Του Φώτη Σιούμπουρα
Το ρήγμα που οι πρόσφατες αποφάσεις των ανωτάτων δικαστηρίων προκαλεί στην ακολουθούμενη τα τελευταία χρόνια «μνημονιακή» πολιτική, δεν είναι βέβαιο ότι θα κλείσει με τη γνωστή «ιστορική» γνωμάτευση του ΣτΕ. Ο δρόμος που άνοιξαν οι αποφάσεις των δικαστηρίων και που δικαιώνουν ορισμένες κατηγορίες εργαζομένων και κρίνουν κεντρικές κυβερνητικές επιλογές όχι μόνον δημιουργεί νέα δεδομένα, αλλά «οδηγεί» και άλλες κατηγορίες εργαζομένων και συνταξιούχων στο να διεκδικήσουν τη δικαίωσή τους μέσω της δικαστικής οδού.
Δεν ξέρω αν υπερβάλλουν όσοι ομιλούν για «σύνδρομο Πορτογαλίας» και παραλληλίζουν τις αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων με αυτές του Πορτογαλικού Συνταγματικού Δικαστηρίου που ακύρωσε περικοπές μισθών και συντάξεων λόγω του μνημονίου, αλλά είναι βέβαιο ότι ο προβληματισμός τώρα είναι έντονος στην κυβέρνηση. Βέβαιο είναι, επίσης, ότι για πολλούς μισθωτούς και συνταξιούχους το τσουνάμι των ειδικών μισθολογίων και των αντισυνταγματικών περικοπών τώρα αρχίζει, έστω και αν με τις πρόσφατες δικαστικές αποφάσεις οι Ελληνες προκλητικά διακρίνονται σε πολίτες α’ και β’ κατηγορίας. Γιατί είναι πρόκληση να κατατίθεται αμέσως στη Βουλή τροπολογία, σύμφωνα με την οποία αυξάνονται οι μισθοί των δικαστών στα προ των περικοπών επίπεδα και να θεωρούνται αντισυνταγματικές και αντίθετες στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου οι περικοπές στους μισθούς και στις συντάξεις των δικαστικών, αλλά νόμιμες και συνταγματικές οι μειώσεις μισθών και η κατάργηση μιας σειράς επιδομάτων στον ιδιωτικό τομέα.
Συγγνώμη, αλλά αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία οι αποδοχές των δικαστικών και μόνο να καθορίζονται κυρίως με δικαστικές αποφάσεις και να αγνοούνται κατηγορίες άλλων εργαζομένων και συνταξιούχων.
Ολοι μας έχουμε υποστεί δραματικές μειώσεις στις αποδοχές μας, με εφαρμογή εσφαλμένων πολιτικών, όπως εκ των υστέρων παραδέχεται και αυτό τούτο το ΔΝΤ. Τώρα οι δικαστές ξηλώνουν τα μνημόνια, είτε γιατί ωφελούνται οι ίδιοι, είτε γιατί η ανοχή σε αντισυνταγματικούς νόμους έχει φτάσει στο μη περαιτέρω. Αυτό που δεν κατάφεραν τέσσερα χρόνια τώρα οι πολιτικοί, οι οποίοι είναι αλήθεια πήραν επώδυνες για όλους μας και «επ’ ωφελεία του έθνους» αποφάσεις με το πιστόλι στον κρόταφο, το καταφέρνουν οι δικαστές. Μπορεί η «κυβέρνηση των δικαστών» να μην επιταχύνει τις εξελίξεις σε πολιτικό επίπεδο. Ισως και να μην επιφέρει μεγάλες ανατροπές στην οικονομική πολιτική. Δικάζει, όμως, λάθος πολιτικές, δικάζει λάθος πλευρές του μνημονίου και τις καταδικάζει. Μήπως τώρα που φτάνουμε και προς το τέλος αυτής της μεγάλης περιπέτειας, η κατάργηση του μνημονίου των δανειστών, μέσω δικαστικών αποφάσεων, είναι η λύση για να οδηγηθούμε στη δημιουργία ενός δικού μας «εθνικού μνημονίου», κατά πως λέει και ο πρωθυπουργός;
