωθεί αποκλειστικά την όλη διαχείριση των τελευταίων μηνών. Μετά τον Ιανουάριο και ειδικότερα εκεί, γύρω στην άνοιξη του 2021, η κυβέρνηση θα κινηθεί –εκτός δραματικού απροόπτου– σε ένα άλλο τοπίο, που το βασικό χαρακτηριστικό του θα είναι η ανόρθωση της οικονομίας και η ρύθμιση όλων των εκκρεμοτήτων που θα αφήσει η πανδημία. Η κυβέρνηση δεν θα έχει τότε να διαχειριστεί το απρόβλεπτο, όπως με το δεύτερο κύμα του Covid-19.
Το ζητούμενο θα είναι το τρίμηνο Δεκεμβρίου-Φεβρουαρίου να διαχειρισθεί την κατάσταση χωρίς υπαναχωρήσεις, κακοφωνίες και να δημιουργήσει ένα αίσθημα ασφάλειας και αισιοδοξίας στους πολίτες, στηρίζοντας όλες τις κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες που θα έχουν πληγεί βαρύτατα.
Ο μόνος αντίπαλός της «στον δρόμο προς τις εκλογές» θα είναι ο κακός εαυτός της. Γιατί για να έχει όμως η παρούσα κρίση σημαντική επίπτωση στην πολιτική ηγεμονία Μητσοτάκη, θα πρέπει πράγματι η ΝΔ να δείξει τον κακό εαυτό της και ο πολιτικός της αντίπαλος, ΣΥΡΙΖΑ, να κομίσει προγραμματική πρόταση. Και τα δύο όμως δείχνουν εξαιρετικά απίθανα.
Η ΝΔ, από τη στιγμή που θα γίνει ο πρώτος εμβολιασμός και ιδιαίτερα όταν αυτός ολοκληρωθεί, έχοντας στα χέρια της την έκθεση Πισσαρίδη και τα ευρωπαϊκά κονδύλια, θα επενδύει στο κλίμα της ανάταξης και θα ανακοινώνει μεταρρυθμιστικά άλματα προς την ανάπτυξη. Η αξιωματική αντιπολίτευση θα επενδύει στην οργή, μετρώντας νεκρούς και λουκέτα, θα καταγγέλλει την έκθεση Πισσαρίδη ως «νέο μνημόνιο» και θα φτιάχνει το δικό της νέο «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης».
Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, που θα έχει διαμορφωθεί εκεί, κατά την άνοιξη, και με τα Ελληνοτουρκικά στην πιο κρίσιμη καμπή δεν αποκλείεται το ενδεχόμενο, η έλευση του εμβολίου να είναι και θρυαλλίδα πολιτικών εξελίξεων. Όσο βέβαια το δίλημμα θα παραμένει και τότε ανάμεσα σε Μητσοτάκη και Τσίπρα, η επίδραση στην πολιτική ζωή του πανδημικού φαινομένου, καθώς και η οικονομική και κοινωνική κρίση που το συνοδεύει, δεν μπορεί παρά να είναι αυτή που αποτυπώνεται σήμερα και στις δημοσκοπήσεις.
του Φώτη Σιούμπουρα
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο
