Του Ελευθέριου Αλεξάκη*
Η δραματική επιδείνωση της ελληνικής οικονομίας τα τελευταία χρόνια, εκτός από τις επιπτώσεις που είχε στη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, δημιουργεί και νέο χάρτη στις μέχρι πρόσφατα μεγάλες επιχειρηματικές οικογένειες.
Δεν είναι τυχαίο ότι, μετά την έξοδο της Ελλάδας από το παγκόσμιο σύστημα δανεισμού, οι μεγάλοι ελληνικοί επιχειρηματικοί όμιλοι έπαψαν να αποτελούν υποχρεωτικά τους συνεταίρους των ξένων σε ιδιωτικοποιήσεις και σε άλλες δραστηριότητες.
Με τις ελληνικές επιχειρήσεις στη μεγάλη τους πλειοψηφία να χρωστούν στις τράπεζες ποσά που με τις συνθήκες που επικρατούν είναι αδύνατον να πληρώσουν, άνοιξε ένας δρόμος χωρίς γυρισμό για τις ξένες επιχειρήσεις και τα επενδυτικά σχήματα του εξωτερικού να μπορούν να αγοράζουν στην Ελλάδα από ιδιώτες και Δημόσιο ό,τι τους ενδιαφέρει.
Ο πρώτος μεγάλος κλάδος που αφανίζεται μέρα με τη μέρα είναι η βιομηχανική παραγωγή, ένας κλάδος που σε όλες τις αναπτυσσόμενες και ανεπτυγμένες χώρες αποτελεί τον βραχίονα της οικονομίας τους.
Η μαζική μετακίνηση των παραγωγικών μονάδων τα τελευταία δέκα χρόνια σε γειτονικές κατά το πλείστον χώρες έγινε με ιλιγγιώδεις ρυθμούς και η κατάσταση πλέον έχει παγιωθεί, ώστε να είναι αδύνατη η επιστροφή τους.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Βουλγαρία, όπου χιλιάδες ελληνικών συμφερόντων επιχειρήσεις λειτουργούν με επιτυχία και παράγουν μεγάλη γκάμα προϊόντων, τα οποία εξάγουν σε πολλές χώρες. Είναι λάθος να πιστεύουν όσοι δεν ξέρουν ότι το κίνητρο της φυγής ήταν μόνο το φτηνό εργατικό κόστος. Είναι κυρίως το σταθερό φορολογικό καθεστώς, το ευέλικτο τραπεζικό σύστημα, η εμπιστοσύνη με την οποία οι φορολογικές αρχές αντιμετωπίζουν τις επιχειρήσεις και τους πολίτες, η μηδενική σχεδόν γραφειοκρατία, η σωστή τιμή της Ενέργειας και σειρά άλλων θεμάτων, που μπορεί ο επιχειρηματίας να προγραμματίσει τις τιμές πώλησης και, κυρίως, το κόστος παραγωγής του.
Οι διαπιστώσεις,όμως, δεν δίνουν λύσεις στα προβλήματα, γι’ αυτό πρέπει ξεκινώντας το 2016, οι τεχνοκράτες και οι πολιτικοί προϊστάμενοι των παραγωγικών υπουργείων, χωρίς καθυστέρηση, να τονίσουν στους δανειστές ότι η ελληνική οικονομία δεν μπορεί να ανακάμψει με φόρους, φόβο και εισπρακτικά μέτρα, αλλά χρειάζεται νέα αρχή με σταθερή φορολογία, για να μπορούν οι πολίτες να προγραμματίσουν τη ζωή τους, οι τράπεζες να απλώσουν τον δανεισμό τους εκτός από τις σταθερά δανειοδοτούμενες με μεγάλα ποσά επιχειρήσεις και σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις, σε νέους επιχειρηματίες που έχουν προσανατολισμό σε παραγωγικές επιχειρήσεις, ώστε η Ελλάδα να ξεκινήσει έναν νέο δρόμο με παραγωγές ποιοτικές και όχι φτηνού κόστους.
Τώρα πρέπει να ξεκινήσουν οι πράξεις, γιατί η χώρα έχασε την πρωτοκαθεδρία στα Βαλκάνια και στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, ενώ η Βουλγαρία κάθε μέρα που περνάει εδραιώνει τον πρωτεύοντα ρόλο που της δίνουν οι ευρωπαϊκές, και όχι μόνο, χώρες, χωρίς να έχει τα συγκριτικά μεγάλα πλεονεκτήματα που έχει η Ελλάδα από τα καλύτερα οικόπεδα–από πολλές απόψεις– που υπάρχουν στη γη.
* Πρόεδρος της Global Trade 6
