Του Γιάννη Σπ. Παργινού
Όσο πλησιάζει ο Σεπτέμβρης, τόσο οξύνεται ο πολιτικός λόγος, εντείνεται η αντιπαράθεση ακόμα και μεταξύ υπουργών και βουλευτών των συγκυβερνώντων κομμάτων, διευρύνεται η αμφισβήτηση της ακολουθούμενης πολιτικής, βαθύνεται ο κομματικός προβληματισμός και πολλαπλασιάζονται οι φωνές που επιζητούν μια εμφανή αλλαγή πλεύσης.
Σε όλα τούτα, λίαν σημαντικό και καθόλα καθοριστικό ρόλο παίζει η επικείμενη προεδρική εκλογή. Και όχι –δυστυχώς– ως πολιτική βαρύτητα θεσμού, αλλά ως ενδεχόμενο πρόωρης κάλπης, ενώπιον της οποίας θα αναμετρηθούν κόμματα, ηγεσίες και βουλευτές, εάν δεν εκλεγεί διάδοχος του Κάρολου Παπούλια στις αρχές του 2015.
Πάνω σε αυτό το ενδεχόμενο σενάριο καταστρώνονται επιτελικά σχέδια, παίζονται πολιτικές μπλόφες ή και ίντριγκες, χαράσσονται επικοινωνιακές ή (και) προπαγανδιστικές ρότες και αναπτύσσεται μια κομματική επιχειρηματολογία, η οποία επιστρέφει τους πρωταγωνιστές στην προ της οικονομικής κρίσεως εποχή, κάτι που αυτόματα αναδεικνύει και τις ιδεολογικές διαφορές. Ωστόσο, το εν λόγω «πολιτικό παίγνιο» –κατά τον προσφιλή προσδιορισμό του Κώστα Φιλίνη– «παίζεται» μεσούσης της μνημονιακής εποχής, με τις οδυνηρές γεύσεις των καρπών της και με «παίκτες» κατά το «μάλλον ή ήττον» κύριους υπεύθυνους ή απλά συμμέτοχους της εν λόγω πικρής εποχής με τις καθόλα θλιβερές, οικονομικές και κατ’ αναλογία, κοινωνικές συνέπειες.
Η μοναξιά του πρωθυπουργού
Μέσα στο ανωτέρω περιγραφέν διόλου εύκρατο πολιτικό κλίμα, το κάθε κόμμα έχει τις δικές του «πολιτικές οδύνες» να θεραπεύσει. Όσο και αν ακούγεται υπερβολικό, αν όχι και πολιτικά παράξενο, το κόμμα που ολότελα βρίσκεται μπροστά στον «γκρεμό» είναι η Νέα Δημοκρατία. Εκτός των ελάχιστων εξαιρέσεων, των πολιτικά αφελών ή επιπόλαιων, οι πολιτικά νουνεχείς, οι τεχνοκρατικά επαρκείς και οι ιδεολογικά σωστοί γνωρίζουν ότι «το πρόγραμμα δεν βγαίνει». Ο Αντώνης Σαμαράς, ως καλός οικονομολόγος, ξέρει, όσο κανείς άλλος, ότι η «οικονομία έχει φρακάρει». Ως πρωθυπουργός, όμως, έχει αυτοεγκλωβιστεί σε μια αδιέξοδη πολιτική που δεν μπορεί δημόσια να παραδεχτεί. Δεν είναι λίγες οι στιγμές που στο Μέγαρο Μαξίμου εξετάζουν το σενάριο απεμπλοκής από την τρόικα και το μνημόνιο ή ακόμα και διεξόδου φυγής από τις κυβερνητικές ευθύνες. Παράλληλα, οι φωνές διαφοροποίησης, αν όχι και πλήρους αποστροφής στην κυβερνητική πολιτική, γίνονται ημέρα με την ημέρα κραυγές στη «γαλάζια» παράταξη και ταράσσουν συθέμελα την παραταξιακή συνοχή.
Πάνω σε αυτή την ιδιότυπη «πολιτική μοναξιά» του πρωθυπουργού εξελίσσεται ένα πλούσιο βυζαντινό παρασκήνιο που θα ζήλευε ακόμα και ο πιο φαντασιόπληκτος Νικολό Μακιαβέλι. Οι κυβερνητικοί σύμμαχοι του ΠΑΣΟΚ επιδίδονται σε ευθεία αμφισβήτηση της ήδη συμπεφωνημένης και ψηφισθείσης πολιτικής. Η μέχρι τούδε σύγκλιση με τη Νέα Δημοκρατία απειλεί με κοινοβουλευτικό αφανισμό το άλλοτε κραταιό κίνημα. Από τη δική της πλευρά, η αξιωματική αντιπολίτευση ετοιμάζει τη γενική φθινοπωρινή έφοδό της, με κατά μέτωπο επίθεση σε όλα τα πολιτικά πεδία.
Ο στόχος Κουβέλη
Ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ, Φώτης Κουβέλης, παίζει κυριολεκτικά τα «ρέστα» του. Προ ημερών, με επιστολή του σε όλα τα κόμματα της Κεντροαριστεράς προτείνει τη δημιουργία ενός νέου συνασπισμού της ευρύτερης Κεντροαριστεράς με προοπτική την «εναλλακτική προοδευτική διακυβέρνηση». Αυτόματα ο έμπειρος πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ αναδεικνύει το κόμμα του, έστω και μετά την αναιμική εκλογική του επίδοση, σε πρωταγωνιστή των πολιτικών εξελίξεων και αναγορεύει τον εαυτό του σε διαιτητή στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς. Μέγα στοίχημα του κ. Κουβέλη είναι, για τους καλά γνωρίζοντες τις μύχιες σκέψεις του, να φέρει στο ίδιο τραπέζι τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ και τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Βαγγέλη Βενιζέλο. Αν πετύχει αυτό το στοίχημα, αυτόματα η Χαριλάου Τρικούπη θα απομακρυνθεί ευκρινέστερα από την κυβέρνηση και θα έχει πληγεί ανεπανόρθωτα η διμερής συγκυβέρνηση.
Μπορεί να δημιουργήθηκαν οι φυγόκεντρες τάσεις στη ΔΗΜΑΡ, με την απομάκρυνση του Βασίλη Οικονόμου και του Γρηγόρη Ψαριανού, ταυτόχρονα όμως ακούγονται και οι φωνές για συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ. «Σαφώς η ΔΗΜΑΡ πρέπει να τοποθετηθεί με την αλλαγή στη διακυβέρνηση της χώρας, με την αλλαγή στις πολιτικές που ασκούνται σήμερα από τη συγκυβέρνηση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Φυσικά (με τον ΣΥΡΙΖΑ)», δηλώνει η Μαρία Ρεπούση. Υπέρ της ουσιαστικής συμμετοχής στις προσπάθειες για την ανασυγκρότηση της ευρύτερης Κεντροαριστεράς χωρίς αποκλεισμούς, αλλά και αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ τάσσονται με κείμενο παρέμβασης πέντε βουλευτές της ΔΗΜΑΡ, οι Δημήτρης Αναγνωστάκης, Γιώργος Κυρίτσης, Γιάννης Πανούσης, Νίκη Φούντα και Θωμάς Ψύρρας. Επίσης, αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο να συμβάλει η ΔΗΜΑΡ σε κυβερνητική λύση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, εφόσον γίνουν γρήγορα οι εκλογές.
Κόκκινες γραμμές ΠΑΣΟΚ
Στη Χαριλάου Τρικούπη δεν είναι διατεθειμένοι να αποδεχθούν άλλο πολιτικό κόστος. Το ΠΑΣΟΚ βάζει ξεκάθαρα κόκκινες γραμμές σε ό, τι αφορά εργασιακά και ασφαλιστικά ζητήματα, ζητά ρυθμίσεις για τις οφειλές σε Ταμεία και Εφορίες και, γενικά, χαράσσει τη δική του γραμμή. Στο εσωτερικό του κόμματος, πυκνώνουν οι φωνές που ζητούν απεμπλοκή από τη συγκυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία και αρκετοί τονίζουν πως ήρθε η ώρα να αλλάξει προσανατολισμό η παράταξη.
«Ειδικά το ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει περίπτωση να συναινέσει σε μέτρα που κάνουν τη ζωή δύσκολη σε ανθρώπους που υποφέρουν», δηλώνουν κορυφαία στελέχη, αναφερόμενα στις απολύσεις, στους πλειστηριασμούς και σε ενδεχόμενες νέες μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις.
«Εδώ το ΠΑΣΟΚ συγκυβερνά με τη Νέα Δημοκρατία γιατί να μην κυβερνήσει με τον ΣΥΡΙΖΑ;» είπε προ ημερών ο Δημήτρης Κρεμαστινός και άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να αποχωρήσει από το ΠΑΣΟΚ «εάν μεταβληθεί ιδεολογικά».
«Σε ποιον πουλάει τσαμπουκά ο Κυριάκος Μητσοτάκης;» αναρωτιέται το ΠΑΣΟΚ σε ενημερωτικό του σημείωμα και εξαπολύει μια σφοδρή επίθεση στον κυβερνητικό του εταίρο, που… παίρνει σβάρνα όμως και την τακτική που ακολούθησε ο Αντώνης Σαμαράς τη διετία 2009-2011, αλλά και επιλογές του αργότερα, ακόμη και ως πρωθυπουργός.
Πηγή φωτογραφίας: Eurokinissi
