Μία νέα έκθεση του ΔΝΤ ήρθε στο φως της δημοσιότητας, η οποία δείχνει αυτό που τουλάχιστον οι Έλληνες έχουν καταλάβει-βιώσει τα τελευταία 4 χρόνια.
Ειδικότερα, η έκθεση, την οποία παρουσίασε ο αναπληρωτής γενικός διευθυντής του ΔΝΤ Ντέιβιντ Λίπτον, σε ομιλία του στο Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών Πίτερσον, στην Ουάσιγκτον, δείχνει πως την πολιτική λιτότητας την πλήρωσαν τα φτωχότερα τμήματα του πληθυσμού, στη χώρα μας.
Σύμφωνα με την έκθεση, η απώλεια εισοδήματος του φτωχότερου κομματιού του ελληνικού λαού, έφτασε στο 15% για την περίοδο 2008-2012, ενώ στις υπόλοιπες χώρες που εφαρμόστηκαν παρόμοια προγράμματα αυτό δεν συνέβη.
Πιο αναλυτικά, στην Πορτογαλία και στην Ισπανία, το φτωχότερο 10% είχε απώλειες εισοδήματος λίγο περισσότερο από 5%, ενώ στην Ιταλία το αντίστοιχο τμήμα του πληθυσμού έχασε κάτι λιγότερο από 5%.
Στην έκθεση σημειώνεται, πως τα μέτρα τα οποία εφαρμόστηκαν στη χώρα μας από το 2008 έως το 2012, είχαν μεγάλο κόστος και για τους πλούσιους Έλληνες, αφού περισσότερο από 15% μειώθηκε και το διαθέσιμο εισόδημα του 30% των πλουσιότερων συμπολιτών μας.
Μεταξύ άλλων, επισημαίνεται ότι σε σύγκριση με τις άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, οι αυξήσεις στο φόρο εισοδήματος συνέτειναν σημαντικά στο ελληνικό πρόγραμμα, ενώ μεγάλες ήταν και οι περικοπές στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων. Επίσης, το μέτρο για τη μείωση του αφορολόγητου στα 5.000 από τα 12.000 ευρώ είχε μεγαλύτερο κόστος για το πιο φτωχό 10%.
Επίσης, στην έκθεση υπάρχει η άποψη, ότι η μείωση μισθών στο Δημόσιο και η αύξηση της φορολογίας εισοδήματος που σημειώθηκαν την περίοδο 2008-2012, είχαν ως αποτέλεσμα τον περιορισμό της οικονομικής ανισότητας, στην ελληνική κοινωνία.
Οι οριζόντιες περικοπές συντάξεων αυξάνουν την οικονομική ανισότητα, τονίζεται χαρακτηριστικά, επειδή επηρεάζουν περισσότερο όσους έχουν χαμηλότερα εισοδήματα, ενώ σημειώνεται ότι αν οι περικοπές περιοριστούν σε όσους παίρνουν υψηλότερες συντάξεις, τότε οι επιπτώσεις είναι δικαιότερες.
Επίσης, υποστηρίζεται ότι η αύξηση του φόρου εισοδήματος και των ασφαλιστικών εισφορών περιόρισαν την οικονομική ανισότητα, με εξαίρεση τη μείωση του αφορολόγητου ορίου, ενώ οι αυξήσεις ΦΠΑ, σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που εφάρμοσαν μέτρα, συνέτειναν στην αύξηση της οικονομικής ανισότητας.
Υγεία- Παιδεία
Ειδικές αναφορές γίνονται και στο σύστημα υγείας και παιδείας και τονίζεται ότι η ισομερής κατανομή του πληθυσμού όσον αφορά την πρόσβασή του στο σύστημα περιορίζει την οικονομική ανισότητα. Η πρόσβαση στο σύστημα υγείας, όπως τονίζεται, μειώνει την ανισότητα κατά 3,6% κατά μέσο όρο σε πέντε ευρωπαϊκές οικονομίες (Ελλάδα, Βέλγιο, Γερμανία, Ιταλία και Βρετανία) και η πρόσβαση στο σύστημα εκπαίδευσης τη μειώνει κατά ακόμη 2,2%.
Η έκθεση του ΔΝΤ, όπως τόνισε ο κ. Λίπτον, αναφέρεται σε μέτρα που θα μπορούσαν να λάβουν οι κυβερνήσεις ώστε να προχωρήσουν σε αναδιανομή εισοδήματος για να επιτευχθεί η μείωση της οικονομικής ανισότητας, σημειώνοντας κυρίως ότι «οι διοικητικές δυνατότητες κάθε κράτους, οι πολιτικές προτιμήσεις, ο ρόλος που επιθυμεί να διαδραματίσει το κράτος και οι επιθυμίες της κοινωνίας όσον αφορά την αναδιανομή» έχουν καθοριστικό έργο προς αυτή την κατεύθυνση.
Ανισότητα
Σύμφωνα με τα όσα ανέφερε ο κ. Λίπτον, η εισοδηματική ανισότητα έχει αυξηθεί σε πολλά μέρη του κόσμου στις τελευταίες δεκαετίες. Αυτό, όπως και οι κοινωνικές εντάσεις που συνδέονται με τη δημοσιονομική εξυγίανση που πολλοί έχουν αντιμετωπίσει εν μέρει, απορρέουν από την παγκόσμια οικονομική κρίση, όπως επεσήμανε, σημειώνοντας ότι η ανισότητα σχετίζεται με χαμηλότερο ρυθμό ανάπτυξης και ότι η δημοσιονομική αναδιανομή μπορεί να βοηθήσει τη στήριξη της ανάπτυξης.
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων τριών δεκαετιών, στις περισσότερες χώρες υπήρξε αύξηση των ανισοτήτων, όπως είπε, ενώ στη συνέχεια παρουσίασε συγκεκριμένα παραδείγματα για διάφορες περιοχές του κόσμου.
Ο κ. Λίπτον τόνισε ότι σε ορισμένες οικονομίες, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Νότια Αφρική, το 1% του πληθυσμού με το υψηλότερο εισόδημα έχει αυξήσει δραστικά το μερίδιό του (στο εισόδημα) τις τελευταίες δεκαετίες, αλλά όχι τόσο στην ηπειρωτική Ευρώπη και την Ιαπωνία, όπου το μερίδιο έχει παραμείνει σε μεγάλο βαθμό αμετάβλητο.
Στη συνέχεια, υπογράμμισε ότι ένα μεγάλο μέρος των κοινωνικών δαπανών στις αναπτυσσόμενες οικονομίες δεν είναι καλά σχεδιασμένο και στοχευμένο, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η ανισότητα. Η συζήτηση, όπως ανέφερε, για την αναδιανεμητική επίδραση της δημοσιονομικής πολιτικής στις προηγμένες και αναπτυσσόμενες οικονομίες έχει σημαντικές επιπτώσεις στο σχεδιασμό των πακέτων δημοσιονομικής εξυγίανσης.
