Του Γιώργου Σιαδήμα
Ο δεύτερος και τελευταίος γύρος για την ανάδειξη του νέου προέδρου της ΝΔ, δεν έχει καμιά σχέση με τον πρώτο. Όχι μόνο, γιατί την επόμενη Κυριακή εκλέγεται ο νέος Πρόεδρος του κόμματος, αλλά επειδή ουσιαστικά συγκρούονται δυο διαφορετικοί κόσμοι και ιδεολογίες εντός της κεντροδεξιάς παράταξης.
Ο Ευάγγελος Μεϊμαράκης πρεσβεύει τον κοινωνικό φιλελευθερισμό. Την ανάπτυξη, τις μεταρρυθμίσεις, τις επενδύσεις και την επανεκκίνηση της οικονομίας αλλά πάντα με κοινωνικό πρόσημο. Θέλει μία Νέα Δημοκρατία, που θα απευθύνεται σε όλους της τους ψηφοφόρους και όχι σε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες. Από την άλλη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης από την αρχή της πολιτικής του καριέρας ήταν θιασώτης μίας πιο νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Μιας πολιτικής, που επιτάσσει μικρότερο κράτος και μεταρρυθμίσεις στο βωμό των στόχων, φέρνοντας τον παράγοντα άνθρωπο σε δεύτερη μοίρα, αφού προέχουν οι αριθμοί.
Όπως επισημαίνουν οι συνεργάτες του Βαγγέλη Μεϊμαράκη, «ο κοινωνικός φιλελευθερισμός ουσιαστικά διαμορφώνει μία παράταξη μεγάλη, μεταρρυθμιστική αλλά και λαϊκή, πατριωτική και ευρωπαϊκή. Με άλλα λόγια, μπορεί να συνθέσει, να ενώσει και να κάνει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης πρώτη δύναμη». Από την άλλη, όπως οι ίδιοι υποστηρίζουν «η νεοφιλελεύθερη πολιτική επιδιώκει πάση θυσία συμμαχίες με άλλες δυνάμεις, όπως το Ποτάμι, αλλά και με ένα κομμάτι του σημιτικού ΠΑΣΟΚ. Μάλιστα, όσοι πρεσβεύουν αυτήν την πολιτική, καλλιεργούν και την αντίληψη του «ευρωπαϊκού μετώπου» και υπενθυμίζουν την ένωση δυνάμεων υπέρ του «ναι» στο δημοψήφισμα του Ιουλίου. Πάντως, τις ίδιες απόψεις (κατά σύμπτωση;) είχε και ο Αντώνης Σαμαράς με τον Ευάγγελο Βενιζέλο, αφού πάντα έχουν κατά νου, το λεγόμενο ευρωπαϊκό κόμμα, αλλά μεταθέτουν τα σχέδιά τους, αφού οι συνθήκες δεν τους ευνοούν.
Ποιος είναι ο μεγάλος φόβος
Μια ενδεχόμενη επικράτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη μπορεί να φέρει τη διεύρυνση, που ο ίδιος υποστηρίζει, αλλά υπάρχει ένας μεγάλος φόβος: Η ΝΔ να χάσει από τα δεξιά της και να μικρύνει κι άλλο το κόμμα. Ήδη, στο παρασκήνιο ακούγονται ονόματα, ακόμα και βουλευτών από το Ποτάμι, που θα μπορούσαν να προχωρήσουν σε μια ΝΔ, με αρχηγό τον Κυριάκο. Αυτό, πάντως, φαίνεται να είναι και το μεγάλο πλεονέκτημα του Βαγγέλη. Ο πρώην πρόεδρος της Βουλής αποτελεί τον εγγυητή της ενότητας, ενώ μπορεί να συνομιλεί με τον καθένα από όπου και αν προέρχεται. Ο ίδιος μπορεί να ενώσει και παράλληλα να περιφρουρήσει το «καραμανλικό» DNA του κόμματος, χωρίς να ανοίξει βεντέτες με το παρελθόν. Καλώς ή κακώς μια νίκη Μητσοτάκη μπορεί να έχει ασύμμετρες συνέπειες για τη ΝΔ, αφού θέλοντας και μη θα αναβιώσει η διαχρονική κόντρα Καραμανλικών-Μητσοτακικών που μπορεί να φέρει ανεξέλεγκτες καταστάσεις στο εσωτερικό του κόμματος που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.
Ποιος μπορεί να ενώσει την κεντροδεξιά
Αυτό που καίει τους «γαλάζιους» ψηφοφόρους είναι το ποιος θα μπορέσει να κάνει πάλι μεγάλη τη ΝΔ, να ενώσει την κεντροδεξιά και να δώσει προοπτική νίκης, όποτε και να γίνουν οι εθνικές εκλογές. Στο ερώτημα αυτό, αδιαμφισβήτητα κερδίζει ο Ευάγγελος Μεϊμαράκης, αφού έχει το προτέρημα να συσπειρώσει την παράταξη και να τη διευρύνει τόσο προς τα δεξιά όσο και προς το κέντρο. Από την άλλη, κακά τα ψέματα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να ικανοποιήσει ένα μέρος των οπαδών της ΝΔ, αλλά, όπως λένε κάποιοι «υπάρχει κίνδυνος να αλλάξει η φυσιογνωμία του κόμματος». Βέβαια, αυτό μένει να αποδειχθεί στην πράξη.
Όμως, δεν πρέπει να περνάει απαρατήρητο πως στις εκλογές της 20ης Δεκεμβρίου, σύμφωνα με υπολογισμούς, περίπου 60.000 πολίτες συμμετείχαν για την ανάδειξη του νέου αρχηγού της κεντροδεξιάς παράταξης χωρίς να έχουν ψηφίσει ποτέ ΝΔ, ή τουλάχιστον, μόλις μία φορά. Μάλιστα, αυτό είναι κάτι που «σηκώνει» το επιτελείο Μητσοτάκη. Παρά ταύτα, το συγκεκριμένο σκηνικό μπορεί να δημιουργήσει και αντίθετα αποτελέσματα στο θυμικό των νεοδημοκρατών, που δεν θέλουν την άλωση του χώρου από άλλες δυνάμεις, πιο νεοφιλελεύθερες, με «θατσερικά» πρόσημα και ερεθίσματα.
Ο Ευάγγελος Μεϊμαράκης είναι υπέρμαχος του μεσαίου χώρου και με το που ανέλαβε τα ηνία του κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά, μετά το δημοψήφισμα του Ιουλίου, έδωσε αμέσως το ιδεολογικό του στίγμα, φέρνοντάς τον απέναντι και από τον Άδωνη Γεωργιάδη και τον Μάκη Βορίδη, που σήμερα συντάσσονται με τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ένα στίγμα που υπηρέτησε πρώτος ο Κώστας Καραμανλής,όλα τα χρόνια της προεδρίας του στη ΝΔ και μετέπειτα στην πρωθυπουργία του.
Η ψυχή της παράταξης
Ακόμη ένα από τα ατού του Βαγγέλη Μεϊμαράκη είναι ότι έχει περάσει από όλα τα πόστα της ΝΔ, υπηρετώντας με συνέπεια την παράταξη που τον ανέδειξε βήμα-βήμα. Από την ίδρυση της ΟΝΝΕΔ, την προεδρία της «γαλάζιας» νεολαίας, την εκλογή του στο κοινοβούλιο, την ανάδειξή του στον πρώτο γραμματέα του κόμματος και, μάλιστα, πετυχημένο, μέχρι και την προεδρία της Βουλής. Εν τω μεταξύ, μόνο αμελητέο δεν είναι το γεγονός ότι κατά το παρελθόν συνέβαλε και στην οργανωτική και λειτουργική προσαρμογή της ΝΔ στις σύγχρονες απαιτήσεις και ανάγκες, συνδέοντας το όνομά του με κομβικής σημασίας αλλαγές και εξελίξεις.Ο ίδιος είναι η ψυχή της ΝΔ, αφού την υπηρετεί με σεβασμό εδώ και χρόνια. Πάντως, όπως ξεκαθαρίζει και συμμερίζεται η πλειονότητα των οπαδών της παράταξης, δεν παίζει ρόλο «η ηλικία και το νέο» αλλά η σύνθεση των παλαιών και νέων ιδεών. Άλλωστε, αυτό φαίνεται πως εκτίμησαν και οι νεοδημοκράτες και τον ψήφισαν μαζικά στις 20 Δεκεμβρίου. Και δεν πρέπει κανείς να ξεχνάει ότι πάντα στήριζε τη ΝΔ και στις καλές και στις κακές στιγμές της. Εξάλλου, ο ίδιος συνηθίζει να λέει πως «αισθάνεται ότι ταυτίζεται μαζί της».
Ποιος «μιλάει» στους νεοδημοκράτες
Ο Ευάγγελος Μεϊμαράκης έχει την ικανότητα να μιλάει με την ίδια ευχέρεια στον απλό ψηφοφόρο, στον ανιδιοτελή Νεοδημοκράτη, μέχρι έναν ξένο πολιτικό και ηγέτη. Η συντριπτική πλειοψηφία της Κ.Ο. τον στήριξε από την αρχή γιατί γνώριζε τον ίδιο, όχι μόνο από τα βουλευτικά έδρανα, αλλά και από την εποχή που ήταν πρόεδρος της Βουλής. Άλλωστε και αυτό το πόστο υπηρέτησε με σύνεση και στοχεύοντας στη συναίνεση,αφού κατάφερε να ενώσει όλες τις πτέρυγες του κοινοβουλίου.Το σημαντικότερο όπλο του, όμως, με το οποίο μπαίνει στην τελική ευθεία της εκλογικής διαδικασίας της ΝΔ, είναι η δυνατότητά του να αποκαταστήσει τη σχέση εμπιστοσύνης του κόμματος με τη μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας. Αυτό φάνηκε στις πρόσφατες εθνικές εκλογές, όπου, υπό την ηγεσία του, το κόμμα κατόρθωσε να παραμείνει σχεδόν αλώβητο, παρά τη σαφέστατη υπεροχή του ΣΥΡΙΖΑ και τη δυσμενέστατη θέση από την οποία ξεκίνησε τότε, την προεκλογική μάχη η «γαλάζια» παράταξη.
Η έκπληξη του α΄ γύρου
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που για πολλούς αποτέλεσε την έκπληξη του πρώτου γύρου, αφού πέταξε έξω τον Απόστολο Τζιτζικώστα, αντεπιτίθεται με όπλο το «νέο και την ανανέωση».Σε αυτό που συμφωνούν όλοι είναι ότι ανεξάρτητα αν συμφωνεί κάποιος ή όχι με τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι συνεπής σε αυτά που πιστεύει και πρεσβεύει. Εξάλλου, σε όλη την προεκλογική εκστρατεία ακολούθησε συγκεκριμένη στρατηγική χωρίς«ζιγκ ζαγκ», κάτι που του έδωσε το διαβατήριο και για τον δεύτερο γύρο.Για πολλούς, δε, η παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη στον «τελικό» της κούρσας για τη διαδοχή αυξάνει το πολιτικό ενδιαφέρον, καθώς η υποψηφιότητά του έχει άκρως πολιτικά χαρακτηριστικά. Ο ίδιος, απορρίπτει τον χαρακτηρισμό «νεοφιλελεύθερος» που του αποδίδεται και δηλώνει ότι φιλοδοξεί «να εκφράσει το φιλελεύθερο ακροατήριο -εντός και εκτός ΝΔ- και να τα αλλάξει όλα». Από τον τρόπο επιλογής των υποψήφιων βουλευτών και τη συστηματική αξιολόγησή τους, αλλά και του αρχηγού, μέχρι τον χώρο των γραφείων και τον τρόπο λειτουργίας του κόμματος.Η κυβερνητική του θητεία, ωστόσο, η οποία συνδέθηκε απόλυτα με τις απολύσεις στο Δημόσιο, καθώς και η ταύτισή του με μνημονιακές πολιτικές, κατά γενική εκτίμηση, λειτουργούν ως ανάχωμα για την περαιτέρω εκλογική του διείσδυση στο κομματικό ακροατήριο της ΝΔ.
Οικογένεια με «βαρύ» όνομα
Μία πρόσθετη δυσκολία για τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι το γεγονός ότι προέρχεται από βαριά πολιτική οικογένεια και δύσκολα μπορεί να εκφράσει την απαίτηση της κοινωνίας για πραγματική αξιοκρατία, όταν ο ίδιος αναρριχήθηκε στην πολιτική χωρίς να περάσει από καμία κομματική οργάνωση. Πάντως, ο πρώην υπουργός απαντάει πως το όνομά του ήταν διαβατήριο μόνο για να μπει την πρώτη φορά στη Βουλή και πως δεν του χαρίστηκε τίποτα. Μπορεί να έχει καθαρό λόγο, αλλά τις περισσότερες φορές αναφέρεται σε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες. Ήρθε πρώτος με διαφορά στα βόρεια και στα νότια προάστια του λεκανοπεδίου, δηλαδή σε περιοχές που ως επί το πλείστον ζουν εύπορα κοινωνικά στρώματα. Και βέβαια, αυτό επιβεβαιώνει όσους υποστηρίζουν πως «δεν έχει επαφή με τα λαϊκά στρώματα», σε αντίθεση με τον Μεϊμαράκη που είναι πιο απλός. Οι συνεργάτες του υποστηρίζουν πως τα κοινωνικά αυτά στρώματα, «δεν είναι μόνο σε καλύτερη οικονομική κατάσταση αλλά, ενδεχομένως, να αποτελούν και φορείς νέων αντιλήψεων που τις έχει ανάγκη η ΝΔ και μπορεί να τις εκφράσει μόνο ο Κυριάκος Μητσοτάκης».
Σε κάθε περίπτωση, οι «γαλάζιοι» ψηφοφόροι την επόμενη Κυριακή θα πρέπει να αποφασίσουν ποια Νέα Δημοκρατία θέλουν. Ένα κόμμα με κοινωνικό φιλελευθερισμό που θα έχει αναφορές σε όλους και σε όλα ή ένα κόμμα νεοφιλελεύθερο με έμφαση στις ελίτ και στη λογική των αγορών, αφήνοντας στο περιθώριο τον παράγοντα άνθρωπο… Άρα, Μεϊμαράκης ή Μητσοτάκης; Η τελική επιλογή είναι αυτή του κόσμου της Νέας Δημοκρατίας…
Από την έντυπη έκδοση της εφημερίδας «Παρασκήνιο» που κυκλοφόρησε το Σάββατο 2/1
