«Εχει και πιο κάτω;» διερωτάται ο κάθε σκεπτόμενος Ελληνας πολίτης, όταν αντικρίζει αποτελέσματα ερευνών, όπως αυτά από την πρόσφατη της Unicef για την παιδική φτώχεια. Από τις 29 πιο προηγμένες οικονομίες του κόσμου η Ελλάδα μαζί με άλλες τρεις χώρες του Νότου, Ιταλία, Πορτογαλία και Ισπανία, βρέθηκαν στις τελευταίες θέσεις, όσον αφορά την εξασφάλιση της ευημερίας των παιδιών. Το ποσοστό της παιδικής φτώχειας στη χώρα μας είναι από τα υψηλότερα στη Δυτική Ευρώπη και υπερδιπλάσιο από αυτό των σκανδιναβικών χωρών και της Ολλανδίας.
Ο δείκτης ευημερίας των παιδιών βασίζεται σε πέντε επίπεδα: υλική ευημερία, υγεία και ασφάλεια, εκπαίδευση, συμπεριφορές και κίνδυνοι, στέγαση και περιβάλλον. Η μελέτη παρουσιάζει το εξής οξύμωρο: πλούσιες χώρες έχουν φτωχά παιδιά. Οι ΗΠΑ, για παράδειγμα, κατατάσσονται στην τέταρτη θέση από το τέλος, πιο κάτω δηλαδή από την Ελλάδα, η οποία βρίσκεται στην πέμπτη θέση από το τέλος, ενώ η Τσεχία κατατάσσεται υψηλότερα από την Αυστρία, η Σλοβενία υψηλότερα από τον Καναδά και η Πορτογαλία υψηλότερα από τις ΗΠΑ! Τι δείχνει αυτό; Οτι απλά όλα είναι θέμα, κυρίως, πολιτικής και όχι τόσο οικονομίας. Δυστυχώς, η χώρα μας πάσχει και στα δύο. Για την ακρίβεια, λόγω κακής πολιτικής δεν δίνονται τα χρήματα εκεί που θα έπρεπε, όπως για παράδειγμα στο μέλλον του κράτους, που είναι τα παιδιά. Αντίθετα, στους προϋπολογισμούς χρόνια τώρα το μεγαλύτερο μέρος των δημόσιων χρημάτων ξοδευόταν για τα εξοπλιστικά. Ναι, μάλιστα, για να αγοράζει ο κάθε Ακης νεοκλασικά και η κάθε Βίκυ πανάκριβα σαλόνια και όχι μόνο, αλλά και για να πλουτίζουν όλες οι προμηθεύτριες χώρες, όπως η Γαλλία, για παράδειγμα, εις βάρος της υπερδανειζόμενης για τον σκοπό αυτόν Ελλάδας. Αυτά συνέβαιναν χρόνια πριν ξεσπάσει η κρίση.
Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι η μελέτη αυτή της Unicef αφορά την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, δηλαδή προ μνημονίων και σφοδρών μέτρων λιτότητας. Δηλαδή, προτού η ανεργία στη χώρα μας χτυπήσει κόκκινο, προτού ολόκληρες οικογένειες βρεθούν να κοιμούνται στους δρόμους, προτού πολύτεκνες οικογένειες κάνουν ουρές στα δημόσια συσσίτια, γιατί όχι μόνο κουρεύτηκε το επίδομα, αλλά φορολογούνται και τα τέκνα –σε μια χώρα, μάλιστα, με χρόνιο πρόβλημα υπογεννητικότητας–, προτού τα κρούσματα λιποθυμίας μικρών παιδιών στο σχολείο από ασιτία κάνουν τον γύρο του κόσμου, προτού γίνουμε μάρτυρες θανάτων από τη λιτότητα, όπως συνέβη με τους νεαρούς φοιτητές στη Λάρισα που πέθαναν από ένα αυτοσχέδιο μέσο θέρμανσης, καθώς οι οικογένειές τους αδυνατούσαν να αντεπεξέλθουν στα έξοδα για πετρέλαιο, το οποίο έγινε είδος πολυτελείας εν καιρώ κρίσης. «Ναι, έχει και πιο κάτω» θα διαπιστώσει, δυστυχώς, ο σκεπτόμενος Ελληνας πολίτης, αν αναλογιστεί τα παραπάνω στην Ελλάδα του 2013, αλλά και τα παρακάτω.
Στη σύγχρονη Ελλάδα δεν μπορεί κάποιος ούτε να γεννήσει παιδιά, ούτε να τα μεγαλώσει, ούτε να τα μορφώσει και σαφώς ούτε να δουλέψει. Η ανεργία αποτρέπει όλους τους νέους από την ιδέα του γάμου, πόσω μάλλον από τη δημιουργία οικογένειας. Οποιος «γραφικός» αποφασίσει να κάνει παιδιά, θα αντιμετωπίσει προβλήματα εξυπηρέτησης, αλλά και οικονομικά, καθώς τα δημόσια μαιευτήρια υπολειτουργούν, αφού υποχρηματοδοτούνται, ενώ παράλληλα το φακελάκι καλά κρατεί. Τα ιδιωτικά μαιευτήρια ήταν ανέκαθεν απαγορευτικά, πόσω μάλλον τώρα που όχι μόνο έχει κουρευτεί το επίδομα τοκετού, αλλά ακόμη και το επίδομα λοχείας χρειάζεται πια να περάσουν μήνες μέχρι να καταβληθεί στις εργαζόμενες μικρομάνες!
Διαβάστε ολόκληρο το ρεπορτάζ στο «Παρασκήνιο» του Σαββάτου που κυκλοφορεί
