του Κωνσταντίνου Κιλτίδη
Εδώ και δύο δεκαετίες εμφανίσθηκε στην πολιτική ζωή η ορολογία Λαϊκή Δεξιά. Πουθενά , σε καμία χώρα δεν υφίσταται ο όρος αυτός. Συναντάται το Λαϊκός , Δεξιός, νέα Δεξιά, το συνθετικό Κεντροδεξιά, Χριστιανοδημοκρατία, Συντηρητικός και ίσως και άλλοι παρεμφερείς προσδιορισμοί. Ο κυρίαρχος , αυτός που επικράτησε είναι η Δεξιά και Δεξιός.
Ο όρος προσδιορίζει, τουλάχιστον για τα Ευρωπαϊκά δεδομένα εκείνη την παράταξη που οι πολίτες έχουν αναφορά εθνοκεντρική και αταξική ή διαταξική, κατά το σύνολο του λαού, αντίληψη ζωής.
Με σαφή διάκριση από τον Μαρξισμό και τον Σοσιαλισμό, όπου υφίσταται διάκριση σε προλεταρίους και κεφαλαιοκράτες ή σε προνομιούχους και μη έχοντες. Αποφεύγοντας τη λεπτομερή ανάλυση θα σταθώ στην αφορμή για αυτή τη γραφή. Με ενοχλεί και ταυτόχρονα θλίβομαι για το πώς κατάντησε η Δεξιά παράταξη στην Ελλάδα, η πλέον προδομένη από υπάρξεως πολιτικής στις κοινωνίες.
Διαβάστε περισσότερα στο: karfitsa.gr
