Του Φώτη Σιούμπουρα
Διακρίνετε μήπως μια ταχεία ΠΑΣΟΚοποίηση, και μάλιστα της πρώιμης περιόδου (1981-1985), στον κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ; Τότε, αν θυμάστε, οι θέσεις άλλαζαν από τη μια μέρα στην άλλη, κάποιοι διαμαρτύρονταν, τα όργανα συνεδρίαζαν και η στροφή στον ρεαλισμό ολοκληρωνόταν. Οι αναλογίες μοιάζουν, μόνο που οι σημερινοί αριστεροί του ΣΥΡΙΖΑ έχουν ιδιαίτερες επιδόσεις στη διαστρέβλωση της έννοιας των λέξεων και των εννοιών.
Κατά τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης, οι ελληνικές θέσεις σαρώθηκαν περίπου ολοκληρωτικά. Εξ ου και η παρηγοριά των γλωσσικών «καινοτομιών»: «θεσμοί» αντί για «τρόικα», «υπάρχουσα διευθέτηση» αντί για «τρέχον πρόγραμμα», «κύρια σύμβαση χρηματοδοτικής διευκόλυνσης» αντί για «μνημόνιο» κ.λπ. Είναι τόση, δε, η «επικοινωνιακή διαστρέβλωση» που τείνουν να μας πείσουν ότι μπορεί μια χώρα να μην κυβερνιέται με e-mail, όπως είχε πει παλαιότερα ο Τσίπρας, καταγγέλλοντας τον Σαμαρά, αλλά αυτό μπορεί να αλλάξει, αν το e-mail είναι… αριστερό και δια χειρός Βαρουφάκη!
Τα ίδια έκανε στην εποχή του και ο Ανδρέας Παπανδρέου. Το 1981, όταν ρωτήθηκε γιατί δεν αποχωρεί από την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ, όπως είχε δεσμευτεί προεκλογικά, έδωσε τη μνημειώδη απάντηση: «Το κόστος της αποχώρησηςείναι μεγαλύτερο από το κόστος της παραμονής». Και ο Αλέξης Τσίπρας, στην προσπάθειά του να φέρει με το μέρος του τον Μίκη Θεοδωράκη, που του ζήτησε να συγκρουστεί με την Ευρώπη, του είπε: «Πρέπει να κάνουμε ελιγμούς». Να θυμηθούμε κι εκείνο το ανεπανάληπτο της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, που υπέγραψε την παράταση της συμφωνίας παραμονής των αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα. Οι οργανώσεις του ΠΑΣΟΚ βγήκαν τότε στους δρόμους, κατάλληλα καθοδηγημένες, φωνάζοντας το σύνθημα «οι βάσεις φεύγουν, ο αγώνας δικαιώνεται»… Δεν ξέρω αν θα… δικαιωθούν τα e-mail Βαρουφάκη, αλλά το βέβαιο είναι ότι τα τελευταία χρόνια χτίστηκε ένας μεγάλος μύθος στη χώρα μας. Σειρά πολιτικών έκανε καριέρα, πείθοντας τον λαό, με επικοινωνιακά τεχνάσματα, πως όσα υπέμεινε ήταν αποτέλεσμα κακής ή δειλής διαπραγμάτευσης με τους εταίρους και δανειστές. Δεν άργησε βέβαια και πολύ να καταλάβει ο κυβερνών σήμερα ΣΥΡΙΖΑ (ο λαός, όχι, ακόμη δεν κατάλαβε) ότι στην Ενωμένη Ευρώπη και, δη, στην ευρωζώνη οι «μαγκιές» ικανοποιούν το κοινό αίσθημα προσωρινά, αλλάμπορεί να οδηγήσουν τη χώρα στα βράχια.
Αισίως η χώρα κλείνει πέντε έτη σε πρόγραμμα και όλα αυτά τα χρόνια, η κοινωνία, η κοινή γνώμη και τα κόμματα βρίσκονται σε κατάσταση μαζικής άρνησης της πραγματικότητας.Από τη στιγμή που ο Γιώργος Παπανδρέου υπέγραψε το πρώτο μνημόνιο το 2010, κανείς δεν… προσγειώθηκε στην πραγματικότητα.Πολύ περισσότερο ο Αλέξης Τσίπρας, που αποκήρυξε τις μνημονιακές πολιτικές και υποσχέθηκε«κούρεμα» του χρέους, διώξιμο της τρόικας και απαλλαγή από το μνημόνιο. Αρκούσαν,όμως, λίγες ημέρες σκληρών διαπραγματεύσεων για να διαπιστώσει ότι δεν μπορούμε να πορευτούμε χωρίς πρόγραμμα (και χωρίς λεφτά).
Ας είμαστε ρεαλιστές. Και αν δεν είμαστε, δυστυχώς, θα πρέπει να συμφιλιωθούμε με την ιδέα ότι θα πρέπει να εφαρμόσουμε το πρόγραμμα που είχε συμφωνήσει η προηγούμενη κυβέρνηση. Δεν γίνεται διαφορετικά. Ναι, όλοι αντιμνημονιακοί είμαστε. Ναι, όλοι υπέρ της εθνικής ανεξαρτησίας. Ναι, όλοι θέλουμε εμείς να αποφασίζουμε για την τύχη μας. Εκεί,όμως, που είχαν φτάσει τα πράγματα ή, αν θέλετε, τα είχαν φτάσει, μπορούμε; Μπορούμε ως χώρα εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ευρωζώνης, ως λαός που επιθυμεί να παραμείνει στο ευρώ σε ποσοστό 80%, να συμπεριφερόμαστε ως… τρίτος δρόμος;Αφού δεν θέλουμε και δεν πρέπει να το κάνουμε… Κούγκι, ας σταματήσουμε να ψάχνουμε παρακαμπτηρίους, παραθυράκια και χαραμάδες για να ξεφύγουμε. Ας πάψουμε να κυνηγάμε χίμαιρες και ας γίνουμε ρεαλιστές. Και ο κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ έχει μία και μοναδική δυνατότητα: αντί να ολοκληρώσει την ΠΑΣΟΚοποίησή του, διαστρέφοντας το νόημα των λέξεων, να ολοκληρώσει τη ρεαλιστική στροφή, λέγοντας όμως όλη την αλήθεια στους πολίτες.Το αντέχει;
*Από την έντυπη έκδοση της εφημερίδας το «Παρασκήνιο» που κυκλοφόρησε το Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2015.
