Του ΓΙΑΝΝΗ ΒΑΣΙΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Ο όρος «τρανσέξουαλ» που χρησιμοποίησε ο Πάνος Σκουρλέτης για να χαρακτηρίσει τη ΔΗΜΑΡ σίγουρα δεν είναι συνηθισμένος για τον διάλογο που διεξάγεται στο εσωτερικό της Αριστεράς. Αυτός που είχε χρησιμοποιήσει τελευταίος έναν αντίστοιχο όρο ήταν ο Κώστας Καραμανλής όταν, περιγράφοντας από το βήμα της Βουλής την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης Σημίτη, είπε ότι οδηγεί σε μια «οικονομία τραβεστί».
Δεδομένου, δε, ότι η ανταπάντηση του εκπροσώπου της ΔΗΜΑΡ, Ανδρέα Παπαδόπουλου, περιείχε την προσέγγιση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ με τον Πάνο Καμμένο, η πρόσφατη νέα εκδοχή της ενδο-αριστερής βεντέτας είναι η πρώτη που οι δύο «αντίπαλοι» της ίδιας όχθης χρησιμοποιούν σαν βέλη δύο δεξιούς πολιτικούς…
Φαίνεται όμως ότι η «διαπάλη» της κυριαρχίας στην αριστερή όχθη του κομματικού χάρτη και του υπό διαμόρφωση νέου(;) πολιτικού συστήματος απασχολεί την Κουμουνδούρου περίπου όσο και η διεκδίκηση της εξουσίας.
Το μέτωπο «μνημονιακοί – αντιμνημονιακοί» δεν φαίνεται αρκετό για να «σκοτώσει» πολιτικά το μικρό πλην, αποδεδειγμένα εφτάψυχο κόμμα του Φώτη Κουβέλη, που ακόμη και ως συγκυβερνών κόμμα, εν μέσω μνημονίου, δείχνει εξαιρετική αντοχή. Άλλωστε, η σχέση των δύο πόλων της Αριστεράς δεν είναι ούτε μονοσήμαντη, αλλά ούτε και αποτελεί κάποιου είδους σταθερά.
Γι’ αυτό άλλωστε, λίγες μόλις ημέρες πριν από τη σκληρή τηλεοπτική κόντρα του κ. Σκουρλέτη με τον εκπρόσωπο της ΔΗΜΑΡ, τα σημάδια έδειχναν άλλα πράγματα. Ο δρόμος της κυβερνώσας Αριστεράς δεν είναι για τον ΣΥΡΙΖΑ ούτε αυτονόητος, ούτε σπαρμένος με ροδοπέταλα. Ελλείψει ενδεχομένου αυτοδυναμίας, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ανάγκη από συνομιλητές.
Έτσι, κάποιες εκτιμήσεις –μάλλον βιαστικές– έλεγαν ότι δεν είναι τυχαίο πως το τελευταίο διάστημα επιχειρείται με διακριτικό τρόπο να πέσουν οι τόνοι με τη ΔΗΜΑΡ και να αποκλιμακωθεί η ένταση. Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η κίνηση βρίσκει ανταπόκριση. Τόσο η ομιλία του Φώτη Κουβέλη στην πρώτη, μετά τις εκλογές, ανοιχτή εκδήλωση της ΔΗΜΑΡ στον «Κεραμεικό», όσο και ένα πρόσφατο άρθρο του γραμματέα της ΔΗΜΑΡ, Σπύρου Λυκούδη, στην «Εφημερίδα των Συντακτών» έδιναν την ψευδαίσθηση ότι κάτι αλλάζει στις σχέσεις των δύο κομμάτων. Δεν είναι, όμως, έτσι. Η αμφίπλευρη διεύρυνση πρέπει πρώτα να εξηγηθεί στον κόσμο της Αριστεράς από τον Αλέξη Τσίπρα και ύστερα να αποτελέσει κυβερνητική προοπτική. Με άλλα λόγια, δεν είναι τόσο δύσκολο να «κάνεις φίλους». Φαντάζει πιο δύσκολο να τους κρατήσεις…
