Είμαστε ο περιούσιος λαός της γης. Η Ιστορία, μας χρωστά τη διαρκή ευημερία.
Οι πολιτικές ηγεσίες οφείλουν να ικανοποιούν τις απαιτήσεις κάθε πολίτη για σταθερά ανοδικό εισόδημα με ελάχιστη δυνατή προσπάθεια. Δεν χρειάζεται προσπάθεια γιατί δεν υπάρχει σύστημα σύνδεσης αποτελέσματος με την αμοιβή.
Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στην οποία οι γιατροί δεν αξιολογούνται ποτέ όπως ακριβώς και οι δάσκαλοι. Οι Δικαστές θεωρούν ότι δεν υπάρχει φορέας ή θεσμός ανώτερος και ικανός να αποτιμήσει το λειτούργημά τους. Η εκάστοτε κυβέρνηση υποβάλλει προς ψήφιση τον Προϋπολογισμό του επόμενου έτους χωρίς των απολογισμό του προηγούμενου.
Οι άλλες χώρες που έχουν εκπονήσει συστήματα αξιολόγησης του έργου των δημοσίων λειτουργών, δεν έχουν το επίπεδο πολιτισμού και γνώσεων που οι Έλληνες μόνον γνωρίζουν.
Καθημερινά οι Έλληνες πολίτες υποφέρουν.
Πηγαίνουν στο Νοσοκομείο, κάποιος τους φροντίζει, παίρνουν εξιτήριο αλλά σε λίγες μέρες επιστρέφουν λόγω ανεπαρκούς πρωτοβάθµιας φροντίδας ή λόγω κακής και υπερβολικής φαρµακευτικής αγωγής.
Πηγαίνουν στα Δικαστήρια για να βρουν το δίκιο τους αλλά κάθε χρόνο δεκάδες δικαστικές αποφάσεις ανατρέπονται (συνήθως για τυπικούς και όχι αξιολογικούς λόγους) σε επόµενους βαθµούς δικαιοδοσίας.
Το Ελληνικό Κράτος διαθέτει 185.000 εκπαιδευτικούς αλλά δεν έχει ένα απλό σύστημα –στατιστικής έστω- καταγραφής της αποδοτικότητάς τους, µε κριτήρια όπως το ποσοστό εγκατάλειψης των σχολείων, τις γεωγραφικές ανισότητες στην πρόσβαση, την ποιότητα της ερευνητικής δραστηριότητας των ΑΕΙ και τα ποσοστά καταφυγής στην παραπαιδεία.
Αφού δεν υπάρχει σύστημα αξιολόγησης δεν μπορεί να υπάρξει σύστημα αντικειμενικών αμοιβών. Η μόνιμη υπάλληλος καθαρίστρια στο Υπουργείο Οικονομικών αμείβεται με 2.414 Ευρώ το μήνα ακριβώς όσα εισπράττει ο ειδικευμένος παθολόγος ιατρός στο Δημόσιο Νοσοκομείο.
Για όλα τα ανωτέρω, δεν υπάρχει διάθεση αλλαγής πολιτικής.
Κάτι δεν πάει καλά στη χώρα.
Είναι στραβός ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε;
