Η Εκκίνηση – Έλληνες Δημοκράτες είναι έτοιμη να κατέλθει στις εκλογές (όποτε αυτές γίνουν) και να ζητήσει τη «νομιμοποίηση των προτάσεών της στην κάλπη», δηλώνει με αποκλειστική του συνέντευξη στο «Π» ο εκ των ιδρυτών της πολιτικής αυτής κίνησης,Παντελής Οικονόμου, πρώην αναπληρωτής υφυπουργός Οικονομικών, μέλος της ΚΕ του ΠΑΣΟΚ για 30 χρόνια.«Ιδρύσαμε τη νέα αυτή πολιτική κίνηση», τονίζει ο κ. Οικονόμου,«για να βρούμε την άκρη. Για να ετοιμάσουμε το δικό μας σχέδιο και να ζητήσουμε τη στήριξή του από το πολιτικό σώμα σε εθνικές εκλογές».
Ο κ. Οικονόμου πιστεύει ότι τα πολιτικά σχήματα που κινούνται προς την ενοποίηση της Κεντροαριστεράς επιδιώκουν και μόνον την εκλογική τους επιβίωση και επισημαίνει ότι το ΠΑΣΟΚ«έπεσε» γιατί έμεινε μακριά από τις εξελίξεις και αποδέχθηκε τον ρόλο του κομπάρσου «για μια χούφτα δολάρια» εξουσίας. Θυμώνει,δε,που συγκρίνουν τον Τσίπρα με τον Ανδρέα Παπανδρέου, καθώς τα δύο αυτά μεγέθη, λέει,είναι παντελώς ανόμοια.
Κύριε Οικονόμου, τα τελευταία χρόνια έχετε αποστασιοποιηθεί από τα πολιτικά δρώμενα. Γιατί;
Εντάχθηκα στο ΠΑΣΟΚ το 1974 και διατέλεσα 30 χρόνια μέλος της Κεντρικής του Επιτροπής. Στο 9ο Συνέδριό του, το 2012, εκτίμησα και εξήγησα προς τους συνέδρους ότι το κόμμα μας, ως κεντρική έκφραση της μεγάλης παράταξης, έκλεισε τον κύκλο του. Και, όπως όφειλα, αποχώρησα μετά το Συνέδριο, χωρίς θόρυβο και χωρίς, φυσικά, ναπροσχωρήσω σε οποιοδήποτε άλλο κόμμα. Νομίζω δικαιώθηκα. Το ΠΑΣΟΚ στις εκλογικές αναμετρήσεις οι οποίες επακολούθησαν δεν κατέβηκε καν! Μετονομάστηκε διαδοχικά σε ΕΛΙΑ και ΔημοκρατικήΣυμπαράταξη. Είχε προηγηθεί η Κίνηση των «58»,η οποία εγκαταλείφθηκε πριν φτάσει σε κάλπη. Και σήμερα, ως ΔΗΠΑΡ, απεργάζεται κοινή εκλογική κάθοδο με τοΠοτάμι. Με μόνο προφανή σκοπό την εκλογική επιβίωση των σχημάτων αυτών. Έ, από τα δρώμενα αυτά, ασφαλώς έχω αποστασιοποιηθεί. Επειδή δεν βλέπω σε τι αφορούν το δημόσιο συμφέρον, άρα τα θεωρώ ως μη πολιτικά. Αντιθέτως, από την πολιτική κάθε άλλο παρά απέχω!
Όλοι αναγνωρίζουν την ανάγκη ενοποίησης της Κεντροαριστεράς σε ένα μεγάλο ενιαίο κόμμα. Τι πρέπει να γίνει για να φτάσουμε σε μια τέτοια εξέλιξη;
Στις 8 Μαρτίου του 2014, με πολλούς συμπατριώτες, ιδρύσαμε την Εκκίνηση -Έλληνες Δημοκράτες για να βρούμε την άκρη. Για να ετοιμάσουμε το δικό μας σχέδιο και να ζητήσουμε τη στήριξή του από το πολιτικό σώμα σε εθνικές εκλογές. Και στη βάση αυτή, να πραγματοποιηθεί και αυτό που ονομάσατε «ενοποίηση της Κεντροαριστεράς».Να κερδίσουμε την υποστήριξη ανθρώπων που ζούνε δίπλα μας, τους ξέρουμε και έχουν σκορπίσει από δω κι από εκεί. Ανθρώπων που απείχαν μην έχοντας τι να ψηφίσουν. Που ψήφισαν Τσίπρα, γιατί δεν πάει το χέρι τους να ψηφίσουν τη Δεξιά. Που ψήφισαν ΝΔ, γιατί τρόμαξαν από την πολιτική ανεντιμότητα και την ανικανότητα του Τσίπρα. Που ψήφισαν ΔημοκρατικήΣυμπαράταξη, ΤοΠοτάμι, αλλά και άλλα κόμματα. Από όλους αυτούς είμαστε σχεδόν έτοιμοι να ζητήσουμε να νομιμοποιήσουν την πρότασή μας στην κάλπη.
Τα κόμματα της Κεντροαριστεράς πιστεύετε ότι έχουν αναγνωρίσει τα αίτια που οδήγησαν στον κατακερματισμό τους και, μάλιστα, με δυσάρεστα αποτελέσματα;
Είμαι υποχρεωμένος να κρίνω από το αποτέλεσμα. Δεν είναι αυτά που τα ίδια επιδίωξαν. Οι διευθύνουσες ομάδες τους οφείλουν εξηγήσεις. Αν και νομίζω ότι ξέρουμε καλά τι έγινε. Απορίας άξιον είναι, μετά από τόση καταστροφή, τι ψάχνουνε οι πρωταίτιοί της; Τι ζητάνε από τη βάση της παράταξης; Προσωπικά, πάντως, ενδιαφέρομαι πολύ περισσότερο για το τι κάνουμε εμείς τώρα, παρά για το τι κάνανε άλλοι τότε.
Τι πιστεύετε ότι έφταιξε και το ιστορικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ, που ίδρυσε οΑνδρέας Παπανδρέου, βρίσκεται μακριά από τον πρωταγωνιστικό ρόλο που κάποτε διαδραμάτιζε;
Η αδυναμία προσαρμογής του σε μεγάλες αλλαγές στο γεωπολιτικό μας περιβάλλον. Η διολίσθηση προςκατεστημένες αντιλήψεις και ο εναγκαλισμός στελεχών του με εκφραστές τους. Η αποδοχή ρόλου κομπάρσου στο «για μια χούφτα δολάρια» εξουσίας. Όλα αυτά, βέβαια, μετά τον Ανδρέα. Με αυτά και με αυτά, πώς να μη σκορπίσει η λαϊκή βάση του ΠΑΣΟΚ;
Πολλοί συγκρίνουν τον ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΑΣΟΚ και τον Αλέξη Τσίπρα με τον Ανδρέα Παπανδρέου.
Τερατολογία που το μέγεθός της μηδενίζει την πειστικότητά της. Απλώς, καμία σχέση! Αυτό που βλέπω τον τελευταίο καιρό είναι η αναζωπύρωση της επιχείρησης αποδόμησης του Ανδρέα. Γνωστοί-άγνωστοι επανέρχονται, αποδίδοντάς του όλα τα δεινά του έθνους.Ωσάν να μην προϋπήρξαν ανυπαρξία κράτους και κοτζαμπάσηδες, δοσίλογοι και μαυραγορίτες, εμφύλιος και διχασμός, βία και νοθεία και παρακράτος, χούντα και κυπριακή τραγωδία. Και βέβαια χρεώνοντας σε αυτόν όσα δεν έκαναν οι μετά από αυτόν, για μία εικοσαετία. Όμως, το πιο σαθρό επιχείρημά τους είναι αυτό για το δημόσιο χρέος. Ενώ μόνον αυτός το διατήρησε σε επίπεδα πολύ κατώτερα του ορίου συναγερμού. Κάνοντας, την ίδια στιγμή, πολιτική γενναίας αναδιανομής.
Η Ελλάδα εδώ και έξι χρόνια στενάζει υπό το βάρος των μνημονίων και ακόμη και σήμερα βρίσκεται σε αδιέξοδο. Βλέπετε εσείς διέξοδο;
Η κεντρική ιδέα Σαμαρά και Τσίπρα, η οποία απέτυχε παταγωδώς, ήταν η ίδια: θα έσκιζαν τα μνημόνια! Ο ένας με ισοδύναμα 18 δισ. και ο άλλος με έναν νόμο ενός άρθρου. Η αλήθεια είναι μία: βγαίνεις από το μνημόνιο, έχοντας προηγουμένως εξασφαλίσει ομαλή χρηματοδότηση από πηγές εκτός τρόικας. Προσοχή: όχι μόνο για την κάλυψη δημοσιονομικών αναγκών, αλλά (κυρίως) για επενδύσεις που θα μειώσουν την ανεργία και την ύφεση. Πριν φύγουν όλες και όλοι οι νέοι επιστήμονες ψάχνοντας την τύχη τους σε άλλες χώρες και μειώνοντας ακόμα περισσότερο τις προοπτικές ανάκαμψης της χώρας μας. Τέτοια πρόταση εξόδου από το μνημόνιο –δηλαδή ρεαλιστική–, δυστυχώς, τα κόμματά μας δεν έχουν ούτε και σήμερα. Για να μην«πιάσουμε» το δυσκολότερο: αφού βγειςαπό το μνημόνιο, μετά τι κάνεις;
Εκθέτουν πιστεύετε τη χώρα και την Ευρώπη οι χειρισμοί της κυβέρνησης για την αντιμετώπιση του προσφυγικού και τη διαχείρισή του;
Η κυβέρνηση, μην έχοντας γραμμή πλεύσης για το θέμα, ευθυγραμμίστηκε με τη Γερμανία, με δυσάρεστα αποτελέσματα. Για λόγους που οφείλουν να εξηγήσουν τα ίδια, την ίδια περίπου αντιπαραγωγική πολιτική υιοθέτησαν και τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Στην πραγματικότητα, η χώρα μας σε κανένα διεθνές φόρουμ δεν θέτει θέμα ελέγχου λαθραίας διακίνησης μεταναστών και πιστοποίησης προσφύγων σε τουρκικό έδαφος. Όπως επίσης δεν θέτει το θέμα του εγκλωβισμού και της βίαιης προώθησηςμεταναστών σε ελληνικό έδαφος από τη FYROM και την Αυστρία, ζητώντας αποζημιώσεις. Όμως το πιο σοβαρό ίσως είναι η αποφυγή συνεννόησής μας με τη Συρία για τους 50.000 Σύριους πρόσφυγες που συμφωνήσαμε να υποδεχθούμε.Από ποιο εθνικό μας συμφέρον υπαγορεύεται αυτή η αδιανόητη παράλειψη;
Στον Νίκο Σουγλέρη
* Από την εφημερίδα ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ που κυκλοφόρησε το Σάββατο 23/04/2016
