Επιτέλους! Πέρασαν τα δύο χρόνια από το Μουντιάλ και ξεκινάει πάλι μεγάλη διοργάνωση. Μπορεί η ξενέρα από την απουσία της Ελλάδας να είναι μεγάλη, ειδικά αφού… καλομάθαμε τα τελευταία χρόνια, όμως η ποδοσφαιρική Ευρώπη χορεύει σε ρυθμούς Euro και το ίδιο θα κάνουμε κι εμείς.
Ειδικά η συγκεκριμένη διοργάνωση έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον, αφού όλα δείχνουν ότι θα παρακολουθήσουμε ένα ροντέο. Και αν δεν προκύψει νέα… Ελλάδα, 6 θα είναι οι ομάδες που θα διεκδικήσουν στα ίσια τον τίτλο. Κάθε μία με άλλο υπόβαθρο, στόχους και συνθήκες, όμως όλες «μονομάχοι» στην αρένα της Γαλλίας.
Το ευχάριστο είναι οτι ξεκάθαρο φαβορί ( δεν θέλουμε άλλες «Ισπανίες») δεν υπάρχει. Κάθε ομάδα έχει τις πληγές της.
Οι στοιχηματικές δίνουν φαβορί την Γαλλία, ως γηπεδούχο, όμως αυτό μπορεί να λειτουργήσει και σαν μπούμερανγκ για το απαιτητικό γαλλικό κοινό. Ακόμα, το σκάνδαλο με το σεξ τέιπ του Βαλμπουενά και ο εκβιασμός με την εμπλοκή του Μπενζεμά, όχι μόνο οδήγησε τον πρωταθλητή Ευρώπης με την Ρεάλ εκτός διοργάνωσης, αλλά χάλασε και το κλίμα μέσα στην ομάδα. Για να μην αναφέρουμε το γαλλικό κοινό, που πιο πιθανό είναι να βρεθεί στους δρόμους για να… διαδηλώσει παρά για να πανηγυρίσει.
Η Γερμανία παρουσιάζεται δεύτερο φαβορί, με τον τίτλο της παγκόσμιας πρωταθλήτριας. Η υπερομάδα του 2014 δεν έχει όμως τον αρχηγό Λαμ, έχει μια ακόμη «πινελιά διχόνοιας» με βουλευτή ακροδεξιού κόμματος να δηλώνει ότι δεν θα ήθελε να έχει τον Γερμανογκανέζο Μπόατενγκ γείτονα, και ίσως τον καλύτερο σέντερ μπακ του τουρνουά, Ματς Χούμελς να αντιμετωπίζει τραυματισμό και πιθανότατα να μένει στον πάγκο στα πρώτα ματς. Ο Ρόις λογικά, αν και εξαιρετικός παίκτης, δεν θα λείψει, δεδομένου οτι η NationalMannschaft πήρε το Μουντιάλ χωρίς αυτόν. Αυτοί που θα λείψουν πολύ είναι ο Φίλιπ Λαμ (την θέση του αρχηγού θα πάρει ο Χέκτορ της Κολωνίας) και ο Σβάινστάιγκερ, του οποίου το σώμα είναι εκεί, όμως οι ποδοσφαιρικές και ηγετικές ικανότητες μάλλον χάθηκαν κάπου στην διαδρομή Μόναχο-Μάντσεστερ…
Με ενδιαφέρον έρχονται οι Ισπανοί, οι οποίοι μετά το απόλυτο ποδόσφαιρο της περιόδου 2008-2012, μπορεί να μην θεωρούνται losers όπως παλιά, αλλά δεν είναι η σαρωτική ομάδα του παρελθόντος. Για τα προκριματικά πέρασαν μεν άνετα, αλλά το 2015 κέρδισαν Σκόπια, Λευκορωσία και Ουκρανία (δις) με το οριακό 1-0). Και όταν στο τελευταίο φιλικό, με την Γεωργία, χάνεις, λογικό είναι να δώσεις αφορμές. Η πιο κουρασμένη ομάδα της διοργάνωσης, ας μην ξεχνάμε, αφού 5 ομάδες της έπαιζαν σε ημιτελικούς και τελικούς Champions και Europa League.
Κι εκεί έρχεται η Αγγλία, μετά από μια τρελή χρονιά στην Premier League. Και η ομάδα να έχει συντριπτικές αλλαγές, και ξαφνικές, σε σχέση με τις τελευταίες διοργανώσεις. Θα δέσουν όλοι μαζί; Θα σηκώσει την βαριά φανέλα η ταλαντούχα νέα γενιά; Ο Βάρντυ θα αποδειχθεί «πυροτέχνημα»; Το αγγλικό ποδόσφαιρο συγκλόνισε φέτος με την Λέστερ αλλά «ναυάγησε» στην Ευρώπη, με την Σίτυ μόνο να φτάνει στα ημιτελικά του Champions League. Είναι από τις λίγες χρονιές που η Αγγλία, που σημειωτέον δεν έχει ποτέ πάρει Euro (!) είναι το αουτσάιντερ. Οι απρόβλεπτοι Άγγλοι ή θα πάνε στον τελικό ή θα… μείνουν εκτός νοκ-άουτ από καμιά Ουαλία…
Για την Πορτογαλία του Σάντος, που εμφανίζεται πιο σοβαρή από ποτέ, με αμυντικούς προσανατολισμούς και τους παιχταράδες μπροστά να κάνουν τα… κουμάντα τους, είναι ικανή να κάνει την έκπληξη. Τακτικά είναι πολύ βελτιωμένη, όμως αυτό που λείπει είναι η φυσική κατάσταση. Του CR7 περισσότερο (το 70% της Πορτογαλίας είναι αυτός, καλώς ή κακώς). Οι φανς (groupies, ας είμαστε ειλικρινείς) ελπίζουν οι ολιγοήμερες διακοπές στην Ίμπιζα να του γέμισαν τις μπαταρίες, αφού και κίνητρο έχει, έχοντας μεγαλώσει πια, να κάνει ότι δεν κατάφερε ο Μέσι ποτέ, να σηκώσει κούπα και με την εθνική. Κακά τα ψέματα, Πελέ και Μαραντόνα, αγαπήθηκαν και «θεοποιήθηκαν» μέσα από τις εθνικές τους. Ο Μέσι έχει χάσει 2 τελικούς Κόπα Αμέρικα και 1 Μουντιάλ, ενώ τον Κριστιάνο είχε πληγώσει η δική μας ομάδα στο έπος του 2004.
Βέλγιο. Ναι, το Βέλγιο δεν ήρθε φέτος μόνο για την «καλή πορεία» στην διοργάνωση. Ξαφνικά, οι προσπάθειες των βέλγικων ακαδημιών απέδωσαν καρπούς πριν λίγα χρόνια και η ομάδα κατέληξε να έχει το πιο ακριβό ρόστερ της διοργάνωσης! Λουκάκου, Ντε Μπρούινε, Φελαϊνί, Φερμάλεν, Κορτουά, Αζάρ, Ντεμπελέ, Καράσκο, χαμός. Αν η εθνική αυτή ήταν σύλλογος θα θεωρούνταν το απόλυτο φαβορί ίσως και για το CH.L., με κάποιες προσθήκες στην άμυνα. Αυτό που κυρίως λείπει όμως είναι η ομοιογένεια και η ομοψυχία. Παράδοξο, κι όμως, η ομάδα δυσκολεύεται πολύ να λειτουργήσει σαν τέτοια. Παρουσιάζεται ασυνάρτητη σε κάποια ματς, χωρίς πάθος, χωρίς προσωπικότητα, σαν μια dream-team αποτελούμενη από losers (μόλις ΕΝΑΣ παίκτης από όλη την εθνική πήρε πρωτάθλημα με τον σύλλογό του φέτος, ο Τόμας Μουνιέρ με την Μπριζ). Είναι φιλόδοξη όμως όσο δεν πάει κι αυτό την κάνει πολύ επικίνδυνη κόντρα στις παραδοσιακές δυνάμεις του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.
Μάλλον η Ιταλία δεν έπρεπε να μπει σε αυτή την λίστα. Μόνο λόγω ονόματος ίσως και για να μην απογοητευτούν ακόμα περισσότερο οι φίλοι της που θα διαβάσουν αυτό το κείμενο. Την μεγάλη απογοήτευση, πάντως, την πήραν με την αποστολή της ομάδας. Καλός ο Έντερ, καλός κι ο Τζακερίνι, κι ο Ντε Ζίλιο δεν είναι άσχημος παίκτης. Ίσως είναι προσωπική άποψη και μόνο, αλλά αυτή η Ιταλία δεν παίζει να εμπνέει ούτε τους Ιταλούς ακροδεξιούς. Ο νέος Ντελ Πιέρο, ο Πίρλο ή ο Νέστα δεν υπάρχουν, και μαζί δεν υπάρχει και η περίπτωση η γείτονα χώρα να είναι ανταγωνιστική φέτος, τουλάχιστον όταν η μπάλα «βαρύνει». Scuza Italia…
Επιμέλεια: Στέλιος Καρκανοραχάκης
